• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bielsko-Biała



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9]
    Przeczytaj także...
    Piastowie cieszyńscy – linia dynastii Piastów śląskich, wywodząca się od Mieszka cieszyńskiego, syna Władysława opolskiego. Od około 1290 roku do 1653 roku panowała w Księstwie Cieszyńskim oraz na czasowo podległych mu ziemiach. W linii męskiej wygasła na Fryderyku Wilhelmie (1625), a w linii żeńskiej na Elżbiecie Lukrecji (1653).Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ) – państwowa jednostka organizacyjna działająca na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Fundusz wypełnia w polskim systemie opieki zdrowotnej funkcję płatnika: ze środków pochodzących z obowiązkowych składek ubezpieczenia zdrowotnego, NFZ finansuje świadczenia zdrowotne udzielane ubezpieczonym i refunduje leki.

    Bielsko-Biała (czes. Bílsko-Bělá, niem. Bielitz-Biala) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, w województwie śląskim, na Pogórzu Śląskim, u stóp Beskidu Małego i Beskidu Śląskiego, nad rzeką Białą. Jest siedzibą władz powiatu bielskiego, Euroregionu Beskidy, diecezji bielsko-żywieckiej Kościoła rzymskokatolickiego i diecezji cieszyńskiej Kościoła ewangelicko-augsburskiego, a także głównym miastem aglomeracji bielskiej i centralnym ośrodkiem Bielskiego Okręgu Przemysłowego.

    Matthäus Merian der Ältere (starszy) (ur. 22 września 1593 w Bazylei, zm. 19 czerwca 1650 w Bad Schwalbach k. Wiesbaden) – rytownik pochodzenia szwajcarskiego, działający głównie w Niemczech.Klimat Cup – zaproszeniowy turniej snookerowy, drugi po Warsaw snooker Tour z serii zaplanowanych w Polsce. Miejscem rozgrywek jest Klub Klimat w bielskim centrum handlowym Galeria Sfera. Po raz pierwszy Klimat Cup odbył się w dniach 7–9 marca 2008 r. Druga edycja trwała w dniach 27 lutego–2 marca 2009 r.

    Bielsko-Biała formalnie powstało 1 stycznia 1951 r. z połączenia położonego na Śląsku Cieszyńskim Bielska, o którym pierwsza wzmianka pochodzi z 1312 r. oraz małopolskiej Białej założonej w końcu XVI wieku. W latach 1975–1998 miasto było stolicą województwa bielskiego.

    Bielsko-Biała pełni funkcję głównego ośrodka administracyjnego, przemysłowego, handlowo-usługowego, akademickiego, kulturalnego i turystycznego obszaru śląsko-małopolskiego pogranicza nazywanego często potocznie Podbeskidziem. Jest jednym z lepiej rozwiniętych gospodarczo miast Polski (m.in. 4,4% bezrobocia). Stanowi także ważny w skali kraju węzeł drogowy i kolejowy. Miasto jest członkiem m.in. Związku Miast Polskich.

    Miejska przestrzeń zielona – obszar zieleni w obrębie miasta, spełniający zwykle różne funkcje. Podobnie jak każda przestrzeń w mieście może ona być niepubliczna bądź publiczna, ogólnodostępna bądź o ograniczonym dostępie.Międzynarodowy Szlak Rowerowy Greenways Kraków – Morawy – Wiedeń (Kraków-Morava-Wien) – szlak dziedzictwa przyrodniczo-kulturowego tworzony w oparciu o sieć tras rowerowych, pieszych, wodnych, konnych oraz edukacyjnych ścieżek tematycznych. Główną jego osią jest 780-kilometrowa trasa rowerowa, która łączy zabytkowe miasta i miasteczka, a także cenne przyrodniczo, krajobrazowo i kulturowo tereny wiejskie.

    Według danych z 31.12.2014 r. Bielsko-Biała liczyło 173 013 mieszkańców (22 miejsce w Polsce). Powierzchnia miasta wynosi 124,51 km² (19 miejsce w Polsce) i dzieli się ono formalnie na 30 osiedli (jednostek pomocniczych gminy).

