• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Broń biała

    Przeczytaj także...
    Broń tnąco-kłująca – broń skonstruowana do zadawania trafień przy pomocy zarówno pchnięć jak i cięć. Efekt ten uzyskano dzięki odpowiedniej budowie ostrza (pałasz), lub zastosowaniu kilku ostrz na jednym drzewcu (halabarda).Szpada – broń biała służąca wyłącznie do kłucia, powstała w XVII wieku na zachodzie Europy w wyniku przekształcania ówczesnego rapiera (białej broni kłującej).
    Nóż bojowy (nóż szturmowy) (ros. Боевой кинжал, ang. Combat knife) to broń biała, rodzaj noża zbliżonego do sztyletu lub bagnetu w zależności od wykonania. Cechą charakterystyczną tego typu broni jest przeznaczenie do walki wręcz, choć można tymi nożami też rzucać.
    Gladius - krótki miecz rzymski

    Broń biała – rodzaj broni służących do walki wręcz, a nie do miotania pocisków za pomocą energii chemicznej (broń palna) lub zakumulowanej energii mechanicznej (broń miotająca).

    Gladius (łac., plur. gladii – miecz) – krótki miecz rzymski. Jego żelazna głownia była obosieczna z ością przez środek i ostro zarysowanym szczytem. Rękojeść, często o kwadratowym lub ośmiokątnym przekroju, posiadała kulistą (popularny kształt obok owalnych i innych) głowicę z drewna lub kości (zdarzały się nawet kamienne czy z okładzinami metalowymi), z mało wydatnym pudełkowatym jelcem.Kordzik – to biała, obosieczna broń paradna w postaci sztyletu. W Polsce aktualnie noszona do ubioru galowego przez oficerów i chorążych marynarki wojennej i lotnictwa zawieszona na rapciach na wysokości lewego uda na równi z dolną krawędzią marynarki.

    Dawniej podstawowe wyposażenie wojsk, obecnie niemal całkowicie wyparta przez broń palną, z wyjątkiem wykorzystania przez oddziały specjalne i wojska. W powszechnym użyciu są jedynie bagnety oraz noże. Do pozostałych należy: broń paradna (kordzik, szabla) i sportowa. Używana jest przez stowarzyszenia kultywujące tradycję, np. rycerskie i kawaleryjskie. W postaci różnego rodzaju pałek jest na wyposażeniu policji i innych służb porządkowych, jako środek przymusu bezpośredniego.

    Czekan – drzewcowa broń obuchowo-sieczna składająca się z długiego trzonka zakończonego siekierką, zwykle niewielkich rozmiarów, nieco podobna do ciupagi. Od topora bojowego czekan różni się bardziej delikatnym, wąskim żeleźcem, wydatnym, młotkowatym obuchem i zwykle dłuższym styliskiem.Miecz – biała broń sieczna, charakteryzująca się prostą głownią, zwykle obosieczną (badacze średniowiecza nie uznają pojęcia miecz jednosieczny odnoszącego się do zakrzywionych mieczy – miecz prosty może być tylko obosieczny – jednosieczne są kord, tasak i szabla) i otwartą rękojeścią. W zależności od rodzaju, miecz trzymany był jedną ręką lub dwoma rękami. Do mieczy jednosiecznych zalicza się też japońską broń sieczną typu katana, z zakrzywioną jednosieczną głownią.

    Podział[]

  • broń obuchowa, np. maczuga, młot bojowy, buzdygan
  • broń obuchowo-sieczna, np. topór, czekan, berdysz
  • broń obuchowo-kłująca, np. morgensztern, wekiera, nadziak
  • broń tnącabroń sieczna, np. miecz, szabla
  • broń kłująca, np. włócznia, szpada, sztylet
  • broń tnąco-kłująca, np. halabarda, nóż bojowy
  • Bagnet

    Zobacz też[]

  • Broń palna
  • Bibliografia[]

  • PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9.
  • Pałka policyjna - podłużny przedmiot o przekroju owalnym (o typowym rozmiarze: długość ok. 60 cm, średnica ok. 3 cm), zwykle wykonany z elastycznego materiału z rękojeścią, używany przez służby policyjne do obrony lub ataku.Nadziak (zwany także popularnie "siekierką" lub "obuszkiem") – broń obuchowo-sieczna przypominająca z wyglądu młotek o drewnianym lub stalowym stylisku i stalowej głowicy z jednej strony tępej (prostokątnej, kwadratowej lub w formie głowicy buzdygana) lub siekierki, a z drugiej zaopatrzonej w ostry, często zakrzywiony kolec nazywany dziobem. Broń ta służyła do rozbijania lub przebijania (w zależności, która stroną głowicy uderzano) zbroi i hełmu przeciwnika. Nadziaki używane były od XV do XVII wieku. Wchodziły m.in. na wyposażenie husarii, choć nie były zbyt popularną bronią tej formacji. Funkcjonował także jako oznaka poruczników jazdy narodowego autoramentu.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Broń kłująca, broń kolna - oręż zadający rany kłute. Dzieli się na drzewcową i na sieczną (długą oraz krótką).
    Maczuga (rum., măciucă, łac. matteuca) – jedna z najstarszych broni obuchowych; znana była od paleolitu, rozpowszechniona na wszystkich kontynentach zamieszkiwanych przez człowieka. Jej późniejsze odmiany, takie jak berło, buława czy buzdygan, bywały często oznaką władzy.
    Bagnet – broń biała kłująca lub kłująco-sieczna mocowana u wylotu lufy karabinu, karabinka lub pistoletu maszynowego. Stanowi on jego przedłużenie umożliwiające użycie tych rodzajów broni strzeleckiej do walki wręcz.
    Rycerstwo – stan społeczny złożony z konnych wojowników istniejący w Europie w okresie pełnego średniowiecza i późnego średniowiecza. Warstwa ta wytworzyła swoisty styl życia, ceremoniał i etykę. W zamian za nadanie ziemskie przyjmowało obowiązek służby pod rozkazami seniora. W późnym średniowieczu przekształciło się w szlachtę.
    Wekiera (pol. nasieka, nasiek, nasiekaniec, siekaniec, siekanka) - odmiana maczugi na drewnianym lub metalowym stylisku z metalową głowicą nabijaną ostrymi kolcami. Z uwagi na sporą masę była najczęściej używana przez rycerstwo lub ciężką piechotę i służyła do rozbijania zbroi lub hełmu przeciwnika.
    Broń palna – broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania ładunku miotającego. W zależności od rodzaju zastosowanego układu miotającego, dzieli się ona na broń lufową i broń rakietową.
    Broń miotająca – broń wyrzucająca, czyli miotająca (stąd nazwa) różnego rodzaju pociski za pomocą energii mechanicznej lub chemicznej.

    Reklama