• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Fontenoy-en-Puisaye

    Przeczytaj także...
    Pepin II, zwany Młodszym (ur. 823, zm. po 864 w Senlis), król Akwitanii z dynastii Karolingów. Najstarszy syn króla Akwitanii Pepina I i Ingeltrudy, córki Teudeberta, hrabia Madrie, wnuk cesarza Ludwika Pobożnego.Sasi (Saksoni, niem. Sachsen, ang. Saxons) – lud pochodzenia germańskiego, osiadły w średniowieczu w Westfalii i Dolnej Saksonii, w tradycji pisanej ich ojczyzną były nadwiślańskie lasy (Widsidh).
    Ludwik II Niemiecki (ur. w 806, zm. 28 sierpnia 876 we Frankfurcie nad Menem) – król Bawarii w latach 817–843, a od 843 król wschodniofrankijski. Syn Ludwika I Pobożnego, wnuk Karola Wielkiego.

    Bitwa pod Fontenoy-en-Puisaye – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniu 25 czerwca 841 roku.

    Po śmierci cesarza Franków Ludwika Pobożnego w roku 840 o władzę zaczęli ubiegać się jego trzej synowie: Lotar I, Karol II Łysy i Ludwik Niemiecki.

    Najsilniejszą pozycję zajmował Lotar I, którego wsparł dodatkowo Pepin II Akwitański (syn Pepina I) wzniecając bunt przeciwko Karolowi Łysemu. W tym czasie Ludwik zwany Niemieckim uwikłany był w walki ze zbuntowanymi Sasami.

    Po wielu zabiegach dyplomatycznych Karol porozumiewa się w końcu ze swym bratem Ludwikiem. Wiosną 841 r. ich wojska łącza się w pobliżu Auxerre.

    Lotar (Chlothar) I (ur. w 795, zm. 29 września 855 w Prüm) – najstarszy syn Ludwika I Pobożnego. W latach 840-855 król Franków i Święty Cesarz Rzymski z dynastii Karolingów.Frankowie (łac. gens Francorum lub Franci) – nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium cesarstwa rzymskiego, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal całą Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stało się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu.

    25 czerwca wojska Lotara i Pepina II z jednej strony a Karola i Ludwika z drugiej starły się w Fontenoy-en-Puisaye koło Auxerre. Była to jedna z największych bitew epoki karolińskiej, która pochłonęła wiele tysięcy ofiar. Lotar poniósł klęskę i zbiegł do Akwizgranu. Dopiero w następnym roku obaj zwycięzcy bracia porozumieli się z Lotarem i podzielili królestwo na 3 równe części.

    Ludwik I Pobożny (ur. w czerwcu 778 w Casseuil-sur-Garonne, zm. 20 czerwca 840 w Ingelheim am Rhein) – od 781 r. król Akwitanii, od roku 814 król Franków i cesarz rzymski, syn Karola I Wielkiego, z dynastii Karolingów i jego żony Hildegardy.Karol II Łysy (ur. 13 czerwca 823, zm. 5 października lub 6 października 877) – król zachodniofrankijski od 843, król Italii od 876, cesarz rzymski od 875, syn Ludwika I Pobożnego (778-840), pierwszy z dynastii Karolingów francuskich.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • R. Ernest Dupuy, Trevor N. Dupuy: The Harper Encyclopedia of Military History. New York: HarperCollinsPublishers, 1993, s. 277. ISBN 0-06-270056-1.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.