    Spis treści

  • 1 Nazwa miasta
  • 2 Symbole miasta
  • 3 Geografia
  • 3.1 Położenie i powierzchnia
  • 3.2 Ukształtowanie powierzchni
  • 3.3 Zbiorniki i cieki wodne
  • 3.4 Klimat
  • 3.5 Podział administracyjny
  • 4 Przyroda
  • 4.1 Zieleń miejska
  • 4.1.1 Parki i cmentarze
  • 4.2 Obszary chronione
  • 4.3 Zanieczyszczenia środowiska
  • 5 Historia
  • 5.1 Najważniejsze wydarzenia historyczne
  • 6 Zabytki
  • 7 Demografia
  • 8 Gospodarka
  • 8.1 Przemysł
  • 8.2 Handel i usługi
  • 9 Infrastruktura
  • 9.1 Infrastruktura sieciowa
  • 9.2 Infrastruktura socjalna i bezpieczeństwo
  • 10 Transport
  • 10.1 Transport kolejowy
  • 10.2 Transport drogowy
  • 10.3 Komunikacja miejska
  • 10.4 Transport lotniczy
  • 11 Turystyka
  • 11.1 Informacja turystyczna
  • 11.2 Szlaki turystyczne i trasy rowerowe
  • 11.3 Baza noclegowa
  • 12 Kultura
  • 12.1 Ośrodki kultury
  • 12.2 Muzea
  • 12.3 Teatry
  • 12.4 Kina
  • 12.5 Galerie
  • 12.6 Biblioteki
  • 12.7 Chóry
  • 12.8 Bielska Orkiestra Kameralna
  • 12.9 Orkiestra im. Telemanna
  • 12.10 Imprezy cykliczne
  • 13 Media
  • 14 Edukacja i nauka
  • 15 Sport i rekreacja
  • 16 Religia
  • 17 Polityka
  • 17.1 Miasta partnerskie
  • 18 Bielsko-Biała jako garnizon wojskowy
  • 19 Osoby związane z miastem
  • 20 Zobacz też
  • 21 Przypisy
  • 22 Linki zewnętrzne
  • Zapora wodna im. Ignacego Mościckiego – betonowo-ziemna zapora wodna zbudowana w latach 1929–1932 na rzece Wapienica oraz potoku Barbara w miejscowości Wapienica (dziś dzielnicy Bielska-Białej). Zbiornik powstały przez spiętrzenie wody nosi nazwę jezioro Wielka Łąka.Smog (ang. fog intensified by smoke, mgła wzmocniona przez dym) – nienaturalne zjawisko atmosferyczne polegające na współwystępowaniu zanieczyszczeń powietrza spowodowanych działalnością człowieka oraz niekorzystnych naturalnych zjawisk atmosferycznych: znacznej wilgotności powietrza (mgła) i braku wiatru.

    Nazwa miasta[]

    Zapisywana z dywizem nazwa Bielsko-Biała powstała przez zestawienie nazw Bielska i Białej (Krakowskiej), które w 1951 r. utworzyły jeden organizm miejski. Odmienia się oba człony (Bielska-Białej, Bielsku-Białej). Błędna jest dość popularna, głównie w mediach, odmiana „Bielsko-Białej”

    Obecna, złożona nazwa Bielsko-Biała jest niezamierzoną, choć faktyczną kalką językową z niemieckiej formy Bielitz-Biala, używanej już w XIX w. przez niemieckich i żydowskich mieszkańców Bielska, Białej i okolicznych wsi. Bielitz-Biala to stara, zwyczajowa nazwa zarówno zespołu dwóch sąsiadujących ze sobą miast (śląskiego Bielitz i galicyjskiego Biala), jak i niemieckiej wyspy językowo-kulturowej, powszechnie używana od XIX w. niemieckiej literaturze naukowej, kartografii i przewodnikach turystycznych.

    "Kronika Beskidzka" – tygodnik regionalny wydawany od 1956 roku w Bielsku-Białej przez wydawnictwo "Prasa Beskidzka", a jej nakład wynosi 20 tysięcy egzemplarzy, okolicznościowo podwyższany do 30 tysięcy. Swoim zasięgiem "Kronika Beskidzka" obejmuje obszar dawnego województwa bielskiego, czyli obecne powiaty: bielski, cieszyński, oświęcimski, wadowicki, suski, żywiecki oraz miasto Bielsko-Biała. Redakcja tygodnika znajduje się w Bielsku-Białej, przy ul. Stanisława Dubois 4.EATON Corporation (NYSE: ETN) – globalna korporacja dostarczająca zaawansowane technologicznie podzespoły i systemy producentom z różnych gałęzi przemysłu, z siedzibą w Cleveland, Ohio.

