• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Clontibret

    Przeczytaj także...
    Newry (irl. Iúr Cinn Trá lub An tIúr) – miasto w Wielkiej Brytanii (Irlandia Północna, hrabstwo Down i hrabstwo Armagh) o statusie city (uzyskanym w 2002). Według danych szacunkowych na rok 2009 liczy 28 146 mieszkańców.Monaghan (irl. Muineachán) – miasto w północno-wschodniej Irlandii, w prowincji Ulster, stolica hrabstwa Monaghan. Miasto zamieszkuje 6637 mieszkańców (2011).
    Elżbieta I Tudor lub Elżbieta Wielka (ur. 7 września 1533 w Greenwich, zm. 24 marca 1603 w Richmond) – królowa Anglii i Irlandii (panowała od 17 listopada 1558 do śmierci w 1603), córka Henryka VIII i jego drugiej żony Anny Boleyn. Ostatnia z rodu Tudorów. Nazywana Glorianą lub Królową-Dziewicą (the Virgin Queen).

    Bitwa pod Clontibret – starcie zbrojne, które miało miejsce 27 maja 1595 r. w trakcie irlandzkiej wojny dziewięcioletniej (1594–1603), w rejonie dzisiejszego hrabstwa Monaghan w północnej Irlandii.

    Starcie pomiędzy angielskimi wojskami królowej Elżbiety I a rebeliantami irlandzkimi pod wodzą Hugh O'Neilla (2 Earl of Tyrone) zakończyło się zwycięstwem Irlandczyków i było pierwszą poważną porażką wojsk angielskich w czasie wojny.

    Anglia (ang. England, język staroangielski Englaland) – w przeszłości samodzielne królestwo, obecnie największa i najludniejsza część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Anglię zamieszkuje 83% całkowitej populacji państwa. Region zajmuje dwie trzecie wyspy Wielkiej Brytanii i posiada granice lądowe z Walią na zachodzie i Szkocją na północy. Wyspa oblewana jest przez Morze Północne, Morze Irlandzkie, Ocean Atlantycki i kanał La Manche. Stolicą Anglii jest Londyn.Drumlin – forma ukształtowania powierzchni ziemi pochodzenia glacjalnego. Jest to niskie, owalne wzgórze (długość do około 1 km, wysokość 5 – 60 m) o podłużnym, asymetrycznym profilu (bardziej stromy stok występuje od strony, z której nasuwał się lądolód).

    Przed bitwą[]

    Wojnę rozpoczęły angielskie próby zajęcia garnizonów położonych na południowej granicy terenów należących do O'Neilla. W odpowiedzi na to O'Neill wraz ze swoimi wojskami obległ Monaghan Castle. Z pomocą angielskiemu garnizonowi z miejscowości Dundalk wyruszyły przeciwko rebeliantom wojska angielskie pod wodzą Sir Henry'ego Bagenala. Jego siły liczyły 1750 żołnierzy, w większości mało doświadczonych rekrutów. Dominowała piechota uzbrojona w muszkiety i piki, niewielu zaś było kawalerzystów.

    Dundalk (irl. Dún Dealgan) – miasto w hrabstwie Louth na północno-wschodnim wybrzeżu Irlandii, położone niedaleko granicy z Irlandią Północną. Jest ono jednym z większych miast Irlandii, rozwijającym się m.in. dzięki dobremu położeniu (na trasie między Dublinem a Belfastem). Liczy ponad 30 tys. mieszkańców.

    Bitwa[]

    Angielskie siły w pobliżu miasta Monaghan wpadły w zastawioną przez rebeliantów zasadzkę. Irlandczycy zajmujący pozycje w lasach w pobliżu drogi prowadzącej do Crossdale (6,5 km od Monaghan) powitali Anglików salwą z muszkietów. Zaskoczeni ludzie Bagenala ratowali się ucieczką w kierunku garnizonu Monaghan Castle, tracąc 12 żołnierzy zabitych i 30 rannych.

    Dwa dni później, 27 maja, Bagenal na czele swojej kolumny wojska skierował się w kierunku Newry. Wybrał jednak mniej bezpieczny szlak prowadzący przez Drumlin i Clontibret. Pagórkowaty i pokryty moczarami teren nadawał się i tym razem idealnie do przygotowania zasadzki. Anglicy szybko zostali ostrzelani i w pobliżu Clontibret wpadli po raz kolejny w pułapkę.

    Siły O'Neilla liczące 4500 ludzi składały się z żołnierzy z klanów O'Neillów, MacMahonów i Maguirów a także żołnierzy szkockich. W trakcie ataku Anglików ze skrzydeł zaatakowała kawaleria irlandzka, zabijając wielu napastników. W walce cudem śmierci uniknął także sam O'Neill, toczący pojedynek z jednym z oficerów angielskich, Seagravem. W trakcie tej walki O'Neill odciął Anglikowi rękę, zabijając go następnie pchnięciem sztyletu.

    Z nastaniem zmierzchu ataki Irlandczyków stały się coraz mocniejsze, co spowodowało wycofanie się Anglików na wzgórze Ballymacowen, gdzie zajęli nowe pozycje. O'Neill nie podjął jednak pościgu, prawdopodobnie ze względu na wyczerpanie się prochu. Pozwoliło to Anglikom na wzmocnienie swoich sił posiłkami z miejscowości Newry. Do dalszych walk jednak nie doszło.

    Po bitwie[]

    Bitwa była zaskoczeniem dla rządu angielskiego, dużo mówiono o wielkim zwycięstwie rebeliantów. Rzeczywista liczba poległych wahała się znacznie w zależności, która ze stron ją podawała. Bagenal informował o 31 zabitych i 109 rannych podczas tego drugiego starcia, w rzeczywistości straty angielskie były znacznie wyższe.

    Bibliografia[]

  • G.A. McCoy: Irish Battles, Belfast 1989 ISBN 0-86281-250-X
  • Cyril Falls: Elizabeth's Irish Wars, Londyn 1996 ISBN 0-09-477220-7



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.027 sek.