• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bołduk

    Przeczytaj także...
    Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.Petersburg (forma zalecana), Sankt Petersburg (egzonim wariantowy) (ros. Санкт-Петербург, Sankt-Pietierburg, potocznie Петербург, Pietierburg; dawniej Piotrogród, ros. Петроград, Leningrad, ros. Ленинград) – miasto w Rosji, położone w delcie Newy nad Zatoką Fińską na terytorium zawierającym m.in. ponad 40 wysp. W latach 1712–1918 stolica Imperium Rosyjskiego. Powierzchnia 1439 km², liczba ludności 4 600 276.
    Trzcina (Phragmites L.) – rodzaj roślin należący do rodziny wiechlinowatych. Należy do niego 4–5 gatunków. W Polsce w środowisku naturalnym rośnie jeden tylko gatunek – trzcina pospolita (Phragmites australis), jest to zarazem gatunek typowy rodzaju.

    Bołduk (biał. Балдук, Bałduk) – jezioro na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadziolskim. Położone jest w dorzeczu Straczy, w granicach Parku Krajobrazowego "Błękitne Jeziora", 33 km na południowy zachód od Miadzioła i 13 km od granicy białorusko-litewskiej. Należy do Bołduckiej grupy jezior.

    Stracza (biał. Стра́ча, Strača) – rzeka na Białorusi w rejonach: postawskim, miadziolskim i ostrowieckim, prawy dopływ Wilii. Średnie nachylenie powierzchni wody 1‰. Oprócz naturalnych dopływów, przyjmuje także wodę z kanałów melioracyjnych.Wrotki (Rotifera, zwane też wcześniej jako Rotatoria) – typ, małych (50-2000 µm), przezroczystych zwierząt bezkręgowych z charakterystycznym wieńcem rzęsków (aparatem wrotnym) od których pochodzi nazwa typu i o stałej dla gatunku liczbie komórek ciała (z tego względu, wzrost osobniczy odbywa się nie przez przyrost liczby komórek, tylko przez zwiększenie rozmiarów komórek ciała) . Zwierzęta te zamieszkują przede wszystkim wody słodkie, ale znane są też formy morskie, słonowodne i lądowe, żyjące na wilgotnych mchach, w glebie kielichach roślin i dziuplach z wodą, czy na torfowiskach lub w piasku w wodzie interstycjalnej . Żywią się martwą materią organiczną, bakteriami, glonami i pierwotniakami. W Polsce występują 554 gatunki, na świecie ponad 2000 .

    Jezioro jest wydłużone z północnego zachodu na południowy wschód. Długość jego linii brzegowej wynosi 5,24 km, a powierzchnia zlewni 1,6 km². Stoki niecki jeziora pow. 25-30 m. Brzegi zlewają się ze stokami, na południowym zachodzie i południowym wschodzie niskie, zabagnione. Płycizny piaszczyste. Podwodne stoki strome (do 30°). Dwie głębiny 38,1 m i 39,7 m, rozdzielone 7-metrowym wyniesieniem. Woda odznacza się wysoką mineralizacją (245-270 mg/l) i przejrzystością (4-5 m). Roślinność sięga głębokości 6-8 m.

    Skorupiaki (Crustacea) – podtyp stawonogów, w większości wodnych. Wiele gatunków wchodzi w skład planktonu. Znanych jest ponad 50 tysięcy gatunków. Badaniem skorupiaków zajmuje się karcynologiaJezioro – naturalny śródlądowy zbiornik wodny, którego występowanie uwarunkowane jest istnieniem zagłębienia (misy jeziornej), w którym mogą gromadzić się wody powierzchniowe, oraz zasilaniem przewyższającym straty wody wskutek parowania lub odpływu. Większość jezior występuje na obszarach zajmowanych niegdyś przez lodowiec. Woda z topniejącego lodowca wypełniała doliny i tworzyła jeziora. Powstanie mis jeziornych wiąże się przede wszystkim z procesami geologicznymi. Zasilanie należy natomiast przede wszystkim od warunków klimatycznych. Jezioro różni się od stawu występowaniem strefy afotycznej – światło nie dociera do dna uniemożliwiając tam rozwój roślinności.

    Brzegi zarośnięte sitowiem i trzciną, zwykle o szer. 5-7 m, na południowym wschodzie – ok. 50 m. Na płyciznach występują rdestnica i rogatek. Wśród fitoplanktonu jeziora najbardziej różnorodne są okrzemki. Plankton ubogi, głównie reprezentowany przez skorupiaki i wrotki. Świat owadów także ubogi (jętki, chruściki, ochotkowate). Występują także mięczaki. Z ryb najbardziej rozpowszechnione są coregonus, szczupak, leszcz, okoń europejski, płoć, ukleja.

    Źródło – naturalny, skoncentrowany, samoczynny wypływ wody podziemnej na powierzchnię Ziemi. W hydrobiologii strefa źródliskowa określana jest nazwą krenal, dzielący się na eukrenal (źródło właściwe) i hypokrenal (strefę odpływu źródła), natomiast organizmy je zamieszkujące to krenon.Ryby – tradycyjna nazwa zmiennocieplnych kręgowców wodnych oddychających skrzelami i poruszających się za pomocą płetw. Obejmuje bezżuchwowe krągłouste (Cyclostomata) oraz mające szczęki ryby właściwe (Pisces).

    Na prawym brzegu jeziora znajduje się wieś Wojszkuny, na lewym chutor Bołduk i kilka schronisk turystycznych. Wzdłuż brzegu występują źródła.

