• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Kisz



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Kisz – prastare miasto sumero-akadyjskie, nad Eufratem, 13 km na wschód od Babilonu, obecnie stanowisko archeologiczne Tall al-Uhajmir (Czerwony Pagórek) w Iraku; niewątpliwie jedno z najstarszych miast świata. Odegrało dużą rolę w kształtowaniu się państwa Sumerów.Asyria (akad. māt Aššur) – starożytne państwo semickie w północnej Mezopotamii istniejące od drugiej połowy III tysiąclecia p.n.e. do pierwszej połowy I tysiąclecia p.n.e.
    Mapa imperium nowoasyryjskiego z zaznaczonym położeniem miast Kuta, Kisz i Babilon

    Bitwa pod Kisz – starcie zbrojne pomiędzy armią asyryjskiego króla Sennacheryba (704-681 p.n.e.) i armią babilońskiego króla Marduk-apla-iddiny II (biblijny Merodak-Baladan), wspartą wojskami Elamitów oraz plemion aramejskich, chaldejskich i arabskich, do którego doszło w 703 r. p.n.e. pod miastem Kisz w Babilonii. O bitwie tej wspominają inskrypcje królewskie Sennacheryba i zgodnie z nimi to armia asyryjska odnieść w niej miała zwycięstwo.

    Kuta (sum. gú.du8.a, akad. Kutû) – starożytne miasto w północnej Babilonii, leżące ok. 25 km na północ od Kisz; identyfikowane zazwyczaj ze stanowiskiem Tall Ibrahim w Iraku, choć identyfikacja ta nie została jak dotychczas w pełni potwierdzona.Marduk-apla-iddina II (sum. amar.utu.a.mu; akad. Marduk-apla-iddina, tłum. "Marduk dał mi następcę"; bibl. Merodak-Baladan) – władca Babilonii w latach 721-710 p.n.e. oraz 703 p.n.e. Pochodził z chaldejskiego plemienia Bit-Jakini. W 721 roku p.n.e. korzystając ze zmiany władcy Asyrii, na czele wszystkich plemion chaldejskich wkroczył do Babilonu i ogłosił się królem Babilonii. Otwarcie w ten sposób zerwał z lojalnością wobec Asyrii. Rok później (720 p.n.e.) zawarł sojusz z królem Elamu Humban-nikaszem I, który według jednej z babilońskich kronik pokonać miał w bitwie pod Der wysłane przez Sargona II oddziały interwencyjne bez pomocy Babilończyków. Nie przeszkodziło to Marduk-apla-iddinie II przypisania sobie zwycięstwa i ogłoszenia, że:

    Przed bitwą[ | edytuj kod]

    Sennacheryb, objąwszy tron asyryjski po swym ojcu Sargonie II (722-705 r. p.n.e.), stawić musiał czoło wielkiej rebelii, jaka w 703 r. p.n.e. wybuchła w Babilonii, będącej za rządów jego ojca pod kontrolą Asyrii. Na czele rebelii stanął Marduk-apla-iddina II, któremu z pomocą Chaldejczyków, Aramejczyków i Elamitów udało się zasiąść na tronie w Babilonie. Spodziewając się rychłego ataku wojsk asyryjskich, Marduk-apla-iddina II zebrał swe wojska oraz wojska swych sojuszników i rozlokował je w dwóch miastach: w Babilonie, oraz w Kucie na granicy asyryjsko-babilońskiej. Na asyryjski atak nie trzeba było czekać długo, gdyż jeszcze w tym samym roku Sennacheryb za cel swej pierwszej wyprawy wojennej wybrał właśnie Babilonię. Atakując Babilonię, Sennacheryb podzielił swe wojska: część swych sił pod wodzą wielkiego podczaszego (rab šāqê) i gubernatorów prowincji skierował w stronę Kisz, natomiast sam z główną częścią armii pomaszerował na Kutę. W odpowiedzi Marduk-apla-iddina II wyruszył ze swymi wojskami z Babilonu i zaatakował asyryjskie wojska stojące pod Kisz. Pod naciskiem wojsk sprzymierzonych Asyryjczycy zmuszeni zostali do odwrotu, a wielki podczaszy wysłał do Sennacheryba wiadomość z prośbą o pomoc. Po otrzymaniu tej wiadomości Sennacheryb, który właśnie oblegał Kutę, postanowił zdobyć to miasto szturmem. Szturm zakończył się sukcesem, a w zdobytym mieście Asyryjczycy wzięli do niewoli wielu jeńców. Następnie armia asyryjska ruszyła w kierunku Kisz na pomoc wojskom wielkiego podczaszego.

    Sargon II, właśc. Szarru-kin II (akad. Šarru-kīn, biblijny Sargon) – władca Asyrii, który panował w latach 722-705 p.n.e. W wyniku przewrotu wojskowego w czasie oblężenia Samarii obalił Salmanasara V. Ojciec Sennacheryba, założyciel dynastii Sargonidów. Jego żoną była królowa Atalia.Babilon (sum. ká.dingir.ra /"brama boga"/; akad. Bāb-ilim /"brama boga"/ lub Bāb-ilāni /"brama bogów"/; gr. Βαβυλών Babylōn; bibl. בָּבֶל Bābel; arab. بابل Bābil) – starożytne miasto położone w Mezopotamii, nad Eufratem, dawna stolica Babilonii; obecnie stanowisko archeologiczne Atlal Babil w Iraku.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Sennacheryb, właśc. Sin-ahhe-eriba (sum. 30.šeš.su; akad. Sîn-ahhē-erība; biblijny Sancherib, Sancheryb, Sennacheryb) – władca Asyrii z dynastii Sargonidów, syn Sargona II; panował w latach 704-681 p.n.e..
    Arabowie (arab.: عرب ’Arab, w pierwotnym znaczeniu: „koczownicy”) – grupa ludów pochodzenia semickiego zamieszkująca od czasów starożytnych Półwysep Arabski. Większość Arabów to ludzie biali, choć w Afryce spotkać też można Arabów o negroidalnym wyglądzie.
    Rab szake (akad. rab šāqê, sum. (lú).gal.kaš.lul) – jedna z najważniejszych godności urzędniczych w starożytnej Asyrii, której nazwa tłumaczona jest zazwyczaj jako "wielki podczaszy" lub "naczelny podczaszy". Biblijny rabsak z 2 Księgi Królewskiej (2 Krl 18:17–37) i Księgi Izajasza (Iz 36:1–22).
    Biblia, Pismo Święte (z greckiego βιβλίον, biblion – zwój papirusu, księga, l.m. βιβλία, biblia – księgi) – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie po hebrajsku, aramejsku i grecku (w formie koinè (gr. κοινὴ)), uznawanych przez żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne znaczenie religijne dla różnych wyznań. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament. Biblia hebrajska – Tanach obejmuje księgi Starego Testamentu. Poszczególne tradycje chrześcijańskie mają nieco inny kanon ksiąg biblijnych.
    Elam – starożytne państwo powstałe około 2400 roku p.n.e. na terenach obecnego południowo-zachodniego Iranu (prowincja Chuzestan na granicy z Irakiem) oraz górskiej prowincji Lurestan sięgającej aż do Buszehr nad Zatoką Perską o strukturze federacyjnej. Jego najważniejszym miastem była odkryta w 1927 roku Suza, leżąca na wschodnim brzegu rzeki Kercha (staroż. Choaspes).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.