• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Azaz



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Królestwo Jerozolimskie – państwo założone przez krzyżowców podczas I wyprawy krzyżowej (1096-1099) na terenie Syrii i Palestyny. Było ono lennem Stolicy Apostolskiej.Suzeren (fr. souzerain) – w ustroju lennym był to senior, który nie był niczyim wasalem. Najczęściej suzerenem był monarcha (ale nie każdy).

    Bitwa pod Azaz – bitwa pomiędzy siłami łacinników na Wschodzie a Turkami Seldżuckimi z Syrii i Mosulu, mająca miejsce 11 czerwca 1125 roku, zakończona zwycięstwem chrześcijan.

    Wydarzenia poprzedzające bitwę[ | edytuj kod]

    Pojmanie Joscelina i Baldwina II przez Turków[ | edytuj kod]

    We wrześniu 1122 roku, hrabia Edessy Joscelin i Waleran z Biredżiku na czele niewielkiego hufca konnicy zapuścili się na terytorium muzułmańskie. Dotarli aż pod Sarudż, gdy niespodziewanie natknęli się na oddziały emira Charpurtu i Sarudżu z rodu Artukidów, Balaka. Przystąpili do walki i poszli do szarży na nieprzyjaciela, lecz lunął gwałtowny deszcz, który uczynił z równiny grząskie błoto. Konie ciężkozbrojnych łacinników zaczęły się ślizgać i potykać, a w tym czasie lżej opancerzeni Turkmeni bez trudu ich otoczyli. Joscelin i Waleran dostali się do niewoli wraz ze swoimi sześćdziesięcioma towarzyszami. Balak od razu zwrócił się do Joscelina z propozycją zwrócenia wszystkim jeńcom wolności w zamian za oddanie mu Edessy. Hrabia stanowczo odrzucił te warunki i w efekcie Turcy odstawili pojmanych do twierdzy w Charpurcie. Uwięzienie Joscelina nie przeszkodziło jego rycerzom w dokonywaniu kolejnych wypadów na ziemie muzułmańskie. Był to jednak cios dla prestiżu łacinników, do tego Hrabstwo Edessy zostało pozbawione władcy. W tej sytuacji rządy edesseńskie przejął król Jerozolimy Baldwin II, będący seniorem Joscelina. Niewątpliwie spowodowało to pewne osłabienie hrabstwa, gdyż król miał też na głowie wiele innych spraw i nie mógł poświęcić całej swojej uwagi Edessie. Na szczęście dla chrześcijan syryjskich, w listopadzie tego roku zmarł wielki wódz muzułmański z dynastii Artukidów - Ilghazi - a jego synowie - Sulajman i Timurtasz - w pełni zaangażowali się w sprawę sukcesji po ojcu. Sytuację wykorzystał Balak, będący siostrzeńcem Ilghaziego, który rozszerzył swoje panowanie o ziemie na południu i zaanektował Harran.

    Eustachy Garnier (zm. 15 czerwca 1123) – jerozolimski baron, łaciński lord Sydonu i Jerycha, pod koniec życia wybranykonetablem i regentem Królestwa Jerozolimy (1123).Baldwin II z Le Bourg (zm. 21 sierpnia 1131 w Jerozolimie) – hrabia Edessy (1100—1118) i król Jerozolimy (1118—1131). Kuzyn Baldwina I, po którym objął najpierw hrabstwo Edessy, a później Królestwo Jerozolimskie.

    Król Baldwin udał się do Edessy, by załatwić sprawę administracji hrabstwa. Po namyśle powierzył ją Gotfrydowi Mnichowi, seniorowi Maraszu, po czym wyruszył na północny wschód na czele niewielkiego oddziału, aby dokonać rozpoznania obszaru, na którym Turcy więzili Joscelina. 18 kwietnia 1123 roku, rozbił obóz w pobliżu Gargaru nad Eufratem. Gdy rankiem opuścił swoich żołnierzy i wyszedł na polowanie, Balak, którego nie spodziewano się w tej okolicy, nagle uderzył na jego obóz. Turcy wybili prawie cały hufiec królewski, a Baldwina wzięli do niewoli i ostawili do Charpurtu, gdzie przebywał Joscelin.

