• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa pod Argentoratum

    Przeczytaj także...
    Alemanowie, Alamanowie – germański związek plemienny; od III wieku n.e. prowadzący najazdy na zachodnie prowincje cesarstwa rzymskiego.Legion albo legia (łac. legio) – podstawowa i największa jednostka taktyczna armii rzymskiej złożona przede wszystkim z ciężkozbrojnej piechoty. Odpowiednik współczesnej dywizji. W pierwszych trzech wiekach imperium armia rzymska liczyła od 25 do 34 legionów. W wyprawach legionów uczestniczyli również kamieniarze, cieśle, inżynierowie i inni rzemieślnicy.
    Flawiusz Julian (Flavius Claudius Iulianus, ur. w 331 lub wiosną 332 w Konstantynopolu, zm. 26 czerwca 363 w dolinie Maranga koło dzisiejszej Samarry) – cesarz rzymski w latach 361-363, znany szerzej jako Julian Apostata.

    Bitwa pod Argentoratum (zwana też bitwą pod Strasbourgiem) – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 357 n.e. Stoczono ją w trakcie walk cezara Juliana Apostaty z Alamanami.

    Przed bitwą[ | edytuj kod]

    Latem 357 roku wojska rzymskie przeprowadziły kampanię w Galli, której celem było powstrzymanie łupieskich napadów barbarzyńców na tereny Cesarstwa. Kilka dni przed bitwą do dowodzącego wojskami rzymskimi cezara Juliana Apostaty przybyło poselstwo Alamanów, przedstawiające cesarzowi żądania natychmiastowego przerwania działań bojowych oraz wycofania się z północnej Galli. Żądania te zostały odrzucone, a posłowie wzięci w niewolę, by nie móc zdradzić swoim zwierzchnikom stanu sił rzymskich. Pomimo tego zabiegu Alamanowie znali ustawienie wojsk rzymskich dzięki jednemu ze zbiegów z armii Juliana. W efekcie naprzeciw prawego skrzydła wojsk rzymskich, składającego się z ciężkiej jazdy, stanęła alamańska jazda oraz lekka piechota, jako jednostki najlepiej nadające się do walki z opancerzoną kawalerią. Na swoim prawym skrzydle Alamanowie przygotowali zasadzkę na wojska rzymskie z ukrytych w nierównym terenie wojowników.

    Germanie, inaczej Germanowie – odłam Indoeuropejczyków żyjący w północnej i środkowo-północnej Europie, na północ od ludów celtyckich, posługujący się językami germańskimi.Katafrakt (gr. κατάφρακτος kataphraktoi – pokryty, osłonięty, opancerzony) – ciężki kawalerzysta w czasach starożytnych i w średniowieczu. Ciężkozbrojnej jazdy używali m.in. Sarmaci, Partowie, Seleucydzi, Sasanidzi, Ormianie, Rzymianie i Bizantyńczycy.

    Bitwa[ | edytuj kod]

    I faza[ | edytuj kod]

    Bitwę rozpoczęło lewe skrzydło Rzymian, początkowo szybko posuwające się do przodu. Brak oporu ze strony przeciwnika skłonił Rzymian do większej ostrożności, pomimo ponagleń samego głównodowodzącego. Ostatecznie dzięki roztropności rzymskich wojsk nie udało się Alamanom ich zaskoczenie. Chwilę potem doszło do starcia centrum i prawego skrzydła rzymskiego.

    Galia (łac. Gallia) - kraina historyczna w Europie Zachodniej, obecnie tereny Francji, Belgii, Szwajcarii i północno-zachodnich Włoch, zamieszkana przez plemiona celtyckie. Termin ten, wprowadzony przez Rzymian, do czasu podboju przez Juliusza Cezara w latach 58-51 p.n.e. nie miał pokrycia w rzeczywistej organizacji państwowej czy międzyplemiennej. Istniały tylko pewne luźne podobieństwa kulturowe i niezbyt intensywne związki ekonomiczne między poszczególnymi plemionami.Ren (fr. Rhin, niem. Rhein, nid. Rijn, ret. Rein) – jedna z najdłuższych rzek w Europie, licząca 1233 km, w tym 865 km w Niemczech Ren wypływa z Alp Szwajcarskich (gdzie ma swoje źródło), przez Jezioro Bodeńskie, dalej na północ tworząc granicę między Francją a Niemcami. Ren uchodzi poprzez Deltę Renu i Mozy do Morza Północnego na zachód od Rotterdamu w Holandii.

    II faza[ | edytuj kod]

    W tej fazie walki piesi wojownicy barbarzyńscy zażądali od Chnodomara, by zsiadł z konia i walczył pieszo wraz z nimi. Wódz przystał na tę prośbę i wraz ze swoją świtą kontynuował walkę pieszo. W tym czasie dwukrotnie załamywał się front rzymskiej kawalerii, co doprowadziło do starcia piechoty na tym odcinku.

    Cezar (łac. caesar) – jeden z tytułów używany przez rzymskich cesarzy. Słowo cezar było rodowym mianem Juliusza Cezara oraz Oktawiana – jego adoptowanego syna i pierwszego cesarza rzymskiego, ale z czasem stało się tytułem władców Rzymu. W okresie tetrarchii tytułu cezara używali dwaj młodsi tetrarchowie.

    III faza[ | edytuj kod]

    W tej fazie bitwy doszło do przełamania frontu rzymskiej piechoty, tak że do walki wkroczyć musiała "castra praetoria" - elitarny oddział piechoty, który ostatecznie odparł atak Alamanów. Po tym niepowodzeniu Germanie rozpoczęli paniczny odwrót w stronę Renu, w czasie którego ponieśli ciężkie straty ze strony ścigających ich legionistów.

    Po bitwie[ | edytuj kod]

    W wyniku walk Germanie stracili 6 tysięcy zabitych i 200 jeńców, wśród których znalazł się Chnodomar. Straty Rzymian były dużo mniejsze – 243 zabitych i około tysiąca rannych. Następnego dnia zwycięski cezar rozkazał wypuścić posłów alamańskich oraz przygotować się do forsowania Renu, co przyśpieszyło zawieszenie broni pomiędzy Cesarstwem a Alamanami.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

    1. Tomasz Szeląg: Kampanie galijskie Juliana Apostaty. Argentoratum 357, wyd. Inforteditions, Zabrze 2007.
    2. Aleksander Krawczuk, Julian Apostata, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1987, ISBN 83-214-0536-3, OCLC 69340182.




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.011 sek.