• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Uhud

    Przeczytaj także...
    Mekka (pełna nazwa: Makkat ul-Mukarramah, znana również jako Makka; ar. مكة) – święte miasto islamu, miasto w zachodniej części Arabii Saudyjskiej, stolica prowincji Al-Hidżaz, położona u podnóża masywu górskiego (277 m n.p.m.) Dżabal al-Karnajt, w wąskiej i piaszczystej Dolinie Abrahama. Zamieszkuje ją ok. 1,7 mln ludzi. Trzecie co do wielkości miasto kraju.Łucznik – żołnierz, którego główną bronią był łuk. W dziejach, formacji łuczników używano w wielu armiach i w różnych regionach świata, gdyż wynalazku łuku w historii dokonywano wielokrotnie.
    Abu Sufjan Ibn Harb (? - zm. ok. 653) – wódz arabski, przywódca rodu Umajjadów, posiadający ogromne wpływy polityczne w Mekce.

    Bitwa pod Uhudem (arabski: ‏غَزوة أُحُد) – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 625 w trakcie walk muzułmanów z Medyny z Kurajszytami. Do starcia doszło w pobliżu Uhudu, wzgórza i wąwozu położonego w pobliżu oazy.

    Bitwa pod Uhudem wydarzyła się w rok po starciu pod Badrem (624), w której śmierć poniosło wielu wysokiej rangi polityków i obywateli Mekki, m.in. Abu Dschal. Po tej klęsce Kurajszyci, zwłaszcza ci, którzy utracili swoich bliskich zaprzysięgli zemstę muzułmanom z Medyny. W tej sytuacji doszło w następnym roku do ataku Kurajszytów pod wodzą Abu Sufyana na Medynę. W ataku tym Kurajszytów wsparły liczne sąsiednie plemiona arabskie.

    Oaza (ze stgr. Ὄασις Óasis, pierwotnie prawdopodobnie z koptyjskiego wahe, ouahe – miejsce do zamieszkania) – teren o bardzo bujnej roślinności na obszarze pustyń i półpustyń. Występują one w miejscach, gdzie woda z rzek przenika do gruntu (oazy nadrzeczne) lub w miejscach, gdzie zwierciadło wody gruntowej znajduje się płytko lub sięga powierzchni gruntu, powodując występowanie zbiorników lub obszarów źródliskowych. Zakładane są także oazy sztuczne – w miejscach zasilanych wodami gruntowymi pozyskiwanymi poprzez studnie artezyjskie lub nawadnianych kanałami prowadzącymi wody rzeczne. Takie same działania pozwalają także powiększyć obszar oaz naturalnych. Bitwa pod Badrem (arabski: غزوة بدر) – bitwa stoczona 17 marca 624 roku (17 ramadan w roku 2 kalendarza islamskiego)² na terenie Arabii (dzisiejsza Arabia Saudyjska). Była kluczową bitwą dla powstałego w tamtym czasie islamu i punktem zwrotnym w kampanii Mahometa przeciwko jego rywalom z Mekki – Kurajszytom.

    Przebieg bitwy[ | edytuj kod]

    Muzułmanie w Medynie zastanawiali się, czy wyjść naprzeciwko nieprzyjaciela, czy też urządzić stanowisko obronne w oazie. Kilku starszych muzułmanów, wśród nich Mahomet było za tym drugim rozwiązaniem. Pod naciskiem młodych wojowników, Mahomet zdecydował się wyjść z miasta w kierunku Kurajszytów, którzy rozbili swój obóz na północ od Medyny.

    Kurajszyci (Korejszyci, Banu Kurajsz, Banu Qurayš, arab. قريش) – plemię beduińskie, wywodzące się od Kusaja ibn Kilaba, zamieszkujące okolice Mekki i władające nią od VII wieku.Jazda, kawaleria (z wł. cavalleria), konnica – terminem tym określa się wojsko walczące lub poruszające się na koniach.


    Muzułmanie zajęli stanowiska w wąwozie pod wzgórzem Uhud. 50 łuczników oraz piechota w sile 700 ludzi, otrzymała zadanie odpierania jazdy Kurajszytów. Po stronie tych ostatnich było 3000 ludzi i 200 koni. W momencie gdy bitwa rozpoczęła się, kobiety Kurajszytów zagrzewały z obozu do walki swoich mężów grą na tamburynach.