    Dinar – arabska złota moneta, bita w VII – XV wieku, używana głównie w handlu międzynarodowym. Początkowo moneta ważyła ok. 4,25 grama złota.Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.

    Sytuacja łacinników stała się poważna. Hrabstwo Edessy mogło się obejść bez Joscelina, ale król Baldwin był suzerenem wszystkich chrześcijan na Wschodzie. Do tego sprawował rządy nie tylko w Jerozolimie, ale i w Edessie, a także w Antiochii, gdzie był regentem nieletniego Boemunda II. Fakt, że podczas nieobecności króla, administracja we wszystkich trzech państwach nadal funkcjonowała normalnie, świadczył o zdolnościach Baldwina, który oparł swoją władzę w Outremerze na bardzo silnych fundamentach i trzymał przy sobie ludzi zdolnych sprostać tej sytuacji. W Antiochii przejął rządy patriarcha Bernard, Gotfryd Mnich nie wypuścił z rąk władzy w Edessie, a w Jerozolimie Rada Królestwa tymczasowo powierzyła rządy Eustachemu Garnierowi, seniorowi Cezarei i Sydonu.

    Hrabstwo Trypolisu – państwo założone przez krzyżowców podczas I wyprawy krzyżowej na terenie obecnego Libanu i Syrii.Islam (arab. الإسلام ; al-islām) – religia monoteistyczna, druga na świecie pod względem liczby wyznawców po chrześcijaństwie. Świętą księgą islamu jest Koran, a zawarte w niej objawienie ma stanowić ostateczne i niezmienne przesłanie Boga do ludzi.

    Walki w Charpurcie i ucieczka Joscelina[ | edytuj kod]

    Pojmanie króla Baldwina ogromnie zwiększyło prestiż emira Balaka. Swój rozgłos w świecie muzułmańskim wykorzystał on do zajęcia Aleppa w czerwcu. Następnie przystąpił do ofensywy przeciwko łacinnikom. W tym samym czasie, Joscelin obmyślił plan ucieczki. Od kiedy tylko przybył na Wschód, Ormianie zawsze darzyli go wielką sympatią. Swoją popularność wśród autochtonicznej ludności chrześcijańskiej zwiększył jeszcze bardziej, gdy pojął za żonę ormiańską księżniczkę Beatrycze. Prestiż ten nie zmalał ani trochę nawet po śmierci jego żony, gdyż jako hrabia Edessy, Joscelin nie był dla swych ormiańskich poddanych tak surowy, jak jego poprzednicy. Szczęśliwie dla niego, Charpurt leżał na ziemiach zamieszkanych w głównej mierze przez Ormian. Jeden z lokalnych wieśniaków podjął się przemycenia od Joscelina wiadomości do jego ormiańskich przyjaciół, którzy bezzwłocznie przystąpili do organizowania pomocy dla uwięzionych. Wkrótce grupa pięćdziesięciu Ormian dostała się do twierdzy przebrana za zakonników i kupców pod pozorem wizyty u namiestnika Charpurtu. Dostawszy się do twierdzy, wyciągnęli ukrytą wcześniej broń i wybili turecki garnizon, po czym pospieszyli uwolnić Baldwina i Joscelina. Charpurt znalazł się w rękach łacinników.

