• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Wilhelmstahl

    Przeczytaj także...
    Fryderyk II Wielki, Friedrich II von Hohenzollern (ur. 24 stycznia 1712 w Berlinie, zm. 17 sierpnia 1786 w Poczdamie) – król Prus w latach 1740-1786. Pod jego rządami Prusy stały się jednym z najpotężniejszych państw europejskich.Królestwo Prus (niem. Königreich Preußen) – oficjalny tytuł państwa prusko-brandenburskiego po 1701, wraz z pozostałymi domenami dynastii Hohenzollernów w latach 1701-1918, od 1871 wchodzące w skład Cesarstwa Niemieckiego. Terytorium Królestwa Prus obejmowało dwie trzecie całego obszaru Cesarstwa Niemieckiego.
    Fulda – miasto powiatowe w Niemczech, w kraju związkowym Hesja, w rejencji Kassel, siedziba powiatu Fulda, nad rzeką Fuldą. Liczy 64 340 mieszkańców (30 czerwca 2012).

    Bitwa pod Wilhelmsthal – starcie zbrojne, które miało miejsce 24 czerwca 1762 roku, podczas wojny siedmioletniej.

    Wstęp[]

    Rok 1762 mógł przynieść kompletną zmianę toku wojny siedmioletniej. Nowy brytyjski rząd earla Bute nie podzielał entuzjazmu Pitta dla działań w Niemczech. Polityka wspierania Prus mogła być przeorientowana, zaś prawdopodobnym stawało się zawarcie pokoju brytyjsko-francuskiego.

    John Stuart, 3rd Earl of Bute, Hrabia Bute (ur. 25 maja 1713 w Edynburgu, zm. 10 marca 1792 w Londynie) – premier w latach 1762-1763. Bute był nauczycielem Jerzego III i miał największy wpływ na politykę królewską od czasu jego wstąpienia na tron w roku 1760. Zakończył wojnę siedmioletnią, jednak pod naciskiem opinii publicznej podał się do dymisji.Londyn (ang. London) – miasto w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii, stolica tego państwa, a także stolica Anglii.

    Prusy bardzo już odczuwały tymczasem ciężar walk przeciwko skierowanemu przeciw sobie sojuszowi. Z powodu strat wojennych, stan pruskiej armii zmniejszył się do 70 000 ludzi. Tymczasem 5 stycznia 1762 roku zmarła caryca Elżbieta – największy, zaprzysiężony wróg Fryderyka II. Nowy car postanowił zawrzeć pokój z Prusami.

    Wojna siedmioletnia (1756-1763) – wojna pomiędzy Wielką Brytanią, Prusami i Hanowerem a Francją, Austrią, Rosją, Szwecją i Saksonią. Była to pierwsza wojna o zasięgu światowym – walki toczyły się w Europie, Ameryce Północnej, Indiach i na wyspach karaibskich. W późniejszej fazie konfliktu do wojny przyłączyły się Hiszpania i Portugalia oraz starająca się początkowo zachować neutralność Holandia, której siły zostały zaatakowane w Indiach. W związku z tym wojna ta może być uznana za wojnę hegemoniczną (w wojnie wzięła udział większość ówczesnych mocarstw, stanowiła też ona ostateczną fazę w trwających niemal sto lat zmaganiach francusko-brytyjskich o dominację w Ameryce Północnej i supremację w świecie). Wojna charakteryzowała się oblężeniami i podpaleniami miast, ale również bitwami na otwartym polu, z wyjątkowo ciężkimi stratami. Ocenia się, że czasie wojny zginęło od 900 000 do 1 400 000 ludzi.Elżbieta Piotrowna Romanowa, Елизавета Петровна (ur. 29 grudnia 1709 w Kołomienskim, zm. 5 stycznia 1762 w Sankt Petersburgu) – cesarzowa Rosji w latach 1741-1762, córka Piotra I Wielkiego (1689-1725) i cesarzowej Katarzyny I.

