C/2006 P1 (McNaught)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

C/2006 P1 (McNaught), znana również jako Kometa McNaughta – kometa jednopojawieniowa odkryta 7 sierpnia 2006 roku przez Roberta McNaughta.

Jednostka astronomiczna, oznaczenie au (dawniej również AU, w języku polskim czasem stosowany jest skrót j.a.) – pozaukładowa jednostka odległości używana w astronomii równa dokładnie 149 597 870 700 m. Dystans ten odpowiada w przybliżeniu średniej odległości Ziemi od Słońca. Definicja i oznaczenie zostały przyjęte podczas posiedzenia Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pekinie w 2012 roku.Ekliptyka – (z gr. έκλειψις zaćmienie) wielkie koło na sferze niebieskiej, po którym w ciągu roku pozornie porusza się Słońce obserwowane z Ziemi.

12 stycznia 2007 roku znalazła się w peryhelium, a gdy 14 stycznia jej jasność przekroczyła −5, stała się jaśniejsza od Wielkiej Komety z 1997 roku. Była widoczna także za dnia, jednak niewielka odległość kątowa od Słońca utrudniała jej dostrzeżenie przez mniej doświadczonych obserwatorów.

Orbita komety i jej właściwości fizyczne[ | edytuj kod]

Kometa McNaughta porusza się po orbicie w kształcie hiperboli o mimośrodzie 1,00002. Peryhelium znajdowało się w odległości 0,17 j.a. od Słońca, nachylenie orbity do ekliptyki wynosi 77,84˚. Jest to kometa nieokresowa, przybyła najprawdopodobniej spoza Układu Słonecznego.

Kometa jednopojawieniowa – kometa poruszająca się po trajektorii w kształcie paraboli lub hiperboli, która tylko jeden raz pojawia się w pobliżu Słońca. Mimośrody orbit komet jednopojawieniowych są zbliżone do jedności. Dodatkowo orbity tych komet są dowolnie zorientowane w przestrzeni, co prowadzi do wniosku, że ich źródłem jest obłok Oorta.Warkocz kometarny – strumień gazów i pyłu wydobywający się z komety pod wpływem oddziaływania wiatru słonecznego. Z uwagi na różnorodność wydobywających się z komety substancji, posiada ona dwa odrębne warkocze - gazowy oraz pyłowy, z których każdy skierowany jest w innym kierunku.

Ponieważ przeszła stosunkowo blisko Słońca, osiągnęła dużą jasność i rozwinęła dobrze widoczny warkocz. W styczniu i lutym 2007 roku została najjaśniejszą kometą widoczną z Ziemi w ciągu ostatnich 40 lat. Najbliżej Ziemi znalazła się 15 stycznia 2007 roku, w odległości 0,81 j.a.

Sonda Ulysses przypadkowo przeszła przez jej warkocz składający się ze zjonizowanego gazu. Był to najdłuższy poznany warkocz kometarny – 1,5 j.a..

Odległość kątowa punktów na sferze – kąt między dwiema prostymi przechodzącymi przez środek sfery i każdy z punktów. Obrazowo można to wyrazić jako kąt pomiędzy prostymi łączącymi obserwatora z obserwowanymi obiektami.Robert H. McNaught (ur. 1956) – australijski astronom. Pracownik naukowy Australian National University. Współpracuje z brytyjskim astronomem Davidem Asherem z obserwatorium w Armagh, uczestniczy w programie Siding Spring Survey.
Zdjęcie dzienne z 13 stycznia 2007


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Peryhelium, perihelium (zlatynizowany wyraz pochodzenia greckiego, od gr. peri, przy i helios, Słońce) – punkt na orbicie ciała niebieskiego obiegającego Słońce, znajdujący się w miejscu największego zbliżenia obu ciał. Przeciwieństwem peryhelium jest aphelium. W odniesieniu do orbity okołoziemskiej stosuje się odpowiednio perygeum i apogeum, zaś w ogólnym przypadku, np. orbit wokół gwiazd – perycentrum i apocentrum.
Układ Słoneczny – układ planetarny składający się ze Słońca i powiązanych z nim grawitacyjnie ciał niebieskich. Ciała te to osiem planet, ponad 160 znanych księżyców planet, pięć znanych (a prawdopodobnie kilkadziesiąt) planet karłowatych i miliardy (a być może nawet biliony) małych ciał Układu Słonecznego, do których zalicza się planetoidy, komety, meteoroidy i pył międzyplanetarny.
Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.
Słońce (łac. Sol, Helius, gr. Ἥλιος Hḗlios) – gwiazda centralna Układu Słonecznego, wokół której krąży Ziemia, inne planety tego układu, planety karłowate oraz małe ciała Układu Słonecznego. Słońce to najjaśniejszy obiekt na niebie i główne źródło energii docierającej do Ziemi.
Ulysses – sonda kosmiczna NASA i ESA, przeznaczona do badania rejonów biegunowych Słońca, wyniesiona w kosmos na pokładzie promu kosmicznego Discovery w locie STS-41 w dniu 6 października 1990 roku. Wskutek działania silników rakietowych sondzie nadano prędkość 15,25 km/s (co czyniło ją wówczas pojazdem kosmicznym opuszczającym Ziemię z największą w historii startów uzyskaną prędkością; nową rekordzistką w 2006 została sonda New Horizons). W lutym 1992 roku sonda Ulysses przeleciała w pobliżu Jowisza. Był to już piąty przelot sondy kosmicznej w pobliżu tej największej planety Układu Słonecznego. To spotkanie zostało wykorzystane do zmiany trajektorii sondy przy pomocy asysty grawitacyjnej tak, że weszła ona na orbitę heliocentryczną prawie prostopadłą do płaszczyzny ekliptyki. Nad południowym biegunem Słońca Ulysses przelatywał od czerwca do listopada 1994 roku. Nad północnym biegunem znajdował się od czerwca do września 1995 roku.
Ekscentryczność (inaczej mimośród) – wielkość charakteryzująca kształt orbity, opisywanej równaniem parametrycznym krzywej stożkowej. Oznacza się ją symbolem e. Najczęściej używana przy opisie toru ruchu ciała obiegającego drugie ciało pod wpływem siły grawitacji. W ogólności tor ruchu jest taki sam w polu każdej siły centralnej proporcjonalnej do odwrotności kwadratu odległości od centrum (1/r; w szczególności siły elektrostatycznej).
Kometa Hale’a-Boppa lub C/1995 O1 – kometa długookresowa, którą można było obserwować gołym okiem od maja 1996 do grudnia 1997 roku, dwa razy dłużej niż poprzednią rekordzistkę, Wielką Kometę z 1811.

Reklama