• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bibliotheca Mundi

    Przeczytaj także...
    Szahname, pers.: شاهنامه "Księga królewska" – perski epos narodowy autorstwa Ferdousiego (940 - 1020 albo 1025), opowiadający tradycyjną historię Iranu od stworzenia świata do upadku dynastii Sasanidów.Kojiki (jap. 古事記, Kojiki) – spisane w 712 roku przez Ō no Yasumaro (jap. 太安万侶, Ō no Yasumaro) na rozkaz cesarzowej Gemmei dzieło, mające stanowić oficjalną historię Japonii. Składa się z trzech zwojów:
    Kamasutra, Kama Sutra, Kama (w sanskrycie: कामसूत्र) – traktat indyjski w sanskrycie na temat seksualności i zachowań seksualnych. Pełny tytuł to vātsyāyana kāma sūtra ("Aforyzmy o miłości napisane przez Vatsyayana"). Autorstwo tekstu przypisuje się Watsjajanie (Vātsyāyana Mallanaga) żyjącemu prawdopodobnie pomiędzy I a VI wiekiem naszej ery. Brak dokładnych danych źródłowych uniemożliwia dokładną identyfikację wieku, w którym powstał traktat – jednak jak sam autor podawał – nie była to jedyna ówcześnie znana rozprawa o miłości.

    Bibliotheca Mundiseria wydawnicza Państwowego Instytutu Wydawniczego ukazująca się w latach 1980–2005.

    Manusmryti ( skr. मनुस्मृति manusmṛti ) – starożytny indyjski traktat dotyczący dharmy, omawiający wszystkie aspekty i przejawy życia jednostki i społeczeństwa. Powstał ok. II w. p.n.e. – II w. n.e.. Tradycja autorstwo przypisuje mitycznemu praojcu ludzkości — Manu.Epos o Gilgameszu — akadyjski epos opisujący poszukiwanie przez legendarnego Gilgamesza, władcę sumeryjskiego miasta Unug (akadyjskie Uruk), tajemnicy nieśmiertelności. Epos ten – zawierający między innymi opis potopu – powstał na kanwie wcześniejszych sumeryjskich opowieści o tym władcy.

    Tomy wydane w serii zawierają przekłady klasycznych dzieł literatury światowej okresu starożytności, średniowiecza i początku czasów nowożytnych. Ukazały się zarówno wznowienia tłumaczeń już istniejących, jak i przekłady nowe w tym co ważne również dzieł, które dotychczas nie zostały przełożone na język polski. W serii były wydawane najważniejsze zabytki literackie różnych, starych kręgów cywilizacyjnych, z nastawieniem na zabytki pozaeuropejskie (Japonia, Persja, starożytny Bliski Wschód). W poszczególnych tomach serii oprócz tekstu przekładu znajdują się erudycyjne wstępy wraz z przypisami niezbędnymi do zrozumienia tekstu, indeksy oraz inne dodatki. Pierwszym wydanym tytułem był Epos o Gilgameszu, swobodna kompilacja i parafraza dokonana przez Roberta Stillera z różnojęzycznych przekładów, głównie rosyjskiego. Nakład serii w latach 80. wynosił 20 tysięcy egzemplarzy. Tomy miały staranne opraco­wanie graficzne. Wydrukowano je plantinem, na wysokiej klasy papierze chamois.

    Stanisław Kałużyński (ur. 6 sierpnia 1925 roku w Świerczowie, zm. 6 stycznia 2007) – profesor zwyczajny, doktor habilitowany, światowej sławy ałtaista, językoznawca i badacz kultury Azji Środkowej i Syberii, mongolista i jakutolog, popularyzator wiedzy o Mongolii, w latach 1970-2004 członek komitetu redakcyjnego „Rocznika Orientalistycznego”, oraz w latach 1974-2005 serii „Prace Orientalistyczne”. Autor blisko 150 prac naukowych, wykładowca uniwersytecki.Józef Bielawski (ur. 12 sierpnia 1910 w Starej Wsi koło Brzozowa, zm. 19 września 1997 w Warszawie) – polski arabista i islamista, twórca pierwszych stacjonarnych polskich studiów islamistycznych. Stworzył od podstaw nowoczesną i największą w Polsce arabistykę na Wydziale Orientalistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie po dziś dzień kontynuuje się zapoczątkowane przez niego kierunki badań.

