• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Blues



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Jerry Lee Lewis (ur. 29 września 1935 w Ferriday, Luizjana) - amerykański piosenkarz i pianista związany z wczesnym rock and rollem.Elvis Aaron Presley (ur. 8 stycznia 1935 r. w Tupelo, zm. 16 sierpnia 1977 r. w Memphis) – amerykański piosenkarz i aktor.
    Historia bluesa[]

    Pierwszą odmianą bluesa był tzw. blues wiejski (country blues), powstały w drugiej połowie XIX w. na południu USA na terenach stanów: Missisipi, Alabama, Luizjana, Georgia (i innych). Na początku XX w., poprzez emigrację Afroamerykanów z południa do miast północnych USA, blues stał się składnikiem folkloru miejskiego i tu zaczęła kształtować się jego nowa odmiana – urban blues.

    Blues Hall of Fame – panteon sław honorująca osoby, które wniosły znaczący wkład w rozwój muzyki bluesowej. Wprowadzane są do niej osoby wykonujące, nagrywające lub dokumentujące muzykę bluesową. Została założona w 1980 przez Blues Foundation.A cappella (wł. w dosłownym tłumaczeniu: "jak w kaplicy", w dalszym – "w stylu kościelnym") – termin określający styl muzyczny polegający na wykonywaniu przez chór utworów wielogłosowych bez towarzyszenia instrumentów. Ów styl wykształcił się na gruncie muzyki kościelnej XVI wieku, a jego teoretyczne dookreślenie dokonało się na kanwie teorii muzyki w I połowie XVII wieku.

    Z czasem z początkowej formy czysto wokalnej blues zaczął przekształcać się w wokalno-instrumentalną pieśń śpiewaną z towarzyszeniem (najczęściej) gitary lub bandżo, aż wreszcie zaczęły powstawać bluesy instrumentalne (początkowo fortepianowe, potem orkiestrowe). Pod koniec pierwszej połowy XX w. w gettach murzyńskich wielkich miast amerykańskich narodziła się nowa odmiana bluesa, żywsza, bardziej spontaniczna i żywiołowa, utrzymana w szybszym tempie, określana jako rhythm and blues. Kilkanaście lat później ta właśnie odmiana, wchłonięta przez przemysł rozrywkowy i spopularyzowana w świecie białych, dała początek rock and rollowi, a przezeń całej późniejszej i rozwijającej się do dziś w różnych fazach muzyce rockowej i pokrewnej. W latach czterdziestych schemat bluesowy został zaadaptowany przez niektórych muzyków jazzowych, stając się istotnym nurtem w tej muzyce.

    Boogie-woogie – styl gry fortepianowej zapoczątkowany przez Afroamerykanów, przeważnie w instrumentalnym bluesie, z charakterystycznymi, mocnymi figurami basowymi. Rozwinął się po 1920 roku w Chicago i St. Louis.Big Joe Turner, właśc. Joseph Vernon Turner, Jr. (ur. 18 maja 1911 Kansas City, zm. 24 listopada 1985 w Inglewood) – amerykański bluesman związany z takimi stylami jak jump i screaming blues, charakteryzującymi się energią i krzykliwym śpiewem. Oba style zapoczątkowały gatunki rock and roll i rytm and blues. Big Joe Turner był także pionierem obu gatunków.
    W.C. Handy – partytura St. Louis Blues

    Źródeł bluesa można się dopatrywać m.in. w pieśniach pracy z okresu niewolnictwa Afroamerykanów, np. work song, oraz w takich przejawach folkloru murzyńskiego, jak np. zawołania ulicznych sprzedawców, kołysanki matek i piastunek, opowieści włóczęgów, zawodzenia żebraków, a także w murzyńskiej pieśni religijnej, np. gospel, powstałej ze zbiorowego czytania Biblii, powtarzania przez wiernych słów pastora lub księdza, śpiewnych zawołań do Boga, modlitw, zbiorowych żalów okolicznościowych (związanych z jakimiś ważnymi zdarzeniami lokalnymi), wyrażanych poprzez melodię, czasami i bez słów (np. słynne bluesowe zawodzenie niewidomego żebraka „Blind” Williego Johnsona „Noc była ciemna”). Powszechnie przyznaje się, że blues powstał z gospelsów i work songów Murzynów amerykańskich, pracujących głównie na plantacjach bawełny w stanach południowych. W tekstach pieśni bluesowych znaleźć można bezpośrednią i prostolinijną opowieść o tym wszystkim, co dręczyło, zadziwiało, bolało i wzruszało śpiewaków bluesowych.