    Chalid ibn al-Walid, arab. خالد بن الوليد (pełne imię: al-Chalid ibn al-Walid ibn al-Mughira al-Machzumi), ur. ? – zm. 642 w Himsie lub Medynie – wódz arabski okresu podbojów.Piechota (lub infanteria) – wojsko walczące pieszo. Dawniej przemieszczało się pieszo, dzisiaj wykorzystuje inne środki transportu. Znane i wykorzystywane od starożytności do czasów współczesnych jako jeden z podstawowych składników armii. Piechota zawsze walczyła w najbliższej odległości wroga.

    Początkowo przewagę osiągnęli muzułmanie, odcinając Kurajszytów od ich obozu i powodując ucieczkę z niego całej służby i kobiet. Zabito m.in. wojownika Kurajszytów niosącego sztandar. W tym momencie łucznicy muzułmańscy opuścili swoje pozycje, rzucając się do plądrowania obozu przeciwnika. Dowodzący Kurajszytami Chalid ibn al-Walid widząc to, wysłał jazdę na tyły muzułmanów, a utracony wcześniej sztandar został szybko odbity. W walce raniony rzuconym kamieniem w twarz został m.in. Mahomet.

    W religiach abrahamowych prorokiem jest osoba będąca w kontakcie z Bogiem, będąca jego „ustami” na ziemi, nierzadko założyciel jakiejś religii. W każdej jednak jego rola i znaczenie są nieco inne.Sztandar – weksylium będące znakiem oddziału, stowarzyszenia, miasta, szkoły, instytucji itp. Składa się z płata i drzewca zakończonego głowicą. Płat ma różne wzory na obu stronach, przeważnie obszyty jest frędzlą i przymocowany do drzewca skórzanym rękawem i ozdobnymi gwoździami. Pod głowicą wiązane są wstęgi i szarfy w barwach narodowych lub orderów i odznaczeń, którymi posiadacz sztandaru został odznaczony. Pod wstęgami mogą być mocowane odznaki odznaczeń. Sztandar, podobnie jak chorągiew, występuje w jednym egzemplarzu.

    W chwili gdy nieprzyjaciel zbliżył się niebezpiecznie do jego pozycji, Mahomet krzyknął do swoich ludzi: „Kto poświęci się za mnie?”. Pięciu wojowników natychmiast stanęło w obronie proroka, oddając za niego życie w walce. Inna grupa muzułmanów ostatecznie odciągnęła Mahometa do wąwozu, a następnie unikając kolejnego ataku Kurajszytów, wspięła się na skaliste wzgórze. Według relacji Ibn Ishaqa, Kurajszyci nie kontynuowali pościgu. Mieli jednak podjąć rozmowy z Mahometem, umawiając się z nim na spotkanie w Badrze za rok, po czym zawrócili do Mekki, rezygnując z ataku na słabo bronioną Medynę.

    Badr (Badr Hunajn, arab. بدر حنین) – miasto w Arabii Saudyjskiej, w prowincji Medyna, na zachodzie kraju. Lokalizacja: 23°46′48″N 38°47′26″E, w odległości 130 km od Medyny.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • The Encyclopaedia of Islam. New Edition. Brill, Leiden. Bd. 10, S. 782 (Uhud)
  • William Montgomery Watt: Muhammad at Medina. Oxford 1972. S.21-29
  • Frants Buhl: Das Leben Muhammeds. Wissenschaftliche Buchgesellschaft Darmstadt, 1961. S. 252-260
  • William Montgomery Watt: Muhammad. In: Peter Malcolm Holt, Ann K. S. Lambton, Bernard Lewis: The Cambridge history of Islam. Cambridge University Press, 1977. S. 47 f.
  • Theodor Nöldeke: Geschichte des Qorāns. 2. Aufl. bearbeitet von Friedrich Schwally. 1. Über den Ursprung des Qorāns. Leipzig 1909. S. 192-194
  • Willam Montgomery Watt: Bell's Introduction to the Qurʾān. Edinburgh University Press, 1970.(Islamic Surveys 8), S. 100
  • Francis E. Peters: The Monotheists: The peoples of God. Princeton University Press, 2003. S. 104
  • Marshall G. S. Hodgson: The Venture of Islam. Conscience and History in a World Civilization. Bd. 1: The Classical Age of Islam. University of Chicago Press, 1977. S. 190



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.