    Etymologia nazwy Bielsko najprawdopodobniej wywodzi się od rzeki Białej, której nazwa pochodzi od przymiotnika biały. Określał on ogólne wrażenie barwy wody – białej, czyli jasnej i czystej. Niektórzy badacze nazwę miasta wiążą również z bieleniem płótna, co jest jednak wątpliwe ze względu na to, że w XIII w. Bielsko nie było jeszcze ośrodkiem tkackim ani sukienniczym. Od rzeki zapożyczyła nazwę także osada, a następnie miasto Biała. Nazwa Bielsko została utworzona za pomocą przyrostka -sko, natomiast Biała ponowiona z nazwy rzeki.

    Leszczyny (niem. Nussdorf) – dzielnica Bielska-Białej w południowej części miasta, u zbiegu rzek Białej i Straconki, u podnóża wzgórza Złote Łany (380 m n.p.m.).Etnolekt hałcnowski – wymarły etnolekt z grupy języków germańskich, którym posługiwało się w Polsce przed 1945 r. na co dzień ok. 200 osób mieszkających w Hałcnowie (dziś dzielnicy Bielska-Białej). Język przypominał w brzmieniu inny polski język-relikt – etnolekt wilamowicki, zawierał jednak znacznie więcej słownictwa wspólnego z językiem niemieckim.

    Po raz pierwszy łacińska nazwa „Bielici”, którą często utożsamia się z Bielskiem pojawiła się w dokumencie biskupa wrocławskiego z 1284 r. Najwcześniejsze zapisy nazwy Bielska w postaci zniemczonej można czytać jako Bielica: zu Bilitz (1312), Belicz (1420). Później pojawiły się również nazwy słowiańskie: w Bilsku (1420), na Bielsku (1465), miasta Byelska (1525), in oppido Bilsko (1652).

    Dolina Wapienicy – cenny przyrodniczo obszar położony w północnej części Beskidu Śląskiego, w granicach administracyjnych miasta Bielsko-Biała (dzielnice Wapienica i Kamienica). Od 1990 r. stanowi zespół przyrodniczo-krajobrazowy "Park Ekologiczny Dolina Wapienicy" o powierzchni 1510 ha.Synagoga w Bielsku-Białej – nieistniejąca synagoga znajdująca się w Bielsku (dzisiejsze Bielsko-Biała), na Dolnym Przedmieściu, między dzisiejszymi ulicami Adama Mickiewicza i 3 Maja.

    Szwajcarski kartograf i geograf Mateusz Merian w swoim dziele „Topographia” wydanym w roku 1650 podaje trzy formy nazwy miejscowości: „Bielitz”, „Bylitz” oraz „Bila”.

    Od XIX w. występowała już tylko jedna nazwa niemiecka – Bielitz i jedna czeska – Bílsko. W języku polskim natomiast istniały liczne oboczności: jeszcze na początku XX w. na równi z Bielsko występowały Bielsk, Bilsko i Bilsk. Ostatecznie nazwa Bielsko została uregulowana dopiero w dwudziestoleciu międzywojennym. Procesowi latynizacji ani germanizacji nie uległa polska nazwa Białej – niem., łac. Biala, czes. Bělá.

    System Informacji Miejskiej (SIM) to system jednolitych pod względem wizualnym, architektonicznym i konstrukcyjnym nośników przekazujących informacje o charakterze miejskim.Klub sportowy – podstawowa jednostka organizacyjna realizująca cele i zadania w zakresie kultury fizycznej. Organizacja sportowa posiadająca osobowość prawną działająca, jako osoba prawna (w formie sportowej spółki akcyjnej lub stowarzyszenia kultury fizycznej) bądź, jako osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą, której głównym - i najczęściej jedynym - celem jest udział w rozgrywkach sportowych, organizowanych pod egidą konkretnej federacji (krajowej, bądź kontynentalnej - rzadziej światowej) w stosownej kategorii wiekowej, płci i statusie zrzeszonych w nim osób.