    Subdominanta (łac. sub = pod; dominus = panujący; skr. S) – czwarty stopień gamy durowej lub molowej znajdujący się w odległości kwarty czystej w górę lub kwinty czystej w dół od toniki (dlatego zwana jest też dominantą dolną). Jeden z trzech głównych stopni gamy obok toniki i dominanty.Son House, właściwie Eddie James House Jr. (ur. 21 marca 1902 w Riverton, zm. 19 października 1988 w Detroit) – wpływowy amerykański muzyk bluesowy z delty Mississippi, samouk. Wychowany w religijnej rodzinie postanowił zostać duchownym Kościoła Baptystów, pozostał jednak w stanie świeckim wybierając karierę muzyka. Rozpoczął ją w 1930 roku grając na wiejskich zabawach i potańcówkach wraz z Charleyem Pattonem i Williem Brownem. Zauważony przez wytwórnię Paramount w 1930 zarejestrował dla niej kilka utworów. Wycofał się ze sceny muzycznej w 1943 roku by powrócić na nią 21 lat później.

    W latach 30. powstał styl zwany bluesem miejskim urban blues. Łączył wpływy bluesa z Delty z osiągnięciami pionierów techniki single note. Centrum stanowiło Chicago i muzycy zgromadzeni wokół wytwórni Bluebird. Na ogół były to kilkuosobowe składy z gitarą (jeszcze akustyczną), pianinem, coraz częściej harmonijką ustną i basem. Głównymi przedstawicielami byli gitarzyści Big Bill Broonzy, Tampa Red, Scrapper Blackwell, pianiści Leroy Carr, Big Maceo, Blind John Davis, Memphis Slim. Rosnące znaczenie miała harmonijka ustna, głównie za sprawą Sonny Boy Williamsona I czy Jazza Gilluma. W latach 30. powstał też pianistyczny styl boogie-woogie. Jego klasyczni przedstawiciele to Pete Johnson, Albert Ammons i Meade Lux Lewis.

    Otis Mark Taylor (ur. 30 lipca 1948, Chicago) – amerykański piosenkarz bluesowy, multiinstrumentalista grający na gitarze, banjo, mandolinie i harmonijce.The Jimi Hendrix Experience – pośmiertnie wydany box set Jimiego Hendriksa, zawierający niewydane wcześniej nagrania studyjne i koncertowe, a także alternatywne wersje utworów.

    Zaś na wybrzeżu, w St. Louis czy w Kalifornii w wyniku upadku wielkich orkiestr ery swingu rodził się rhythm and blues – bardziej rozrywkowa forma czarnej muzyki, korzystająca z brzmień i częściowo aranżacji zespołów jazzowych, ale kładąca nacisk na intensywną bluesową rytmikę i szorstkość. Wiodącą rolę mieli tam wokaliści, tzw. shouterzy, m.in. Big Joe Turner czy Jimmy Rushing, lub saksofoniści. Najwybitniejszym przedstawicielem tego pionierskiego okresu – który niemal dekadę później przerodził się w jump bluesa – był Louis Jordan.

    Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.Albert King, właśc. Albert Nelson (ur. 25 kwietnia 1923 w Indianoli, zm. 21 grudnia 1992 w Memphis) – amerykański gitarzysta i wokalista bluesowy. Jeden z "trzech królów bluesa" (wraz z B.B. Kingiem i Freddiem Kingiem). Z powodu swej wagi (118 kg) nazywany "The Velvet Bulldozer".

