• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bitwa na Watling Street

    Przeczytaj także...
    Brytowie (łac. Brittones, bryt. Pritani lub Priteni) – lud celtycki zamieszkujący Brytanię przed najazdem Anglów i Sasów.Publius (albo Gaius – imię niepewne) Cornelius Tacitus, czyli Tacyt (około 55–120) – jeden z najsłynniejszych historyków rzymskich.
    Batawowie (łac. Batavi) — lud germański, wywodzący się spośród plemienia Chattów (zamieszkującego tereny obecnej Hesji), po raz pierwszy wzmiankowany przez Cezara w Wojnie galijskiej. Na skutek wewnętrznych tarć mieli opuścić swe pierwotne siedziby i osiedlić się u ujścia Renu, przede wszystkim na tzw. wyspie batawskiej pomiędzy rzekami Oude Rijn i Waal/Moza (zapewne 55-12 p.n.e.). Od 12 r. p.n.e. teren Batawów odgrywa ważną rolę przy organizacji wypraw rzymskich w głąb Germanii.

    Bitwa na Watling Street – decydujące starcie powstania Boudiki, które miało miejsce w roku 61 n.e.

    Kontekst[ | edytuj kod]

     Osobny artykuł: Powstanie Boudiki.

    Opuściwszy Londinium generał Paulinus skierował się na Watling Street w kierunku północno-zachodnim, gdzie spodziewał się nadejścia posiłków rzymskich. Zorientowawszy się, że te nie nadejdą generał zdecydował się na decydujące starcie z wojownikami Budyki. W rejonie Fenny Stratford lub jak podają inne źródła w okolicy Mancetter niedaleko granicy walijskiej Paulinus odesłał cywilów w bezpieczne miejsce, szykując się do bitwy z nadchodzącymi Brytami. Rzymianie rozbili obóz na południe od Watling Street, wybierając odpowiednie dla siebie miejsce do starcia. Wkrótce też nadeszły tu wojska Budyki rozbijając swój obóz w pobliżu miejsca bitwy – doliny otoczonej wzgórzami i zamkniętej od tyłu lasem.

    Boudika, inaczej Budyka, Boadicea lub Boudicca (ur. 22 n.e., zm. 61 n.e.; jej imię oznacza Zwycięstwo) – królowa Icenów zamieszkujących wschodnią Brytanię. Wykorzystując nieobecność rzymskiego namiestnika Brytanii, Swetoniusza Paulinusa, który w tym czasie oblegał twierdzę druidów Mona na wyspie Anglesey, przy północnym wybrzeżu Walii, około 60 roku n.e. wznieciła powstanie przeciw Rzymianom, odpowiadając w ten sposób na falę terroru i poniżeń, jaka stała się udziałem Icenów po śmierci jej męża Prasutagusa.Cesarstwo rzymskie – starożytne państwo obejmujące obszary basenu Morza Śródziemnego, powstałe z przekształcenia republiki rzymskiej w system monarchiczny. Przyjmuje się, że początkiem cesarstwa był rok 27 p.n.e., kiedy Gajusz Oktawiusz otrzymał od senatu tytuł augusta (wywyższony przez bogów). Potwierdzało to pozycję Oktawiana jako najważniejszej osoby w państwie i przyniosło definitywny koniec republice rzymskiej.

    Pozycje[ | edytuj kod]

    Rzymianie zajęli z góry upatrzone pozycje uniemożliwiające przeciwnikowi okrążenie, stawając w szyku przodem do polany. W środku stanęli legioniści, obok nich wojska pomocnicze Batawów a na skrzydłach jazda rzymska. Łącznie siły rzymskie nie przekraczały 10 000 ludzi. Liczba wojowników Budyki szacowana jest natomiast na 120 000 do 230 000 ludzi. Brytowie stanęli w szeregu podzieleni na różne klany i plemiona, każde dowodzone przez swojego przywódcę. W tyle w półkolu ustawiono wozy obładowane łupami, na których znajdowały się ich żony obserwujące bitwę. Siły te uzupełniały: nieliczna jazda Brytów oraz rydwany stojące na przedzie. Na jednym z nich wśród wiwatów wjechała Budyka ze swoimi córkami, zagrzewając poszczególne klany do walki.

    Przebieg bitwy[ | edytuj kod]

    Bitwę rozpoczęła szarża rydwanów za którymi ruszyło natarcie piechoty Brytów. Tysiące wojowników popędziły w kierunku nieruchomych szeregów rzymskich. Tuż przed spotkaniem obu armii, Rzymianie utworzyli ze swoich szeregów nagle trzy kliny, które z impetem uderzyły na rozlaną masę zaskoczonych wojowników. Równocześnie kawaleria rzymska uderzyła z obu flanek zmiatając piechotę Brytów i zamykając tysiące z nich w okrążeniu. Próby przedarcia się wojowników przez szeregi Rzymian zakończyły się klęską a ich działania były nieskoordynowane. Wielu wojowników poległo zderzając się z atakującymi w dolinę kolejnymi grupami Brytów. Wkrótce też w ich szeregach wybuchła panika, ułatwiająca tylko Rzymianom walkę. Nacierająca z tyłu jazda spychała Brytów wprost na wystawione z klinów włócznie legionistów. Rzymianie napierając spychali dziesiątki tysięcy wojowników w kierunku wozów gdzie doszło do prawdziwej rzezi. Ginęli nie tylko wojownicy, ale także żony Brytów, próbujące ratować dobytek. Bitwa trwała zaledwie dwie godziny i pochłonęła 70 000 wojowników oraz 10 000 kobiet brytyjskich. Straty rzymskie to 400 zabitych i tyle samo rannych. Widząc klęskę Budyka opuściła na rydwanie pole bitwy. Według Tacyta królowa zażyła truciznę i została pochowana z wielkimi honorami. Klęska Brytów pod Watling Street zakończyła powstanie Budyki.

    Literatura[ | edytuj kod]

  • Stephen Dando Collins: Machina do zabijania. XIV legion Nerona, wyd. Bellona. Warszawa 2008.




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.