• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • CHS

    Przeczytaj także...
    MFM (z ang. Modified Frequency Modulation) czyli zmodyfikowana modulacja częstotliwości jest sposobem kodowania informacji stosowanym przy zapisie na nośniku magnetycznym używanym przez większość formatów dysków, dyskietek w latach 80. Obecnie pozostała tylko jako metoda zapisu na dyskietkach 5 1/4 cala i 3.5 cala, głównie z powodu zachowania zgodności z zapisem na wcześniej zapisanych dyskietkach.BIOS (akronim ang. Basic Input/Output System – podstawowy system wejścia-wyjścia) – zapisany w pamięci stałej zestaw podstawowych procedur pośredniczących pomiędzy systemem operacyjnym a sprzętem. Posiada on własną pamięć, w której znajdują się informacje dotyczące daty, czasu oraz danych na temat wszystkich urządzeń zainstalowanych na naszym komputerze. Jest to program zapisany w pamięci ROM płyty głównej oraz innych kart rozszerzeń takich jak np. karta graficzna.
    ATA (ang. Advanced Technology Attachments) – interfejs systemowy w komputerach klasy PC i Amiga przeznaczony do komunikacji z dyskami twardymi zaproponowany w 1983 przez firmę Compaq. Używa się także zamiennie skrótu IDE (ang. Integrated Drive Electronics), od 2003 roku (kiedy wprowadzono Serial ATA) standard ten jest określany jako PATA (od "Parallel ATA").
    Talerze dysku z zaznaczonymi cylindrami podzielonymi na sektory i głowicami

    CHS (ang. Cylinder-Head-Sector, czyli cylinder-głowica-sektor) jest metodą adresowania danych na dysku twardym.

    Każdy dysk twardy zawiera talerze i głowice do odczytu i zapisu. Głowice znajdują się po obydwu stronach talerza tzn. jeżeli dysk zawiera 2 talerze to posiada 4 głowice. Każdy talerz podzielony jest na ścieżki. Wartość cylindrów określa liczbę ścieżek znajdujących się po każdej ze stron talerza. Pojedynczy cylinder jest więc zbiorem ścieżek będących jedna nad drugą (jest ich tyle samo co głowic). Wartość sektorów określa liczbę sektorów w każdej ścieżce, każdy sektor zawiera 512 bajtów.

    RLL (ang. Run Length Limited) – jest popularną metodą kodowania danych zapisywanych na dysk twardy. RLL umożliwia upakowanie do 50% więcej danych na dysku (przy takiej samej częstotliwości maksymalnej sygnału) niż metoda MFM.LBA (ang. Logical Block Addressing) - metoda obsługi dysku twardego przez system operacyjny. W LBA stosuje się prosty schemat adresowania liniowego. Bloki są adresowane przez kolejne liczby naturalne, przy czym pierwszy blok ma numer LBA 0, drugi – 1 i tak dalej.

    Starsze dyski twarde stosujące metody zapisu MFM i RLL, dzieliły każdy cylinder na równą liczbę sektorów a wartości CHS odpowiadały fizycznej budowie dysku. Dysk z wartościami CHS 500x4x32 posiadał 500 ścieżek po każdej stronie talerza, 2 talerze, i 32 sektory na ścieżkę.

    Dyski IDE, które zastąpiły dyski z metodami zapisu MFM i RLL używają efektywniejszej metody zapisu danych ZBR. Przy metodzie zapisu Zone Bit Recording liczba sektorów w cylindrze zależy od jego położenia na dysku. Cylindry bliżej krawędzi talerza zawierają więcej sektorów niż te bliżej środka talerza. Adresowanie CHS nie działa na tych dyskach z powodu zróżnicowanej liczby sektorów w cylindrach.

    Dysk twardy, napęd dysku twardego (ang. hard disk drive) – rodzaj pamięci masowej, wykorzystujący nośnik magnetyczny do przechowywania danych. Nazwa "dysk twardy" wynika z zastosowania twardego materiału jako podłoża dla właściwego nośnika, w odróżnieniu od dyskietek (ang. floppy disk, czyli miękki dysk), w których nośnik magnetyczny naniesiono na podłoże elastyczne.Bajt (dop. bajtu lub bajta) – najmniejsza adresowalna jednostka informacji pamięci komputerowej, składająca się z bitów.

    Każdy dysk IDE można dowolnie skonfigurować w BIOS, byle ustawienia CHS nie przekraczały pojemności dysku. Często należało także zaktualizować BIOS, aby obsługiwał on dyski w systemie CHS o większej pojemności, które pojawiały się wraz z rozwojem technologii. Dysk przekonwertuje podane adresowanie CHS na adresowanie specyficzne dla konfiguracji sprzętowej.

    Ograniczenia pojemności dysku[]

    W najstarszych komputerach IBM PC system odwoływał się do dysku przez BIOS przerwanie 13. Funkcja ta przekazywała położenie sektora do odczytu/zapisu w rejestrach procesora, co wprowadzało ograniczenia, oprócz tego wprowadzono dodatkowe ograniczenia:

  • sektory na ścieżce - 63 sektory o numerach od 1 - 63 (sektor nie mógł mieć numeru 0)
  • liczba głowic - 16 o numerach od 0 - 15
  • liczba cylindrów - 1024 o numerach 0 - 1023
  • Ogranicza to całkowitą liczbę sektorów na dysku do 1032192, co odpowiada pojemności dysku 528482304 B (528 MB).

    Zobacz też[]

    LBA – (ang. Logical block addressing)

    Przypisy

    1. History of BIOS and IDE limits. [dostęp 2015-10-18].



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.079 sek.