• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Szepielewiczami

    Przeczytaj także...
    Hołowczyn (biał. Галоўчын) – miasteczko na Białorusi, w obwodzie mohylewskim w rejonie białynickim. Miasteczko znalazło się na trasie przemarszu i postoju wojsk w czasie bitwy pod Szepielewiczami w okresie wojny polsko-rosyjskiej 1654-1667.Wincenty Aleksander Korwin Gosiewski herbu Ślepowron (ur. ok. 1620 w Wołczynie, zm. 29 listopada 1662 pod Ostryną) – hetman polny litewski od 1654, podskarbi wielki litewski i pisarz wielki litewski od 1652, generał artylerii litewskiej od 1651, stolnik wielki litewski od 1646.
    Janusz Radziwiłł (młodszy) herbu Trąby (ur. 12 grudnia 1612 w Popieli, zm. 31 grudnia 1655 w Tykocinie) – hetman wielki litewski od 1654, wojewoda wileński od 1653, starosta generalny żmudzki i hetman polny litewski od 1646, podkomorzy wielki litewski od 1633, starosta kamieniecki, kazimierski, sejwejski.

    Bitwa pod Szepielewiczami (znana także jako bitwa pod Ciecierzynem od miejsca przeprawy) miała miejsce 24 sierpnia 1654 podczas wojny polsko-rosyjskiej 1654-1667.

    Po powstrzymaniu pochodu armii kniazia Czerkaskiego pod Szkłowem stojący w Hołowczynie hetman wielki litewski Janusz Radziwiłł (5 000 żołnierzy) postanowił zahamować postępy drugiej armii rosyjskiej dowodzonej przez kniazia Trubeckiego (15 000 żołnierzy), który 20 sierpnia przeprawił się na prawy brzeg Dniepru pod Ciecierzynem. Przed wymarszem dołączył do Radziwiłła na czele swej 3-tysięcznej dywizji hetman polny litewski Wincenty Gosiewski, powiększając tym samym siły Armii Wielkiego Księstwa Litewskiego do 8 000 żołnierzy.

    Hetman wielki litewski – dowódca wojsk zaciężnych, potem komputowych Wielkiego Księstwa Litewskiego, czyli armii litewskiej. Z urzędu minister Wielkiego Księstwa Litewskiego. Jeden z dwóch od czasów unii Polski z Litwą najwyższych zwierzchników wojskowych na ziemiach Rzeczypospolitej Obojga Narodów – drugim był hetman wielki koronny, który był dowódcą wojsk zaciężnych, potem komputowych Korony Królestwa Polskiego, czyli armii polskiej.Szepielewicze (biał. Шапялевічы, ros. Шепелевичи) – wieś (dawniej miasteczko) na Białorusi w rejonie krugłojewskim obwodu mohylewskiego, nad rzeką Oslinką.

    Radziwiłł ruszył pod Szepielewicze, aby bronić przeprawy przez Oslinkę. Odrzucił za rzekę czołowe oddziały Rosjan, jednakże z chwilą nadejścia głównych sił rosyjska piechota opanowała Szepielewicze, a jazda pod jej osłoną przeprawiła się przez rzekę i obeszła od południa szyk litewski. Próba przeciwuderzenia podjęta przez Radziwiłła załamała się. Po długotrwałym pościgu Rosjanie rozproszyli jazdę, a 25 sierpnia dopadli i rozbili litewską piechotę, zdobywając artylerię. Armia Radziwiłła została rozbita i zbierała się potem bardzo długo. Najmniej ucierpiała dywizja Gosiewskiego, która w znacznej części zdołała wycofać się z bitwy zachowując dobry porządek.

    Armia Wielkiego Księstwa Litewskiego – litewska formacja wojskowa w Rzeczypospolitej Obojga Narodów w latach 1717-1795.Jazda, kawaleria (z wł. cavalleria), konnica – terminem tym określa się wojsko walczące lub poruszające się na koniach.

    Przypisy

    1. Бабулин И. Б. Князь Семен Пожарский и Конотопская битва, М., 2009

    Bibliografia[]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I
  • Piotr Borawski, "Tatarzy w dawnej Rzeczypospolitej", 1986, ISBN 83-205-3747-9, str. 139
  • Bobiatyński K. «Od Smoleńska do Wilna. Wojna Rzeczypospolitej z Moskwą 1654-1655». 2004. Inforteditions.
  • Ojczyste spominki w pismach do dziejow dawnej Polski. tom I.
  • Kotlubaj, Zycie Janusza Radziwilla.
  • Artyleria - to jeden z podstawowych rodzajów wojsk, na uzbrojenie którego wchodzą działa (armaty, haubice, moździerze) oraz wyrzutnie rakietowe, a w przeszłości także machiny miotające. Zadaniem artylerii jest zwalczanie celów naziemnych, powietrznych i nawodnych ogniem dział i pociskami rakietowymi. Wykonując swoje zadania, artyleria służy zwykle do wsparcia innych rodzajów wojsk lub działa samodzielnie. W skład artylerii wchodzi także sprzęt i służby umożliwiające skuteczne wykonywanie zadań ogniowych: systemy kierowania ogniem, systemy rozpoznania i wykrywania celów (w tym radary artyleryjskie), służby pomiarowe i inne.Wielkie Księstwo Litewskie (WKL, lit. Lietuvos Didžioji Kunigaikštystė, żmudz. Lietovuos Dėdliuojė Konėgaikštīstė, biał. Вялікае Княства Літоўскае/Wialikaje Kniastwa Litoŭskaje, ukr. Велике Князівство Литовське/Wełyke Kniaziwstwo Łytowśke, ros. Великое Княжество Литовское/Wielikoje Kniażestwo Litowskoje, rus. Великое князство Литовское, Руское, Жомойтское и иных, łac. Magnus Ducatus Lituaniae) – państwo obejmujące ziemie (od morza do morza, od Bałtyku po Morze Czarne) dzisiejszej Litwy, Białorusi, północno-wschodniej Polski i większej części Ukrainy, zachodnich kresów Rosji od XIII w. do 1795.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Piechota (lub infanteria) – wojsko walczące pieszo. Dawniej przemieszczało się pieszo, dzisiaj wykorzystuje inne środki transportu. Znane i wykorzystywane od starożytności do czasów współczesnych jako jeden z podstawowych składników armii. Piechota zawsze walczyła w najbliższej odległości wroga.
    Dniepr (ukr. Дніпро – Dnipro, ros. Днепр – Dniepr, białorus. Дняпро – Dniapro) – rzeka w Rosji, Białorusi i Ukrainie, w przeszłości na terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego a po unii lubelskiej - Rzeczypospolitej; należy do zlewiska Morza Czarnego; dł. 2285 km – jedna z kilku najdłuższych w Europie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.