• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Quatre Bras

    Przeczytaj także...
    Królestwo Prus (niem. Königreich Preußen) – oficjalny tytuł państwa prusko-brandenburskiego po 1701, wraz z pozostałymi domenami dynastii Hohenzollernów w latach 1701-1918, od 1871 wchodzące w skład Cesarstwa Niemieckiego. Terytorium Królestwa Prus obejmowało dwie trzecie całego obszaru Cesarstwa Niemieckiego.Dywizja - to podstawowy związek taktyczny różnych rodzajów sił zbrojnych (5-15 tys. żołnierzy) składający się zazwyczaj z pułków lub brygad różnych rodzajów wojsk (typowych dla danego rodzaju sił zbrojnych) przeznaczonych do prowadzenia walki oraz oddziałów i samodzielnych pododdziałów przeznaczonych do zabezpieczenia bojowego działań, zapewnienia zaopatrzenia materiałowego i utrzymania w gotowości bojowej sprzętu technicznego jednostek dywizyjnych.
    Gebhard Leberecht von Blücher (Gebhard Leberecht Fürst Blücher von Wahlstatt) (ur. 16 grudnia 1742 w Rostocku, zm. 12 września 1819 w Krieblowitz k. Wrocławia) – feldmarszałek pruski, dowódca armii pruskiej w bitwie pod Waterloo, Kaczawą, Lipskiem, Budziszynem, Lützen, Brienne-le-Château, Craonne, Laon, a także kampanii sześciodniowej.

    Bitwa pod Quatre Bras – starcie zbrojne, które miało miejsce 16 czerwca 1815 podczas 100 dni Napoleona, ostatniego etapu wojen napoleońskich.

    100 dni Napoleona (nazywane również Lotem orła) – okres od 1 marca (powrót Napoleona Bonaparte z wyspy Elby) do 22 czerwca 1815 (abdykacja Napoleona po przegranej bitwie pod Waterloo z tzw. VII koalicją antyfrancuską, czyli połączonymi siłami angielskimi oraz pruskimi), w którym Napoleon ponownie sięgnął po władzę we Francji.Jean-Baptiste Drouet d’Erlon (ur. 29 lipca 1765 w Reims, zm. 25 stycznia 1844 w Paryżu), francuski generał i marszałek Francji.

    Napoleon wysłał armię francuską dowodzoną przez marszałka Neya (46 tys. żołnierzy) przeciwko armii angielsko-holenderskiej Wellingtona (95 tys. żołnierzy). Celem Neya było odrzucenie Anglików i wyjście na tyły pruskiej armii Blüchera, która w tym samym czasie toczyła walki z Napoleonem pod Ligny. Ze względu na dużą przewagę armii Wellingtona Ney odwołał wysłany uprzednio pod Ligny na pomoc Napoleonowi korpus Droueta. Drouet otrzymując liczne sprzeczne rozkazy nie zdążył w końcu ani pod Ligny, ani pod Quatre Bras. Pod Ligny z korpusu Droueta udział wzięła tylko dywizja Gérarda, co uratowało armię pruską od całkowitej klęski. Pod Quatre Bras Ney został zmuszony do odwrotu, tracąc 4,3 tys. żołnierzy. Armia Wellingtona straciła w bitwie 4,7 tys. żołnierzy.

    Quatre Bras (fr. "cztery ramiona") – to nazwa skrzyżowania dróg w Belgii, gdzie droga z Charleroi do Brukseli krzyżuje się z drogą Nivelles – Namur. 16 czerwca 1815 blisko skrzyżowania Quatre Bras odbyła się bitwa pomiędzy kontyngentami armii sprzymierzonych (Wielkiej Brytanii i Holandii) i lewym skrzydłem armii francuskiej.Étienne Maurice Gérard (ur. 4 kwietnia 1773 w Damvilliers; zm. 17 kwietnia 1852 w Paryżu) – francuski generał i polityk, par Francji i marszałek Francji.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.
  • Ligny (waloński Lignè) - wieś w zespole miejskim Sombreffe (w belgijskiej prowincji Namur), gdzie Napoleon Bonaparte pokonał Gebharda Leberechta von Blüchera na dwa dni przed bitwą pod Waterloo, podczas gdy książę Wellington i marszałek Ney byli zaangażowani pod Quatre Bras.Bitwa pod Ligny – starcie zbrojne, które miało miejsce 16 czerwca 1815 pod Ligny w dzisiejszej Belgii w trakcie 100 dni Napoleona. Bitwa zakończyła się zwycięstwem wojsk francuskich dowodzonych przez Napoleona Bonaparte nad armią pruską, którą dowodził Gebhard Leberecht von Blücher.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Arthur Wellesley, 1. książę Wellington KG, GCB, GCH (ur. 30 kwietnia lub 1 maja 1769 w Dublinie, zm. 14 września 1852 w Walmer Castle koło Dover) – brytyjski arystokrata, wojskowy i polityk.
    Napoléon Bonaparte (pierwotnie wł. Napoleone Buonaparte), Napoleon I (ur. 15 sierpnia 1769 w Ajaccio na Korsyce, zm. 5 maja 1821, o 17:49, w Longwood na Wyspie Świętej Heleny) – pierwszy konsul Republiki Francuskiej 1799-1804, cesarz Francuzów w latach 1804-1814 oraz 1815, prezydent (1802-1805) i król Włoch w latach 1805-1814.
    Wojny napoleońskie – seria konfliktów zbrojnych pomiędzy Francją i państwami z nią sprzymierzonymi a zmieniającą się koalicją innych państw Europy, w czasach supremacji Napoleona Bonaparte. Były one kontynuacją wojen między I Republiką Francuską a państwami I i II koalicji, które wybuchły z powodu rewolucji francuskiej i trwały – z inicjatywy i dzięki finansowaniu przez Wielką Brytanię – przez cały okres Konsulatu i I Cesarstwa. Historycy nie są zgodni co do tego, kiedy dokładnie należy datować ich początek. Niektórzy uważają, że należy je liczyć od momentu, gdy w listopadzie 1799 roku Napoleon przejął władzę we Francji. Inni uznają, że konflikty okresu 1799-1802 należy zaliczać jeszcze do wojen okresu rewolucji francuskiej i za punkt początkowy „wojen napoleońskich” uważają zerwanie pokoju w Amiens i wypowiedzenie Francji wojny w 1803 r. przez Brytanię. Obecnie w historiografii zachodniej coraz częściej nazywa się je „wojnami Koalicji”, ponieważ faktycznie zostały one narzucone Napoleonowi przez kolejne koalicje. Wojny te – dzięki talentom dowódczym Napoleona początkowo zwycięskie, co zaowocowało pobiciem w polu armii większości dawnych mocarstw europejskich – zakończyły się przegraną Francji i najpierw abdykacją, a po ostatniej kampanii, znanej jako "100 dni Napoleona", zesłaniem cesarza na wyspę św. Heleny. Za ich końcową datę uznaje się 20 listopada 1815 r. – po ostatecznej klęsce Napoleona w bitwie pod Waterloo i podpisaniu drugiego traktatu paryskiego w 1815 r.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.