    Ciekawostki[]

  • Na fasadzie Domu Towarowego "Białoruś" w Mińsku umieszczony jest obraz przedstawiający jezioro, zatytułowany Zachód Słońca nad jeziorem Bołduk.
  • Przypisy

    1. N. Dziśko i in.: Блакiтная кнiга Беларусi: Энцыкл.. Mińsk: BiełEn, 1994. (biał.)
    2. O. Jakuszko i in.: Озера Белоруссии. Mińsk: Uradżaj, 1988, s. 216. (ros.)

    Literatura[]

  • Ресурсы поверхностных вод СССР. Описание рек и озёр и расчёты основных характеристик их режима. T. 5: Белоруссия и Верхнее Поднепровье. Cz. 1-2. Leningrad: 1971. (ros.)
  • I. Szamiakin i in.: Природа Белоруссии: Попул. энцикл.. Mińsk: BiełSE, 1986, s. 599. (ros.)
  • Государственный водный кадастр: Водные ресурсы, их использование и качество вод (за 2004 год). Mińsk: Ministerstwo Zasobów Naturalnych i Ochrony Środowiska Naturalnego Republiki Białorusi, 2005, s. 135. (ros.)
  • Linki zewnętrzne[]

  • Jezioro Bołduk na Mapie Taktycznej Polski z 1931 r.
  • Plankton (gr. planktós – błąkający się) – zespół organizmów żywych unoszących się w wodzie. Nawet jeśli mają narządy ruchu, to są one zbyt słabe, by organizmy te mogły się aktywnie przeciwstawić prądom wodnym i wiatrom, wystarczą natomiast do biernego utrzymywania się w stanie zawieszenia. Zazwyczaj plankton stanowią drobne organizmy, ale zalicza się do niego również meduzy, które mogą mieć znaczne rozmiary. Plankton stanowi pożywienie wielu zwierząt wodnych.Chruściki (Trichoptera) – rząd owadów wodnych o przeobrażeniu zupełnym. Są stosunkowo niewielkich rozmiarów, od 2 mm do 4-5 cm. Największe znane chruściki zamieszkują Himalaje (rodzaje: Eubasilissa, Himalopsyche, u owadów dorosłych rozpiętość skrzydeł dochodzi do 8 cm). Cechą charakterystyczną postaci dorosłych są włoski na skrzydłach, natomiast larwy mają wyraźnie odnóża analne zakończone pazurkiem.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Rdestnica (Potamogeton L.) – rodzaj roślin wodnych należących do rodziny rdestnicowatych (Potamogetonaceae Dumort.), liczący 90 gatunków i 49 mieszańców, występujących na całym świecie. W Polsce występuje 26 gatunków.
    Sitowie (Scirpus L.) – rodzaj roślin należący do rodziny ciborowatych (turzycowatych), liczący współcześnie ok. 35 gatunków, z których 2 występują naturalnie na terenie Polski. Gatunkiem typowym jest Scirpus sylvaticus L. W przeszłości do rodzaju tego zaliczano szereg roślin ciborowatych zaliczanych dziś do różnych rodzajów tej rodziny. W nazewnictwie potocznym nazwa sitowie często oznacza różne gatunki roślin ziemno-wodnych i higrofitów o rurkowatych pędach: sity, oczerety, ponikło, kłoć.
    Fitoplankton – mikroskopijne organizmy roślinne (w tym glony niezaliczane do królestwa roślin w niektórych systemach taksonomicznych) oraz sinice (należące do Procaryota) , które biernie unoszą się w wodzie, nie posiadając zdolności ruchu lub tylko w znacznie ograniczonym zakresie.
    Rogatek (Ceratophyllum L.) – rodzaj roślin w rodzinie rogatkowatych. Jest jedynym rodzajem tej rodziny (takson monotypowy). W zależności od ujęcia systematycznego zaliczanych jest tu od 3 do wielu gatunków, spotykanych na całym świecie z wyjątkiem obszarów okołobiegunowych.
    Ochotkowate (Chironomidae) – rodzina muchówek. Są to małe i bardzo małe owady podobne do komarów, o wydłużonych przednich nogach i wydatnych czułkach. Są jedną z najliczniejszych w gatunki rodzin w świecie zwierząt – na świecie opisano ponad 10 000 gatunków, w Polsce około 500. Ich systematyka jest bardzo skomplikowana, wciąż opisuje się nowe gatunki i dokonuje rewizji systematycznych. Wykazano, że wiele blisko spokrewnionych ze sobą gatunków z tej rodziny krzyżuje się ze sobą dając płodne potomstwo – w ten sposób dochodzi do powstawania stref mieszańców.
    Bołduk (biał. Балдук, Bałduk) – chutor na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadziolskim, w sielsowiecie świrskim. Położony jest pomiędzy jeziorami Bołduk i Karasik, 12,5 km od granicy białorusko-litewskiej. W czasach zaborów w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni wileńskiej, w powiecie święciańskim. W latach 1920-1922 w składzie Litwy Środkowej. Od 1922 r. do września 1939 r. w granicach II Rzeczypospolitej, do 1926 roku na Ziemi Wileńskiej, a następnie w województwie wileńskim, w powiecie święciańskim. W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 r. chutor znalazł się w granicach Białoruskiej SRR. Od 1991 r. w składzie niepodległej Białorusi.
    Bołducka grupa jezior lub Błękitne jeziora (biał. Балдуцкая група азёр, Блакі́тныя азёры, Bałduckaja hrupa azior, Błakitnyja aziory) – grupa jezior na Białorusi leżących na granicy rejonów miadziolskiego, postawskiego i ostrowieckiego, w większości na obszarze Parku Krajobrazowego "Błękitne Jeziora". Jeziora mają niewielkie rozmiary (największe Bołduk – 0,78 km²), stanowią część dorzecza Straczy, dopływu Wilii. Jednocześnie głębokość jezior jest dość duża (Bołduk – 39,7 m, Hłubel – 26,8 m).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.