• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Vouillé

    Przeczytaj także...
    Alemanowie, Alamanowie – germański związek plemienny; od III wieku n.e. prowadzący najazdy na zachodnie prowincje cesarstwa rzymskiego.Ostrogoci, Goci wschodni lub Greutungowie (dosł. "ludzie stepu") – jedno z plemion germańskich. W 378 r. n.e. Ostrogoci wspomogli Wizygotów w bitwie pod Adrianopolem, w wyniku której zginął cesarz rzymski Walens. Nowy cesarz zgodził się na zamieszkanie przez Ostrogotów Dacji i Mezji pod warunkiem, że nie będą nękać Konstantynopola.
    Wizygoci, Goci zachodni lub Terwingowie (dosł. "leśni ludzie") – lud germański, odłam Gotów. W IV wieku przyjęli arianizm (dzięki Biblii przetłumaczonej przez Wulfilę na język gocki).

    Bitwa pod Vouillé (Campus Vocladeus) w pobliżu Poitiers – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 507 w trakcie wojny Franków z Wizygotami. Miejsce bitwy jest dzisiaj kwestią sporną (według najnowszych badań jest nim rejon dzisiejszego Voulon - Campus Vocladeus). Zwolennicy umiejscawiania bitwy pod Vouillé stosują też średniowieczną nazwę Vouglé.

    Wojna Franków z Wizygotami. Po śmierci Euryka (484) na tronie Wizygotów zasiadł Alaryk II (484 - 507). W roku 486 król Franków Chlodwig I rozbił pod Soissons ostatnią już pozostałość państwa rzymskiego na terenie północnej Galii, a faktyczny dotąd władca tego obszaru Syagriusz schronił się na dworze wizygockim w Tuluzie. Gdy jednak Chlodwig zażądał wydania zbiega, grożąc w wypadku odmowy wojną, Alaryk uległ groźbie. Syagriusz został wydany Frankom i rychło potem stracony.Belgrad (Београд, Beograd, starożytne Singidunum, daw. Białogród, węg. Nándorfehérvár) – stolica Serbii. Miasto leży w północnej Serbii, przy ujściu Sawy do Dunaju.

    Tło historyczne[]

    Po zwycięstwie merowińskich Franków nad Alamanami w bitwie pod Strasburgiem w roku 506, które ostatecznie położyło kres politycznej autonomii alamańskiej, Frankowie podjęli decyzję dalszej ekspansji terytorialnej w kierunku wschodnim. Celem Franków stały się Recja (Raetia prima in Chur) należąca do królestwa Ostrogotów a także Raetia secunda (Augsburg). Król Ostrogotów Teodoryk Wielki podejmując wszelkie środki ostrożności, zebrał nad Górnym Renem swoją armię, chcąc zabezpieczyć się przed najazdem Franków. Król Franków Chlodwig I nie zdecydował się jednak uderzyć na Ostrogotów, podejmując marsz na południe od Loary, stanowiącej ówcześnie granicę pomiędzy królestwem Franków i Wizygotami.

    Poitiers – miejscowość i gmina we Francji, stolica regionu Poitou-Charentes, prefektura departamentu Vienne, położona nad dopływem Loary, rzeką Clain. Miasto jest historyczną stolicę krainy Poitou.Herulowie – lud germański wywodzący się z terenów południowej Szwecji. W nieznanych okolicznościach nastąpił podział plemienia (na dwie grupy – wschodnią i zachodnią), którego część (ok. poł. III wieku n.e.) powędrowała (a raczej popłynęła) na zachód (nad dolnym Renem już w III wieku), a część ruszyła w ślad za Gotami, zatrzymując się na jakiś czas w okolicach ujścia Wisły. W połowie III wieku Herulowie pojawili się na stepach nad Morzem Czarnym, i dotarli nad Morze Azowskie, skąd organizowali łupieżcze wyprawy (po części morskie) na nabrzeżne miasta. W 267 roku napadli Półwysep Bałkański, docierając aż do Sparty. W 269 roku zostali pobici wraz z Gotami przez cesarza Klaudiusza w bitwie pod Naissus (Nisz w Serbii). Około połowy IV wieku dostali się pod panowanie Ostrogotów, których z kolei ujarzmili Hunowie. Około 405 roku przeszli wraz z Hunami w rejon dorzecza środkowego Dunaju. Po upadku potęgi Hunów, ok. 455 roku Herulowie utworzyli własne państewko na terenie południowych Moraw. Poczęli niepokoić najazdami Noricum i Pannonię i podbijać sąsiadów, m.in. Longobardów, Burów i innych, zmuszając ich do składania trybutu. Około 501 roku rozpoczęli kolejne najazdy na sąsiadów, tym razem wraz z Ostrogotami. W początkach VI wieku wdali się w konflikt z Longobardami, którzy zajmowali w tym czasie siedziby w Kotlinie Czeskiej. Longobardowie w 505 rozbijają ich niemal doszczętnie. Część Herulów osiedla się wówczas w Dacji, inni wracają do stron rodzinnych (w Skandynawii), przechodząc m.in. przez opustoszałe tereny Śląska i zachodniej Małopolski. Z czasem część plemienia pozostająca na południu zostaje wchłonięta przez Longobardów.

    Po otrzymaniu informacji o pochodzie Franków na południe Teodoryk rozesłał swoich posłańców do Burgundii, Turyngii oraz do germańskich Herulów i Warnów, których zachęcał do wystąpienia zbrojnego przeciwko Frankom. Nie zdawał sobie jednak sprawy z tego, że już przed osłabieniem pozycji Burgundów i Alamanów Chlodwig spotkał się z największym wrogiem Teodoryka cesarzem wschodnio-rzymskim Anastazjuszem I. Zaowocowało to uwikłaniem armii Ostrogotów w walki z Bizantyjczykami w rejonie Belgradu. Tak zabezpieczony w roku 507 Chlodwig wypowiedział Wizygotom wojnę religijną skierowaną przeciwko arianom.