    Tomy wydane w serii[ | edytuj kod]

  • Gilgamesz: epos starożytnego Dwurzecza, zrekonstruował i przeł. głównie z ros. oraz wstępem opatrzył Robert Stiller, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1980 (wyd. 2).
  • Popol Vuh: Księga Rady Narodu Quiché, przeł. z hisz. Halina Czarnocka, Carlos Marrodán Casas, oprac. i wstępem poprzedziła Elżbieta Siarkiewicz, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1980.
  • Ferdousi, Księga królewska: wybór, przeł. z perskiego i oprac. Władysław Dulęba, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1981.
  • Pieśń o Rolandzie, wedle rękopisu oksfordzkiego w oprac. Józefa Bédier, przeł. z fr. Tadeusz Żeleński (Boy), wstępem i przypisami opatrzył Zygmunt Czerny, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1981 (wyd. 2 - 1984).
  • Manusmryti czyli Traktat o zacności; Swajambhuwa Manu, Kamasutra czyli Traktat o miłowaniu; Watsjajana Mallanaga, przeł. z oryg. sanskr., wstępem, przedm., przypisami i słowniczkiem opatrzył Maria Krzysztof Byrski, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1985.
  • Kamasutra czyli Traktat o miłowaniu; Watsjajana Mallanaga, przeł. z oryg. sanskryckiego, wstępem, przedmową, przypisami, słowniczkiem i posłowiem opatrzył Maria Krzysztof Byrski, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy (wyd. 3 - 1988).
  • Kojiki czyli Księga dawnych wydarzeń, t. 1-2, przeł. z oryg. jap. i przypisami opatrzył Wiesław Kotański, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1986.
  • Koran, z arab. przeł. i komentarzem opatrzył Józef Bielawski, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1986 (wyd. 2 - 1997).
  • Publius Vergilius Maro, Eneida, przeł. z łac. i oprac. Zygmunt Kubiak, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1987.
  • Opowieści Okrągłego Stołu, oprac. Jacques Boulenger, przeł. z fr. Krystyna Dolatowska, Tadeusz Komendant, wstępem i przypisami opatrzyła Ewa Dorota Żółkiewska, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1987.
  • Homer, Dzieła, t. 1: Iliada, wstęp Zygmunt Kubiak, przeł. z grec. Franciszek Ksawery Dmochowski, z oryg. skolacjonował, oprac., komentarzem opatrzył i aneks zestawił Z. Kubiak, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1990.
  • Homer, Dzieła, t. 2: Odyseja, wstęp Zygmunt Kubiak, przeł. z grec. Lucjan Siemieński, z oryg. skolacjonował, oprac., komentarzem opatrzył i aneks zestawił Z. Kubiak, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1990.
  • Grzegorz z Nareku, Księga śpiewów żałobliwych, wybór, wstęp i przypisy Andrzej Mandalian, przeł. z ros. A. Mandalian i inni, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1990.
  • Titus Lucretius Carus, O naturze rzeczy, przeł. z łac., wstępem i komentarzem opatrzył Grzegorz Żurek, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1994.
  • Wilhelm z Lorris, Jan z Meun, Powieść o Róży, wybór, przekł. ze starofr. i wstęp Małgorzata Frankowska-Terlecka i Teresa Giermak-Zielińska, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1997.
  • Kalevala, z fiń. przeł. i komentarzem opatrzył Jerzy Litwiniuk, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1998.
  • Tajna historia Mongołów: anonimowa kronika mongolska z XIII wieku, z mong. przeł., wstępem i komentarzami opatrzył Stanisław Kałużyński, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 2005 (Wydanie 1 w tej edycji).
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. R. Stiller, Refleksje i dywagacje [w:] Gilgamesz. Epos babiloński i asyryjski ze szczątków odczytany i uzupełniony także pieśniami szumerskimi przez Roberta Stillera, Kraków: Vis-a-vis Etiuda 2008, s. 138-139, 141-142, 145.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • http://www.biblionetka.pl/bookSerie.aspx?id=292
  • http://lubimyczytac.pl/ksiazki/polka/56051/bibliotheca-mundi-piw
  • Kalevala (dosł. „Kraina Kalevy”, ważnego mitycznego bohatera Finów, Estończyków, Karelów i innych ludów bałtyckofińskich) – poemat epicki składający się z pieśni ludowych (tzw. run) i legend z terenów Finlandii, Estonii, Karelii i innych terenów, zebranych i opracowanych w XIX wieku przez Eliasa Lönnrota. Kalevala nazywana jest fińskim eposem narodowym. Kalevala to odpowiednik estońskiego eposu Kalevipoeg („Syn Kalevy”), napisanego przez estońskiego autora Friedricha Reinholda Kreutzwalda. Kalevala przyczyniła się do budzenia świadomości narodowej, wyzwolenia Finlandii spod panowania Rosji i wywarła duży wpływ na współczesną kulturę i sztukę fińską. 28 lutego w Finlandii obchodzi się Dzień Kalevali.Władysław Dulęba (ur. 1920 w Tłumaczu, zm. 1987 w Kanadzie) – polski iranista, pracownik i wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, redaktor „Polskiego Wydawnictwa Muzycznego". W 1966 roku ukończył studia orientalistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując tytuł magistra w dziedzinie literatury perskiej. Habilitował się w 1986 roku. Był pierwszym tłumaczem z oryginału perskiego poezji Rumiego.