    W pierwszej połowie lat 40. objawił światu swój geniusz T-Bone Walker, pionier gitary elektrycznej. Jego technika i styl zrewolucjonizowały całą gitarową muzykę rozrywkową. Wpłynął niemal na każdego gitarzystę grającego na gitarze elektrycznej (pomijając technikę slide – tu podobną rolę odegrał Muddy Waters). Powojenne lata 40. były czasem dominacji West Coast Blues (blues Zachodniego Wybrzeża). Za ojca tego stylu uważa się właśnie T-Bone’a Walkera. Kontynuatorami byli Pee Wee Crayton, Lowell Fulson.

    Instrument dęty – instrument muzyczny, w którym źródłem dźwięku jest drgający wewnątrz instrumentu słup powietrza. Wysokość dźwięku zależy od długości rury, która tworzy instrument. Im dłuższa rura, tym niższy maksymalny dźwięk można uzyskać, natomiast dźwięki wyższe uzyskuje się skracając wysokość słupa powietrza na różne sposoby (w zależności od instrumentu). Barwa dźwięków zależy od konstrukcji instrumentu, rodzaju materiału, z którego jest wykonany, rodzaju wibratora, sposobu zadęcia itd. Wybór dźwięku odbywa się poprzez otwieranie lub zamykanie otworów położonych wzdłuż rury (np. flet, klarnet), przełączanie odcinków rur o różnych długościach za pomocą wentyli (np. trąbka) lub regulowanie długości rury w postaci suwaka (np. puzon). Podział instrumentów dętych na dwie zasadnicze grupy, drewnianych i blaszanych, nie odnosi się do materiału, z którego są wykonane. Niektóre instrumenty z grupy dętych drewnianych wykonane są niemal w całości z metalu, np. saksofon lub flet. Podział odnosi się do elementu wzbudzającego wibrację. W instrumentach dętych drewnianych jest to stroik wykonany z drewna, w instrumentach blaszanych – metalowy ustnik. Ludzki aparat głosowy jest uważany za najdoskonalszy instrument dęty.Harmonijka ustna to instrument muzyczny z grupy aerofonów. Dźwięk wydobywa się podczas ruchu powietrza w szczelinach, przy których znajdują się metalowe blaszki zwane stroikami (pot. języczkami), które wprawione w drgania wydają dźwięki zależne od ich długości. Harmonijka ustna była pierwszym instrumentem Jimiego Hendrixa.

    Na przełomie lat 40. i 50. za sprawą Muddy’ego Watersa i Williego Dixona zaczął kształtować się blues chicagowski. Jego specyficzność można najkrócej ująć jako silnie zelektryfikowany blues z Delty z niezwykle intensywnym akcentem rytmicznym. W zespole Watersa zaczynali swą karierę tak znani muzycy jak Jimmy Rogers, Otis Spann czy Little Walter. Little Walter jest też rewolucjonistą brzmienia harmonijki ustnej. To dzięki niemu harmonijka elektryczna do dziś jest symbolem brzmienia elektrycznego bluesa. Inni artyści należący do kanonu chicagowskiego bluesa to np. Elmore James, Robert Nighthawk, Howlin' Wolf, Sonny Boy Williamson II, Junior Wells.

    Eric Patrick Clapton, pseudonim Slowhand (ur. 30 marca 1945 w Ripley w Anglii) – brytyjski muzyk rockowy i bluesowy, gitarzysta, kompozytor, wokalista.Pianino – strunowy młoteczkowy (klawiszowy) instrument muzyczny ze strunami ustawionymi pionowo. Ma wiele cech wspólnych z fortepianem.
    B.B. King z gitarą „Lucille”

    W tym samym okresie działali muzycy rozwijający osiągnięcia T-Bone’a Walkera – Clarence Gatemouth Brown w Teksasie, Guitar Slim w Luizjanie, B.B. King w Memphis. Dzięki nim w połowie lat 50. w Chicago rozwinęli swój styl m.in. Buddy Guy, Magic Sam, Otis Rush, a także na początku Albert King. Wszyscy oni mieli wpływ na późniejszych gigantów muzyki rockowej, jak Eric Clapton, Jimmy Page, Jeff Beck.