    Chlodwig I (fr. Clovis I, łac. Clodovicus, frankijski Chlodowech), (ok. 466 – 27 października 511) był władcą Franków, synem Childeryka I i Basiny. Najsłynniejszy spośród merowińskich władców.Recja (łac. Raetia, Rhaetia) – dawna prowincja rzymska utworzona po podboju Retów, obejmująca obecne tereny wschodniej Szwajcarii, zachodniej Austrii (kraje Vorarlberg i Tyrol) oraz południowych Niemiec (część krajów Bawaria i Badenia-Wirtembergia).

    Bitwa[]

    Miejsce bitwy stanowił równoboczny trójkąt o wymiarach 3 × 18 km i powierzchni około 140 km kw. Po jego południowo-zachodniej stronie znajdowały się miejscowości Voulon oraz Aché, po stronie północno-zachodniej Ecke Vivône (dziśiaj Vivonne), a po stronie wschodniej Gencay. Pole bitwy opływały rzeki: od strony zachodniej pomiędzy Voulon a Vivônne- rzeka Clain, od północnego wschodu między Gencay a Vivônne - rzeka Clouère.

    Warnowie – początkowo nazwa odnosząca się do germańskiego plemienia osiadłego na środkowym Połabiu. O Warnach wspomina Prokopiusz w związku z migracją Herulów nad rzekę Warnow. Germańscy Warnowie zostali rozbici przez Franków w 595 r. n.e. Ich niedobitki pozostały, mieszając się z czasem z plemionami słowiańskimi, stąd późniejsi słowiańscy Warnowie. Plemię to osiadłe nad górną Warnawą zalicza się do zespołu plemion obodrzyckich.Frankowie (łac. gens Francorum lub Franci) – nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium cesarstwa rzymskiego, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal całą Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stało się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu.

    Podobnie jak 9 lat wcześniej Frankowie wyruszyli z Tours w kierunku Bordeaux. W odległości około 17 km na północny zachód od Poitiers w rejonie Vouillé (lub Voulon - 25 km na południe od Poitiers) wojska Franków natknęły się na siły Wizygotów pod wodzą Alaryka II. W wyniku walki Frankowie odnieśli pełne zwycięstwo, a Alaryk padł z ręki Chlodwiga. Po śmierci wodza resztki Wizygotów wycofały się z powrotem na południe.

    Merowingowie – dynastia królów panująca w państwie frankijskim w latach 481–751, wywodząca się od władcy Franków salickich Merowecha (Meroweusza).Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.

    Po wkroczeniu do Bordeaux, Frankowie spędzili tam nadchodzącą zimę. Wiosną 508 r. Chlodwig wysłał swojego syna Teuderyka I z misją zdobycia Auvergne. Sam natomiast porozumiał się z Burgundami, którzy mieli wkrótce zdobyć stolicę Wizygotów Toulouse. Pomimo tych sukcesów galijskie wybrzeże Morza Śródziemnego pozostało w rękach Wizygotów, do chwili przejęcia tam władzy przez wodza Ostrogotów Teodoryka Wielkiego.

    Teodoryk, zwany Wielkim (got. Þiuda-reiks "Król ludów") (ur. 451/455, zm. 30 sierpnia 526) – król Ostrogotów z dynastii Amalów. Wychowywał się, jako zakładnik, na dworze cesarza w Bizancjum. Król od 471, otrzymał od Ostrogotów Mezję Górną, po wojnie z Odoakrem (489-493) założył w Italii państwo ostrogockie, uznając nad sobą zwierzchnictwo Bizancjum, w 498 ogłosił się niezależnym władcą. Teodoryk Wielki należy do najpotężniejszych, a zarazem do najbardziej światłych władców wczesnego średniowiecza, dzięki popieraniu rozwoju nauki i sztuki oraz wybitnym zdolnościom organizacyjnym.Ren (fr. Rhin, niem. Rhein, nid. Rijn, ret. Rein) – jedna z najdłuższych rzek w Europie, licząca 1233 km, w tym 865 km w Niemczech Ren wypływa z Alp Szwajcarskich (gdzie ma swoje źródło), przez Jezioro Bodeńskie, dalej na północ tworząc granicę między Francją a Niemcami. Ren uchodzi poprzez Deltę Renu i Mozy do Morza Północnego na zachód od Rotterdamu w Holandii.

    Wynik bitwy zmusił Wizygotów do wycofania się do Hiszpanii, gdzie panowali jeszcze przez okres 200 lat, aż do chwili gdy zostali pokonani przez Arabów.

    Literatura[]

  • Eugen Ewig: Die Merowinger und das Frankenreich, Stuttgart u.a. 1993.
  • Herwig Wolfram: Die Goten, München 2001.
  • (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    Hiszpania, Królestwo Hiszpanii (hiszp. Reino de España, gal. Reino de España, kat. Regne d’Espanya, arag. Reino d’España, bask. Espainiako Erresuma, okc. Regne d’Espanha, ast. Reinu d’España) – największe z trzech państw położonych na Półwyspie Iberyjskim.Arianizm – doktryna teologiczna Ariusza (zm. 336), prezbitera Kościoła w Aleksandrii w Egipcie, zaprzeczająca dogmatowi o Trójcy Świętej – tzw. antytrynitaryzm – w kontekście sporów o rozumienie chrześcijańskiego monoteizmu. Ariusz, wykształcony w szkole antiocheńskiej, uznawał pochodzenie Syna od Boga Ojca na zasadzie stworzenia/zrodzenia.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.