    Wielcy Seldżucy, od: Seldżucy (tur. Selçuklular, aze. Səlcuqlar pers. سلجوقيان (Saldżughijân), arab. سلجوق (Saldżuk) / السلاجقة (al-Saladżika) – dynastia panująca w państwie założonym przez przywódców Turków Seldżuckich w XI wieku, albo nazwa tego państwa. Przymiotnik "wielcy" nadano jej, żeby odróżnić ją od innych dynastii wywodzących się z rodu Seldżukidów panujących w państwach powstałych w wyniku rozpadu sułtanatu Wielkich Seldżuków. Czasami określenie "Wielki Seldżuk" stosuje się jako nazwę własną, zastrzeżoną jedynie dla pierwszych trzech członków dynastii.Aleppo (arab. حلب Halab, tur. Haleb) – miasto w północno-zachodniej Syrii, około 50 km na południe od granicy z Turcją, w połowie drogi między Eufratem a wybrzeżem Morza Śródziemnego, na krańcach Pustyni Syryjskiej, w okolicy półpustynnej, o ostrym klimacie. Siedziba władz prowincji Halab. Największe miasto Syrii - 1,4 mln mieszkańców (1990), 1,7 mln mieszkańców (1999), 2,0 mln mieszkańców (dane szacunkowe z 2003). Jedno z najstarszych nieprzerwanie zamieszkanych miast Bliskiego Wschodu - od co najmniej 1800 p.n.e. Zamieszkane głównie przez Arabów, dość liczni są Turcy i Ormianie, oprócz nich mieszkają w Aleppo Grecy, Kurdowie i Żydzi. Ośrodek przemysłu włókienniczego i spożywczego, ośrodek tkactwa dywanów. Jedno z większych centrów handlowych Bliskiego Wschodu. Węzeł komunikacyjny - skrzyżowanie szlaków kolejowych i drogowych, międzynarodowy port lotniczy, przez miasto przebiega rurociąg z Homsu do Latakii. Ośrodek nauki i kultury - uniwersytet, muzułmańska szkoła teologiczna, szkoła muzyczna.

    Po odbyciu narady, postanowiono, że Joscelin opuści twierdzę i uda się do Antiochii, skąd sprowadzi pomoc, a w tym czasie król Baldwin zorganizuje obronę i postara się utrzymać Charpurt aż do przybycia posiłków. Hrabia Edessy czym prędzej wymknął się z zamku wraz z trzema Ormianami, którzy pomagali mu w przedostaniu się przez wrogie terytorium. Joscelin niepostrzeżenie prześliznął się przez gromadzące się w okolicy oddziały tureckie i po wielu przygodach dotarł do Turbesselu, skąd zabrał wierzchowca i pogalopował do Antiochii. Kiedy dotarł do miasta, patriarcha Bernard powiadomił go, że posiada za mało żołnierzy, by móc udzielić pomocy Baldwinowi, w dodatku musi się bronić przed atakami muzułmanów. Za jego radą, Joscelin pognał do Jerozolimy, gdzie zwołał Radę i przedstawił jej zaistniałą sytuację. Pospiesznie zebrano rycerzy, którzy forsownymi marszami udali się pod wodzą Joscelina do Turbesselu, skąd planowali wyruszyć do Charpurtu. Lecz dotarłszy na miejsce dowiedzieli się, że przybyli za późno. Zdobywszy w sierpniu chrześcijańską Albarę, Balak otrzymał niepokojące wieści o zamachu w Charpurcie. Natychmiast wyruszył pod mury twierdzy - szybciej, niż się tego spodziewano. Zwrócił się do Baldwina o kapitulację, ale, usłyszawszy odmowę, przystąpił do oblężenia i zdobył zamek. Nakazał wymordować wszystkich łacinników i Ormian z wyjątkiem samego króla, jego siostrzeńca oraz Waleriana, których nakazał przenieść do trudniej dostępnego więzienia w Harranie.

    Sułtan (tur. "władca", arab. as-sulṭān – "ten, który ma władzę") – tytuł władcy islamskiego, używany w wielu krajach muzułmańskich, m.in. w Turcji osmańskiej do 1922. Państwo rządzone przez sułtana to sułtanat.Syria (arab. سوريا / سورية, transk. Sūriyya), nazwa oficjalna: Syryjska Republika Arabska (arab. الجمهورية العربية السورية, transk. Al-Dżumhurijja al-Arabijja as-Surijja) – arabskie państwo na Bliskim Wschodzie, graniczące z Turcją (822 km), Irakiem (605 km), Jordanią (375 km), Libanem (375 km) i Izraelem (76 km).