    George "Buddy" Guy (ur. 30 lipca 1936) – sześciokrotny laureat nagrody Grammy, amerykański gitarzysta i wokalista bluesowy i rockowy. Przedstawiciel bluesa chicagowskiego. Historia jego sukcesu rozpoczęła się w małym miasteczku Lettsworth w Luizjanie. George "Buddy" Guy był jednym z kilkorga dzieci Sama i Sabel Guyów. Na gitarze nauczył się grać samodzielnie. Wybrał bluesa, muzykę, w której ideą jest improwizacja.Elmore James, właśc. Elmore Brooks (ur. 27 stycznia 1918 w Richland, zm. 24 maja 1963 w Chicago) – amerykański muzyk bluesowy, innowacyjny gitarzysta i kompozytor. Autor wielu standardów gatunku. Znany jako "król gitary slide".

    W połowie lat 50. do białej publiczności dotarła uproszczona forma muzyki opartej na bluesie nazwana rock and roll. Jej najpopularniejszymi przedstawicielami byli Chuck Berry, Elvis Presley, Jerry Lee Lewis.

    Lata 50., to czas największego rozwoju i popularności bluesa z Chicago. Wciąż jednak była to tylko muzyka Afroamerykanów, choć pierwsi bluesmani, m.in. Big Bill Broonzy, odwiedzili Europę.

    Otis Rush – pionier West Side Sound

    W latach 60. to właśnie Brytyjczycy ulegli fascynacji bluesem. Alexis Korner, John Mayall czy członkowie zespołu The Rolling Stones zaprezentowali światu siłę bluesa. Muzyka, którą tworzyli, tzw. blues brytyjski, znacząco wpłynęła na rozwój rocka, czy nawet hard rocka, popularyzując jednocześnie bluesa. W USA na mniejszą skalę, taką rolę odnieśli biali miłośnicy i twórcy bluesa – Paul Butterfield i Mike Bloomfield (występowali m.in. z Bobem Dylanem), Johnem Hammondem, Canned Heat, Charlie’m Musselwhite’em. Twórczość Jimiego Hendriksa była w dużej mierze oparta na fascynacji bluesem.

    Chuck Berry, właśc. Charles Edward Anderson Berry (ur. 18 października 1926 w St. Louis) – amerykański muzyk, kompozytor piosenek, wokalista, gitarzysta, indywidualność sceniczna. Jest powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pionierów rock and rolla. W 2003 pojawił się na 6. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu "Rolling Stone".Blues chicagowski (ang. Chicago blues) – gatunek muzyki bluesowej powstały w Stanach Zjednoczonych w Chicago. Jego zaistnienie było wynikiem wielkiej migracji biednych robotników z południa do bardziej uprzemysłowionych miast północnych Stanów Zjednoczonych w pierwszej połowie XX wieku. Blues chicagowski rodził się z prostego bluesa Delty, wzbogacanego brzmieniami gitary elektrycznej, perkusji, instrumentów klawiszowych, gitary basowej, harmonijki ustnej i czasami saksofonu.

    Połowa lat 60. to również czas odrodzenia akustycznego bluesa. Wśród elity studenckiej modny stał się akustyczny, ludowy blues. Odkryto wówczas lub ponownie odnaleziono między innymi Sona House’a, Freda McDowella, Mississippi Johna Hurta, Lightnin’ Hopkinsa czy Big Joe Williamsa.

    Lata 70. to okres znaczącego spadku popularności bluesa. Aktywne były tylko najbardziej znane zespoły – Muddy’ego Watersa, B.B. Kinga, Alberta Kinga, Juniora Wellsa i kilku innych. Do stylistyki bluesowej coraz częściej włączano elementy funku, soulu i rocka.

