• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Broń miotająca

    Przeczytaj także...
    Machiny neurobalistyczne (od gr. νευρών neúron - "ścięgno; cięciwa; struna; (nerw)", βαλλω ballo - "umieszczać, wkładać, zakładać") to machiny wojenne wykorzystujące energię potrzebną do wystrzelenia pocisku gromadzoną w naprężonym lub odkształconym materiale np. w skręconych i naciągniętych linach (balista, onager) czy odgiętej belce drewnianej lub metalowej (bricoli, arkbalista).Kusza – broń miotająca neurobalistyczna (wykorzystująca energię sprężystości) podobna do łuku. Zasadnicza różnica w użyciu polega na możliwości wstrzymania się ze strzałem przez dowolnie długi czas po naciągnięciu cięciwy. Cięciwę naciąga się ręcznie, korbą lub lewarem, a dopiero potem strzela, naciskając spust.
    Trebusz – starożytna i średniowieczna broń; barobalistyczna machina miotająca, wykorzystująca zasadę dźwigni, miotająca pociski stromotorowo ze znaczną celnością. Trebusz był stosowany dość powszechnie i stąd ma w różnych językach różne miejscowe nazwy: trebuszet, trebuczet, trabutium, frondibola, perier, bleide, tribock, petraria itd. Dla przykładu francuską nazwę frondibola utworzono z połączenia francuskiego słowa fronde (proca) i greckiego bolis (pocisk).
    Trebusz (rekonstrukcja). Baux-de-Provence, Francja

    Broń miotającabroń wyrzucająca, czyli miotająca (stąd nazwa) różnego rodzaju pociski za pomocą energii mechanicznej lub chemicznej.

    Obecnie najpopularniejszym typem broni jest ta druga, czyli broń palna, w związku z czym nazwy „broń miotająca” używa się głównie do tej wykorzystującej energię mechaniczną: akumuluje ona w sobie energię mechaniczną, która w czasie wystrzału przekształcana jest w energię kinetyczną pocisku; większość systemów broni miotającej zawiera w sobie elementy celownicze, dzięki czemu człowiek obsługujący broń miotającą może znacznie zwiększyć celność ostrzału.

    Wystrzał – drzewce wystające do tyłu z rufy jednostki żaglowej i zorientowane poziomo lub lekko wznoszące się ku górze. Pozwala na zwiększenie bazy podporowej dla olinowania stałego masztu znajdującego się najbliżej rufy jednostki oraz olinowania ruchomego żagla tylnego. Najczęściej występuje na jednostkach typu jol lub kecz z powodu znacznie wystającego poza obrys kadłuba bomu bezana, co powoduje konieczność przesunięcia mocowania achtersztagu oraz szotów. Współcześnie wystrzały stosuje się rzadko.Machiny barobalistyczne (od gr. βαρος báros - "ciężar; masa; waga", βαλλω ballo - "rzucać; pchać") – machiny wojenne wykorzystujące energię potencjalną masy podniesionej na pewną wysokość.

    W zależności od rodzaju energii, jaka jest wykorzystywana przez broń miotającą, dzielimy ją na:

  • neurobalistyczną – wykorzystanie sprężystości materiału użytego do budowy urządzeń miotających;
  • barobalistyczną – wykorzystanie dźwigni i siły odśrodkowej;
  • pirobalistyczną – wykorzystanie energii gazów powstałych podczas spalania ładunku miotającego (najczęściej prochu).
  • Przykłady:

    Energia mechaniczna — suma energii kinetycznej i potencjalnej. Jest postacią energii związaną z ruchem i położeniem obiektu fizycznego (układ punktów materialnych, ośrodka ciągłego itp.) względem pewnego układu odniesienia.Rewolwer – wielostrzałowa broń powtarzalna (nieautomatyczna, krótka, bardzo rzadkie są konstrukcje rewolwerów samopowtarzalnych), w której funkcję magazynka niewymiennego (magazynu) spełnia obrotowy bęben z kilkoma komorami nabojowymi (zwykle sześcioma).
  • łuk
  • kusza
  • proca
  • balista
  • arbalet
  • wiatrówka
  • rewolwer
  • karabinek
  • haubica
  • Bibliografia[]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak, 1994, Encyklopedia współczesnej broni palnej, Warszawa, WiS, ISBN 83-86028-01-7.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Energia wiązania chemicznego – najmniejsza energia potrzebna do rozerwania wiązania chemicznego. Energię wiązań wyraża się najczęściej w jednostkach kJ/mol.
    Broń palna – broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania ładunku miotającego. W zależności od rodzaju zastosowanego układu miotającego, dzieli się ona na broń lufową i broń rakietową.
    Haubica – działo kalibru od około 75 mm wzwyż, o krótkiej lufie (od 10 do 30 kalibrów) i małej prędkości początkowej pocisku, przeznaczone głównie do strzelania stromotorowego. Stosowana przede wszystkim do prowadzenia ognia do celów ukrytych (znajdujących się w ukryciu) lub zakrytych (za przeszkodami). Dzięki zastosowaniu zmiennych ładunków miotających jest możliwe dokonanie zmiany stromości toru lotu pocisku i donośności strzelania przy tym samym (stałym) kącie podniesienia.
    Arbaletarbaleta, ręczna wyrzutnia kamieni, rodzaj kuszy o metalowym łęczysku oraz lekkim łożu wygiętym w części przedniej przystosowanej do miotania kul kamiennych lub ołowianych zamiast bełtów. Wyposażony był w podwójną cięciwę oraz skórzaną patkę w środku (podobnie jak proca). Stosowany przede wszystkim do polowań i zawodów strzeleckich, głównie w XVI-XVIII w.Czasami posiadały również prymitywne przyrządy celownicze, zazwyczaj w postaci koralika zawieszonego na ramce, w miejscu łączenia łęczyska z łożem, oraz blaszki z przeziernikiem lub szczerbiną, umiejscowionej za orzechem mechanizmu spustowego.
    Pocisk – ciało wystrzeliwane z broni miotającej. Pociski są zwykle aerodynamiczne, wydłużone, a w przekroju okrągłe, wykonane z twardych i gęstych materiałów, najczęściej metali. Przed wynalezieniem lufy gwintowanej nadającej pociskowi ruch obrotowy miały one kształt sferyczny i nazywano je kulami.
    Proca - historyczna broń miotająca wykorzystująca siłę odśrodkową, składająca się ze sznura lub rzemienia, w środku długości którego znajduje się miseczka na pocisk, wykonana ze skóry lub tkaniny. Miotano z niej kamieniami lub pociskami z suszonej gliny albo odlewanymi z ołowiu. Aby z niej wyrzucić pocisk, należy trzymać końce sznurka w jednej ręce i kręcić nimi coraz szybciej. Gdy sznurek nabierze odpowiedniej prędkości, należy wypuścić z ręki jeden koniec sznura, uwalniając w ten sposób pocisk. Celne miotanie z procy wymaga dużego doświadczenia i wyczucia. Popularnie procą nazywana jest broń działająca na innej zasadzie - proca neurobalistyczna.
    Łuk – jedna z najstarszych broni miotających, znana ludzkości od co najmniej 35 tys. lat. Pierwsze urządzenie w dziejach człowieka służące do magazynowania energii kinetycznej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.007 sek.