• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Soissons - 486

    Przeczytaj także...
    Cesarstwo zachodniorzymskie – zachodnia część cesarstwa rzymskiego, rządzona przez osobnego cesarza (lub cesarzy) od czasu utworzenia tetrarchii w 285 roku, formalnie niezależna od cześci wschodniej po śmierci cesarza Teodozjusza I w 395. Obejmowała Italię, Galię, Hiszpanię, Brytanię, Dalmację i część Afryki Północnej na zachód od Cyrenajki. W V wieku cesarstwo zachodniorzymskie przeżywało trudności związane z najazdami ludów barbarzyńskich i rozkładem struktur państwowych, co doprowadziło do upadku państwa w 476 roku.Wizygoci, Goci zachodni lub Terwingowie (dosł. "leśni ludzie") – lud germański, odłam Gotów. W IV wieku przyjęli arianizm (dzięki Biblii przetłumaczonej przez Wulfilę na język gocki).
    Azyl (łac.: asylum, gr.: ásylon) – miejsce odosobnienia, ucieczki, schronienia, zwłaszcza dla osób ściganych przez prawo. Znaczenie wywodzi się ze zwyczaju, według którego nie można było wydać przestępcy ukrywającego się w sanktuarium.

    Bitwa pod Soissons – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 486 w trakcie walk Franków z armią byłego Cesarstwa Zachodniego. Zwycięstwo w bitwie było decydującym krokiem Chlodwiga I w budowie wielkiego Królestwa Franków.

    Po upadku Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego w roku 476, jedynym władcą który utrzymał władzę w tym rejonie Europy był Syagriusz, syn dowódcy armii Aegidusa. Syagriusz był ostatnim przedstawicielem rzymskim, który zajmował tereny położone między Loarą i Sommą. Ziemie Galii wyposażone w wysokiej jakości infrastrukturę i drogi zapewniały tym pozostałościom rzymskiego Cesarstwa pewną stabilizację podczas wędrówek ludów, stały się jednak celem ekspansji sąsiadów ze wschodu – Franków.

    Chlodwig I (fr. Clovis I, łac. Clodovicus, frankijski Chlodowech), (ok. 466 – 27 października 511) był władcą Franków, synem Childeryka I i Basiny. Najsłynniejszy spośród merowińskich władców.Galia (łac. Gallia) - kraina historyczna w Europie Zachodniej, obecnie tereny Francji, Belgii, Szwajcarii i północno-zachodnich Włoch, zamieszkana przez plemiona celtyckie. Termin ten, wprowadzony przez Rzymian, do czasu podboju przez Juliusza Cezara w latach 58-51 p.n.e. nie miał pokrycia w rzeczywistej organizacji państwowej czy międzyplemiennej. Istniały tylko pewne luźne podobieństwa kulturowe i niezbyt intensywne związki ekonomiczne między poszczególnymi plemionami.

    Królestwo Syagriusza wielkością dorównywało państwu Franków nad Renem, skupiającym plemiona rządzone przez wewnętrznych władców i w kilku przypadkach (prawa strona Renu) przesiąknięte kulturą rzymską. Celem Chlodwiga I było jednak całkowite zajęcie ziem Syagriusza i decydująca rozprawa zbrojna.

    Frankowie (łac. gens Francorum lub Franci) – nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium cesarstwa rzymskiego, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal całą Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stało się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu.Bitwa pod Vouillé (Campus Vocladeus) w pobliżu Poitiers – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 507 w trakcie wojny Franków z Wizygotami. Miejsce bitwy jest dzisiaj kwestią sporną (według najnowszych badań jest nim rejon dzisiejszego Voulon - Campus Vocladeus). Zwolennicy umiejscawiania bitwy pod Vouillé stosują też średniowieczną nazwę Vouglé.

    Do bitwy doszło pod Soissons. Według legendy Chlodwig żeby wygrać bitwę pomodlił się do Chrystusa, co miało skutkować wygraną bitwą. Wojska Syagriusza (składające się w większości z żołnierzy germańskich) zostały rozbite, sam zaś Syagriusz ratował się ucieczką do królestwa Wizygotów rządzonego przez Alaryka II, u którego zamierzał uzyskać azyl. Alaryk jednak odesłał Syagriusza do Chlodwiga, który nakazał zgładzić przeciwnika. Sukces Franków pozwolił im powiększyć dwukrotnie wielkość swojego królestwa, odtąd granica ich państwa przebiegała nad Loarą, za którą znajdowało się królestwo Wizygotów. W roku 507 w wyniku bitwy pod Vouille Wizygoci zostali ostatecznie wyparci ze swoich ziem i pomaszerowali do Hiszpanii.

    Loara (franc. Loire) – najdłuższa rzeka Francji. Jej długość wynosi 1020 km, a powierzchnia dorzecza 120,5 tys. km² (1/5 powierzchni Francji). Źródła Loara bierze w na stokach Gerbier-de-Jonc we wschodniej części Masywu Centralnego, a uchodzi do Zatoki Biskajskiej (Ocean Atlantycki) w postaci estuarium. Od Roanne Loara jest żeglowna, a na długości 53 km w górę rzeki (do Nantes) jest dostępna dla statków morskich. Loara posiada połączenia z Sekwaną i Saoną za pomocą kanałów.Ren (fr. Rhin, niem. Rhein, nid. Rijn, ret. Rein) – jedna z najdłuższych rzek w Europie, licząca 1233 km, w tym 865 km w Niemczech Ren wypływa z Alp Szwajcarskich (gdzie ma swoje źródło), przez Jezioro Bodeńskie, dalej na północ tworząc granicę między Francją a Niemcami. Ren uchodzi poprzez Deltę Renu i Mozy do Morza Północnego na zachód od Rotterdamu w Holandii.

    W późniejszych wiekach dochodziło do kolejnych bitew pod Soissons.

    Literatura[]

  • Jacques Garnier: Dictionnaire Perrin des guerres et batailles de l'histoire de France, éditions Perrin, 2004, ISBN 2-262-00829-9
  • Bernard Iselin: Les batailles qui ont fait la France en 1000 images, Cercle européen du livre, Paris, 1963



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Somma (fr. Somme) – rzeka w Pikardii, w północnej Francji, o długości 245 km. Jej źródła znajdują się w pobliżu miasta Saint-Quentin; uchodzi do Kanału La Manche w Zatoce Sommijskiej, pomiędzy miastami Crotoy i Saint-Valery-sur-Somme.
    Syagriusz, Sjagriusz (ur. 430 – zm. 486 lub 487 r.) – syn rzymskiego namiestnika Egidiusza, wódz rzymski i namiestnik (dux) Galii, nazywany przez okoliczne plemiona barbarzyńskie królem Rzymian. Występując w imieniu imperium rzymskiego ze swojej siedziby w Soissons kontrolował północną Galię również po odebraniu władzy cesarskiej ostatniemu władcy zachodniorzymskiemu Romulusowi Augustulusowi w 476 r. Do 480 r. sprawował władzę w imieniu Juliusza Neposa, później cesarza Zenona.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.