    Warto wiedzieć że... beta

    Państwowy Instytut Wydawniczy (PIW) – polskie wydawnictwo założone w 1946 w Warszawie; od 2005 dyrektorem wydawnictwa jest Rafał Skąpski.
    Titus Lucretius Carus (ur. ok. 99 p.n.e., zm. ok. 55 p.n.e.) – rzymski poeta i filozof. Jeden z wąskiej grupy – obok Katullusa oraz komediopisarzy Plauta i Terencjusza – poetów republikańskiego Rzymu, których utwory zachowały się do naszych czasów.
    Pieśń o Rolandzie (Chanson de Roland) – najstarszy i najbardziej znany francuski epos rycerski, należący do tzw. chansons de geste (pieśni o bohaterskich czynach). Utwór datowany jest na XI wiek, a znany jest z anglo-normandzkiego rękopisu oksfordzkiego z 1170. Autor jest nieznany, jedyną wzmianką o nim jest adnotacja na końcu rękopisu wspominająca osobę o imieniu Turold.
    Andrzej Mandalian, krypt. X-666 (ur. 6 grudnia 1926 r. w Szanghaju, zm. 24 listopada 2011 w Warszawie) – polski poeta, scenarzysta filmowy, tłumacz literatury rosyjskiej na język polski.
    Homer (st.gr. Ὅμηρος, Hómēros, nw.gr. Όμηρος) (VIII wiek p.n.e.) – grecki pieśniarz wędrowny (aojda), epik, śpiewak i recytator (rapsod). Uważa się go za ojca poezji epickiej. Najstarszy znany z imienia europejski poeta, który zapewne przejął dziedzictwo długiej i bogatej tradycji ustnej poezji heroicznej. Do jego dzieł zalicza się eposy: Iliadę i Odyseję. Grecka tradycja widziała w nim również autora poematów heroikomicznych Batrachomyomachia i Margites oraz Hymnów homeryckich. Żaden poeta grecki nie przewyższył sławą Homera. Na wyspach Ios i Chios wzniesiono poświęcone mu świątynie, a w Olimpii i Delfach postawiono jego posągi. Pizystrat wprowadził recytacje homeryckich poematów na Panatenaje.
    Jerzy Litwiniuk (ur. 30 marca 1923 w Krzemieńcu na Wołyniu, zm. 18 października 2012) - polski tłumacz z języków fińskiego ("Kalevala"), rosyjskiego („Pożegnanie z Matiorą” W. Rasputina), ukraińskiego, białoruskiego, łotewskiego, estońskiego, poeta. Mieszkał w Warszawie.
    Wiesław Roman Kotański (ur. 7 kwietnia 1915, zm. 8 sierpnia 2005) – japonista, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Twórca i nestor polskiej japonistyki.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.629 sek.