    Uwolnienie Baldwina i przymierze frankijsko-saraceńskie[ | edytuj kod]

    Przeniesienie jeńców do Harranu praktycznie uniemożliwiło łacinnikom odzyskanie ich na drodze wojennej. Harran leżał w głębi muzułmańskiego terytorium i Joscelin nie mógł ryzykować, by wraz z wojskami zapuścić się tak daleko na ziemie nieprzyjaciela, do tego miasto było dobrze bronione. Dlatego dokonawszy wypadu w okolice Aleppa, Joscelin odesłał rycerzy królewskich z powrotem do Jerozolimy, dokąd powrócili z pustymi rękami. Balak szykował się do wszczęcia nowej ofensywy przeciwko łacinnikom, ale wpierw musiał rozprawić się z rebelią namiestnika Manbidżu. 6 maja 1124 roku zabiła go strzała wystrzelona z cytadeli przez jednego z buntowników. Jego nagły zgon był wielkim ciosem dla islamu i zakończył okres dominacji dynastii Artukidów na arenie politycznej w Syrii.

    Jerozolima (hebr. ירושלים, trl. Yerushalayim, trb. Jeruszalajim; arab. القدس, trl. Al-Quds, trb. Al-Kuds oraz اورشليم trl. Ūrushalīm, trb. Uruszalim, łac. Hierosolyma, Aelia Capitolina – zobacz też: nazwy Jerozolimy) – największe miasto Izraela, stolica administracyjna Dystryktu Jerozolimy i stolica państwa Izraela (według izraelskiego prawa). Znajduje się tutaj oficjalna siedziba prezydenta, większość urzędów państwowych, sąd najwyższy, parlament i inne.Fatymidzi, arab. الفاطميون – ismailicka dynastia kalifów panująca w Północnej Afryce w latach 909–1171.

    Po śmierci emira Balaka, król Jerozolimy dostał się w ręce władcy Mardinu Timurtasza, syna Ilghaziego. Pragnął on pozbyć się odpowiedzialności za uciążliwe pilnowanie monarchy, a także zależało mu na zyskaniu wysokiego okupu. Zwrócił się przeto do łacinników, aby omówić z nimi warunki uwolnienia Baldwina. Królowa Morfia i hrabia Joscelin uzgodnili z Timurtaszem szczegóły. Okup miał wynosić osiemdziesiąt tysięcy dinarów oraz zrzeczenie się praw do kilku ważnych miast - Al-Asaribu, Kafartaby, Al-Dżazru i Zardany - ponadto gwarancję udzielenia pomocy w walce przeciwko wodzowi beduińskiemu Dubajsowi. Timurtasz zażądał zaliczki w wysokości dwudziestu tysięcy dinarów i poręczenia spłaty reszty okupu poprzez oddanie mu zakładników, którymi miały być dwie córki Baldwina, syn Joscelina oraz dziesięciu innych młodzieńców z wysokich rodów. Pertraktacje te prowadził w imieniu Timurtasza emir Szajzaru Abu al-Asakir Sultan. Na warunki muzułmanów przystano i z końcem czerwca Baldwin opuścił Harran, skąd został odstawiony do Aleppa, a następnie udał się do Antiochii, gdzie dotarł pod koniec sierpnia.

    Harran, Charan albo Carrhae – stanowisko archeologiczne na terenie starożytnego miasta w południowo-wschodniej Turcji, około 40 kilometrów na południowy wschód od Şanlıurfa.Hims (również Homs) – miasto w zachodniej Syrii, w oazie Pustyni Syryjskiej w dolinie rzeki Orontes (dziś Asi), ośrodek administracyjny muhafazy Hims na linii kolejowej Aleppo−Damaszek. Około 900 tys. mieszkańców. Trzecie co do wielkości miasto kraju.