    Harry Manx jest muzykiem, który łączy folk, bluesa i tradycyjną muzykę indyjską. Czasem sięga także po brzmienia jazzowe. Urodził się na na jednej z Wysp Brytyjskich, część dzieciństwa spędził w Kanadzie. Jako nastolatek wrócił do Europy, później mieszkał w Japonii i Indiach. W końcu na stałe osiadł na kanadyjskiej Saltspring Island.Rock (ang. skała, kołysać się) – ogólna nazwa całego szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z rock and rolla oraz rhythm and bluesa i bluesa. Sama nazwa "rock" jest właściwie skrótem od "rock and roll", choć można uznawać owe dwa pojęcia za odmienne od siebie gatunki muzyczne. Wszystkie style rockowe charakteryzują się brzmieniem opartym na różnego rodzaju gitarach (zwykle elektrycznych, elektrycznych basowych) i perkusji, z wyraźnie zarysowanym rytmem i śpiewem, wywodzącym się z bluesa, oraz sposobem wolnej improwizacji w trakcie grania utworów, wywodzącym się z jazzu. Ważną cechą muzyki rockowej, nieobecną w muzyce poważnej, jest zespołowość w procesie tworzenia; muzyka jest bowiem tworzona zespołowo i trudna do odtworzenia, gdy nie jest grana przez oryginalny zespół (zob. tribute band), często jest też zespołowo komponowana. Niekiedy w sposób dynamiczny, kiedy to zainicjowany motyw muzyczny w serii jamów przetwarzany jest w utwór, który w swej końcowej fazie rzadko przypomina swą wyjściową formę. W muzyce rockowej, podobnie jak w jazzie, kompozytor i wykonawca to najczęściej ta sama osoba lub grupa osób, a komponowanie i wykonywanie muzyki są często jednym procesem.

    Lata 80. to czas bluesowego odrodzenia. Przyczynili się do tego tacy artyści jak Stevie Ray Vaughan, Albert Collins, Robert Cray, The Fabulous Thunderbirds, ale także film Blues Brothers i muzycy wokół niego zgromadzeni.

    Teksański gitarzysta bluesowy Stevie Ray Vaughan

    Dominujący wpływ na obraz bluesa przełomu lat 80. i 90. miała pełna wirtuozerii twórczość Steviego Raya Vaughana. Wielu młodych muzyków próbowało go naśladować. Jego tragiczna, przedwczesna śmierć uczyniła go natychmiast legendą. Nowi fani bluesa dostrzegli potencjał estetyki bluesa. Skorzystało na tym wielu od dawna tworzących artystów obdarzonych niepospolitym talentem i własną wizją, np. Ronnie Earl, Duke Robillard czy John Campbell.

    Otis Rush (ur. 29 kwietnia 1934 w Filadelfii) – amerykański muzyk bluesowy, wokalista i gitarzysta. Jako jeden z niewielu leworęcznych gitarzystów gra na "zwyczajnej" gitarze odwróconej do góry nogami, co łączy go z Jimim Hendriksem. Rush jest bardzo wpływowym gitarzystą, do inspiracji jego stylem przyznawali się: Jimi Hendrix, Eric Clapton, Michael Bloomfield, Peter Green i Stevie Ray Vaughan.Hip-hop – miejska kultura i gatunek muzyczny, powstały w afroamerykańskich społecznościach w Nowym Jorku w latach siedemdziesiątych XX wieku.

    Za sprawą bardzo dobrze przyjętej płyty Erica Claptona Unplugged, pewnym zainteresowaniem zaczął cieszyć się ponownie blues akustyczny. Uznanie zdobyli m.in. Keb’ Mo, Eric Bibb, Rory Block.

    W XXI wieku blues nadal, pomimo niechęci mediów, jest bardzo żywotny. Dostrzega się pewien eklektyzm stylistyczny. Artyści chętnie sięgają też do zaskakujących rejonów muzycznych – hip-hop i nowe brzmienia jak Chris Thomas King, R. L. Burnside, Corey Harris, Boo Boo Davis, muzyki różnych kultur Harry Manx (łączącego bluesa z muzyką hinduską), Corey Harris (muzyka jamajska, reggae, muzyka afrykańska). Częściej też stawiają na nastrój Otis Taylor, Kelly Joe Phelps, Sugarcane Collins.