    W zapisie słowiańskiego etnolektu górnośląskiego stosuje się najczęściej formę Biylsko-Biŏłŏ lub Bjylsko-Bjoło, z kolei w dialekcie górnośląskim języka niemieckiego (używanym przed 1945 r. przez miejscową ludność niemiecką) nazywane było Beltz-Beil. Po wilamowsku, germańskim języku niedalekich Wilamowic, nazwa Bielska-Białej brzmi Byłc-Bejł. W spokrewnionym z nim etnolekcie hałcnowskim, dawnej mowie jednej z obecnych dzielnic miasta, miasto nazywało się Bülts-Biala.

    Schronisko PTTK na Szyndzielni (niem. Kamitzerplatte) (1001 m n.p.m.) – pierwsze murowane schronisko w Beskidzie Śląskim, oddane do użytku w 1897 roku. Na początku posiadało 7 pokoi noclegowych z 40 miejscami oraz rozbudowane zaplecze gastronomiczne. Stałymi mieszkańcami byli gospodarz oraz restaurator.Dom Przyrodnika im. E. i St. Forysiów w Bielsku-Białej – prywatne muzeum przyrodnicze znajdujące się w Bielsku-Białej, przy ul. W. Bogusławskiego.

    W XX w. wykształciły się niestosowane wcześniej obcojęzyczne nazwy Bielska-Białej, m.in. japońskie ビェルスコ=ビャワ (Byerusoko-Byawa) i łotewskie Beļsko-Bjala.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Bön (język tybetański: བོན་ wylie: bon, wymowa: pʰø̃̀(n), właściwa nazwa w języku zhang-zhung to "gyer" wymowa: dzier; właściwie pełna poprawna nazwa brzmi: Jungdrung Bön) – starożytna tybetańska tradycja religijna, istniejąca przed buddyzmem tybetańskim, po prześladowaniach ze strony buddystów trwających wiele wieków, współcześnie z nim koegzystująca.
    Gleby bielicowe – ubogie gleby z klasy gleb bielicoziemnych, wytworzone na piaskach, zawierające w profilu poziomy diagnostyczne albic i spodic, o budowie profilu Ol-Of-Oh-AEes-Bh-Bfe-C.
    Szyndzielnia (dawniej również Szędzielnia lub Gaciok; niem. Kamitzerplatte – od nazwy niemieckiej leżącej o podnóża góry Kamienicy, spotykane również Kamnitzerplatte, 1028 m n.p.m.) – szczyt w Beskidzie Śląskim, wznoszący się tuż na północ od Klimczoka, usytuowany pomiędzy dolinami Olszówki, Wapienicy i Białki w granicach administracyjnych miasta Bielska-Białej.
    Neobarok – nurt w architekturze historyzmu, nawiązujący formalnie do baroku, szczególnie w dekoracji elewacji, rozpowszechniony w końcu XIX wieku (od 1880).
    Telewizja kablowa (pot. nazywana "kablówką") – nowoczesna sieć telekomunikacyjna, która pozwala na oferowanie abonentom pakietu programów radia i telewizji oraz szerokiego asortymentu interaktywnych usług multimedialnych (tj. Internet, telefon), realizowana za pomocą techniki hybrid fibre-coaxial (HFC). Telewizje kablowe wykorzystują do transmisji pasmo od ~50 do ~900 MHz. Każdy program zajmuje 8 MHz (w standardzie PAL D/K, D1), więc przez kabel koncentryczny można przesłać do 94 programów stacji telewizyjnych.
    Cmentarz żydowski w Bielsku-Białej – czynny cmentarz żydowski znajdujący się w Bielsku-Białej, w dzielnicy Aleksandrowice, przy ul. Cieszyńskiej 92.
    Konurbacja górnośląska (katowicka, śląska, śląsko-dąbrowska) – konurbacja w południowej Polsce, w województwie śląskim, położona w większości na Wyżynie Śląskiej. W skład konurbacji wchodzą historyczne tereny Górnego Śląska, Zagłębia Dąbrowskiego oraz Jaworzna.

    Reklama