    Baldwin nie dotrzymał wszystkich warunków okupu. Patriarcha Antiochii Bernard stwierdził, że król nie ma prawa przekazać Timurtaszowi obiecanych miast antiocheńskich, gdyż nie jest ich pełnoprawnym władcą, lecz jedynie regentem Boemunda II. Król wystosował do emira list, w którym przepraszał i usprawiedliwiał swoje postępowanie. Przekonało to Timurtasza, który nie chciał wywoływać nowego konfliktu, bo zależało mu na otrzymaniu reszty okupu w postaci pieniędzy. Jednak stwierdziwszy, że emir jest nastawiony tak ugodowo, Baldwin bez wahania złamał kolejne postanowienie traktatu i zamiast wystąpić przeciwko Dubajsowi, sprzymierzył się z nim i uzyskał wsparcie wojsk Beduinów. Do powstałej koalicji przyłączył się także pretendent do tronu Aleppa, Sultanszah, oraz Tughril Arslan, wypędzony przez swoich pobratymców brat sułtana rumijskiego - obaj wodzowie przybyli wraz ze swoimi oddziałami. Wiarołomstwo króla Baldwina tak rozzłościło Timurtasza, że skazał on na śmierć Waleriana i królewskiego siostrzeńca, którzy wciąż przebywali u niego w niewoli.

    Królowie Jerozolimy – chrześcijańscy władcy Królestwa Jerozolimskiego utworzonego podczas pierwszej krucjaty w 1099 r. Przestało ono istnieć w 1291 r. po upadku Akki.Joscelin I z Courtenay – książę Galilei (1112-1119), hrabia Edessy (1118-1131). Syn Joscelina de Courtenay i Izabeli (lub Elżbiety) - córki Gwidona I de Montlhéry i Adelajdy de Crécy.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Seldżukidzi (albo Seldżucy, od: Seldżuk – arab.: السلاجقة, tur: Selçuk) – dynastia panująca w różnych krajach Azji Zachodniej w okresie od XI do XIV wieku.
    Rycerstwo – stan społeczny złożony z konnych wojowników istniejący w Europie w okresie pełnego średniowiecza i późnego średniowiecza. Warstwa ta wytworzyła swoisty styl życia, ceremoniał i etykę. W zamian za nadanie ziemskie przyjmowało obowiązek służby pod rozkazami seniora. W późnym średniowieczu przekształciło się w szlachtę.
    Cezarea Nadmorska (łac. Caesarea Maritima) – ruiny starożytnego miasta, położone w pobliżu współczesnej izraelskiej wioski Cezarei na wybrzeżu Morza Śródziemnego.
    Regent – uprawniona osoba, sprawująca władzę w imieniu monarchy, gdy ten nie może wykonywać swoich obowiązków, np. z powodu małoletności, nieobecności w kraju lub poważnej choroby.
    Sułtanat Rumu (tur. Rüm), albo Ar-Rum, nazywany także Sułtanatem Ikonion (tak w wersji greckiej, w zlatynizowanej Ikonium) od nazwy swej stolicy, dzisiejszej Konyi w Azji Mniejszej (stąd czasem nazywany również Sułtanatem Konyi) – państwo Turków Seldżuckich istniejące w Anatolii w latach 1077-1307.
    Atabeg – tytuł seldżucki nadawany wychowawcy synów sułtana lub namiestnikowi prowincji. Atabeg podlegał sułtanowi, ale stał w hierarchii wyżej niż chan. Słowo atabeg można przetłumaczyć jako "ojciec księcia". Tytuł ten był powszechny wśród Seldżuków od XI do XIII wieku. Z czasem miano atabega oznaczało tytuł dygnitarza. W Egipcie mameluków natomiast atabeg był wysokim rangą oficerem. Po upadku Seldżukidów i sułtanatu mameluków tytuł ten był używany sporadycznie.
    Sydon (także Sidon, Zidon lub Sajda; arab. صيدا Ṣaydā; hebr. צִידוֹן Ẓidon) – trzecie pod względem wielkości miasto Libanu, liczy około 170 tysięcy mieszkańców. Położone na wybrzeżu Morza Śródziemnego, ok. 35 km na północ od Tyru i ok. 41 km na południe od Bejrutu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.786 sek.