    Jeff Beck (ur. 24 czerwca 1944 w Wallington w Anglii) – brytyjski gitarzysta rockowy związany z takimi gatunkami i stylami muzycznymi jak rock psychodeliczny, hard rock, heavy metal, jazz-rock, blues rock.Country blues (folk blues, rural blues, downhome blues, blues wiejski) (nie mylić z muzyką country) − najwcześniejsza forma bluesa powstała w latach 90. XIX wieku. Jego początki związane są z rozwojem niewolnictwa w południowych Stanach Zjednoczonych. Country Blues rozwinął się w wielu regionalnych formach między innymi w Memphis, Detroit, Chicago, Teksasie, Piedmont, Louisianie, Atlancie, St. Louis, Wschodnim Wybrzeżu, Nowym Orleanie, Delcie Mississippi i Kansas.

    Style[]

    Blues w swojej bogatej historii wykształcił mnogość stylów i regionalnych odmian. Do najważniejszych z nich należą:

  • blues chicagowski (Chicago blues), z odmianą West Side blues
  • blues klasyczny (classic blues), blues wykonywany w klubach przez kobiety w latach 20. i 30.
  • blues wiejski (country blues)
  • blues Delty (delta blues), źródłowy blues z Missisipi
  • East Coast blues z regionalną odmianą blues piedmoncki, (Piedmont blues)
  • blues harmonijkowy (harp/harmonica blues)
  • hokum blues
  • blues luizjański, swamp blues
  • współczesny blues elektryczny
  • blues teksański
  • blues elektryczny (electric blues)
  • jump blues
  • blues miejski (urban blues)
  • West Coast blues
  • Fortepian – strunowy (chordofon), młoteczkowy, klawiszowy instrument muzyczny, zaliczany do rodziny cytr. Współczesny fortepian dysponuje skalą od A2 (czasami najlepsze koncertowe od F2; instrumenty z pocz. XIX wieku od C1 ) do c (88 dźwięków/klawiszy).Tonika, akord toniczny, centrum tonalne, ośrodek/punkt ciążenia tonalnego (fr. tonique; często oznaczana symbolem T) – z punktu widzenia harmonii jedna z trzech funkcji głównych systemu dur-moll (obok dominanty oraz subdominanty). Toniką bywa nazywany także pierwszy stopień skali durowej lub mollowej, będący prymą toniki w rozumieniu funkcyjnym.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Alexis Korner (ur. 19 kwietnia 1928 roku, zm. 1 stycznia 1984 roku) – wokalista, kompozytor tworzący muzykę z gatunku bluesa. Nazywany był "ojcem" brytyjskiego bluesa.
    Blues piedmoncki (ang. Piedmont Blues) – regionalny gatunek bluesa rozwijający się na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych od Richmond do Atlanty w stanach Maryland, Delaware, Wirginia, Pensylwania i Floryda szczególnie jednak w regionie Piedmontu.
    Blue notes (ang. blue note) – charakterystyczne i celowo stosowane dla oddania nastrojowości bluesa interwały z obniżonym III i VII stopniem skali durowej (majorowej). Od początków lat 40. XX wieku, wraz z rozpowszechnieniem się bebopu obniżano również V stopień skali durowej.
    Blues elektryczny to rodzaj bluesa, który charakteryzuje wzmocnienie dźwięku gitary, gitary basowej, a także harmonijki ustnej. Blues elektryczny wykonywany jest w kilku regionalnych odmianach, takich jak Blues chicagowski, Blues teksański, czy Memphis blues.
    James Patrick Page, OBE (ur. 9 stycznia 1944) – gitarzysta rockowy, współtwórca zespołu Led Zeppelin. W plebiscycie magazynu Rolling Stone zajął 9. miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów w roku 2003, a w roku 2011 został sklasyfikowany na 3. pozycji. Z kolei w 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 6. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Guitar World.
    John Lee Curtis Williamson (ur. 30 marca 1914 w Tennessee, zm. 1 czerwca 1948 w Chicago) – amerykański muzyk bluesowy znany jako Sonny Boy Williamson I. Wirtuoz harmonijki ustnej. "Wypromował" harmonijkę do roli instrumentu prowadzącego w bluesie. Uznawany za ojca nowoczesnego bluesa harmonijkowego.
    Hard rock – gatunek muzyki rockowej powstały na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku, wywodzący się z bluesa i z rock-and-rolla.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.03 sek.