    Dla Ferdynanda, Arcyksięcia Brunszwiku, sojuszniczego dowódcy w północno-zachodnich Niemczech dużą niewiadomą była przyszłość brytyjskiej części jego sił. Wzmocnienia dla jego brytyjskich regimentów napływały powoli z Anglii. Jego brytyjscy generałowie ociągali się z przybyciem z Londynu po zimie. Jednak Ferdynand był określany zdeterminowany wyruszyć w pole pierwszy, przed przeciwnikiem i miał zamiar przejąć inicjatywę dysponując najsilniejszą armią jaką do tej pory dowodził. 21 czerwca wysłane przez niego siły pod dowództwem Lückner zajęły twierdzę Sababurg.

    Kassel (do 1926 Cassel) – miasto na prawach powiatu w Niemczech , w kraju związkowym Hesja, siedziba rejencji Kassel oraz powiatu Kassel. Położone nad rzeką Fuldą. Trzecie co do wielkości (106,79 km²), po Frankfurcie nad Menem i Wiesbaden, miasto Hesji zamieszkane przez 196 658 osoby (stan na 30 czerwca 2012). Ważny ośrodek przemysłowy, głównie przemysłu maszynowego. Kluczowy węzeł kolejowy (stacje Kassel-Wilhelmshöhe i Kassel-Oberzwehren) i drogowej.

    Francuscy dowódcy: Soubise i D’Estrées ruszyli naprzód zajmując obszar wokół miast Grebenstein, Burguffeln, Meimbressen i Wilhelmsthal. Generał-porucznik markiz de Castries rozłożył się na wysuniętej pozycji na wzgórzu koło Carlsdorf. Stainville z dużymi siłami znalazł się na wysoczyźnie pod Westuffeln.

    Ferdynand postanowił atakować francuską armię wraz z ruchem okrążającym rozpoczętym po przekroczeniu rzeki Diemel. Hanowerski generał Spörcken po przekroczeniu rzeki miał zaatakować siły generała Castries. Lückner miał wziąć siły lekkie, obejść francuską prawą flankę i zaatakować wroga od tyłu. Główne uderzenie miało spaść na siły Stainville'a. Generałowi Grandby przypadła rola obejścia francuskiej lewej flanki i ataku na francuskie tyły.

    Bitwa[]

    Nocą 23 czerwca sojusznicze kolumny przekroczyły Diemel i ruszyły naprzód do ataku. W pierwszym starciu bitwy, hanowerska piechota i kawaleria Spörckena uderzyła na pozycje Castries'a. Francuska artyleria otworzyła ogień alarmując resztę francuskiej armii o sojuszniczym ataku. Pomimo zaskoczenia Castries kontratakował i zdołał odskoczyć ze swymi siłami ku głównym siłom armii. Lückner rozwujał swój atak na prawo od Spörckena. Było trochę zamieszania kiedy przez pomyłkę regimenty z dwóch jego kolumn otworzyły ogień do siebie nawzajem. Nie udało też mu się wykonać podstawowego zadania jakim było obejście sił przeciwnika i wyjście na jego tyły.

    Główne uderzenie spadło na siły Stainville'a. Stały one na szczycie wzgórza i składały się z dobrych regimentów, pewnych, iż odeprą każdy atak. Jednakże pierwszy atak wykonała kolumna Granby'ego atakując przeciwnika od tyłu. Korpus Stainville'a zrobił "w tył zwrot" i stawił silny opór zmuszając brytyjskich i hanowerskich żołnierzy do odwrotu w dół wzgórza. Wkródce jednak przybyły główne siły Ferdynanda i zaatakowały Francuzów z drugiej strony. Atakowane od czoła i z tyłu regimenty Stainville'a załamały się. Regiment Grenadiers de France i regiment Królewski poddały się przeciwnkowi. Stainville wywalczył sobie drogę odwrotu dla resztek jego sił, które składały się tylko z dwóch batalionów, i Francuzi odeszli daleko w kierunku Kassel i rzeki Fuldy.

    Francuska armia kontynuowała odwrót przekraczając Fuldę. Jej plany ofensywne zostały skutecznie pokrzyżowane.

    Bibliografia[]

  • Sebastian Haffner: Prusy bez legendy: Zarys dziejów. Warszawa: Oficyna Historii XIX i XX wieku, 1996. ISBN 83-905989-3-0.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.