• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Biblioteka uruchomieniowa

    Przeczytaj także...
    Biblioteka statyczna - to w informatyce rodzaj biblioteki funkcji i podprogramów, która łączona jest z programem w momencie konsolidacji (jeden z etapów kompilacji). W systemach z rodziny Windows pliki bibliotek mają zazwyczaj rozszerzenia .lib lub .obj, natomiast w systemach z rodziny Unix .a lub .o.Kod bajtowy (ang. bytecode) – nazwa reprezentacji kodu używanej przez maszyny wirtualne oraz przez niektóre kompilatory. Kod składa się z ciągu instrukcji (których kody operacji mają zwykle długość jednego bajta, stąd nazwa), które nie odpowiadają bezpośrednio instrukcjom procesora i mogą zawierać instrukcje wysokiego poziomu (takie jak np. stwórz obiekt klasy X, połącz dwa łańcuchy itd.), jednak w przeciwieństwie do kodu źródłowego wymagają analizy tylko pojedynczych poszczególnych operacji.
    System operacyjny (ang. Operating System, skrót OS) – oprogramowanie zarządzające systemem komputerowym, tworzące środowisko do uruchamiania i kontroli zadań użytkownika.

    Biblioteka uruchomieniowa (ang. runtime library) – zestaw funkcji wyłączonych w czasie kompilacji kodu programu do biblioteki programistycznej, łączonych w czasie kompilacji kodu programu do pliku uruchomieniowego (np. .exe) i wykorzystywanych w trakcie działania (ang. run time) danego programu komputerowego. Biblioteki stosuje się w celu standaryzacji, funkcjonalnej powtarzalności i efektywności działania systemu. Można kompilować kody programów bez linkowania do bibliotek uruchomieniowych, lecz wtedy tak skompilowane programy zajmowałyby znacznie więcej pamięci.

    Programowanie obiektowe (ang. object-oriented programming) — paradygmat programowania, w którym programy definiuje się za pomocą obiektów — elementów łączących stan (czyli dane, nazywane najczęściej polami) i zachowanie (czyli procedury, tu: metody). Obiektowy program komputerowy wyrażony jest jako zbiór takich obiektów, komunikujących się pomiędzy sobą w celu wykonywania zadań.Biblioteka dynamiczna – rodzaj biblioteki, która łączona jest z programem wykonywalnym dopiero w momencie jego wykonania. Aby tego dokonać, system operacyjny komputera musi posiadać pewne funkcje, które umożliwiają łączenie dynamiczne.

    Środowisko uruchomieniowe współpracuje z systemem operacyjnym i różni się w zależności od systemu operacyjnego lub języka programowania.

    Początkowo środowiska uruchomieniowe (np. dla Fortranu) zapewniały przede wszystkim funkcje matematyczne. Później (np. przy C) poszerzono je o podstawowe zarządzanie pamięcią, umożliwiające dynamiczne jej przydzielanie. Obecnie środowiska języków programowania obiektowego dodatkowo zawierają zaawansowane funkcje do zarządzania pamięcią (np. tzw. garbage collection), często łącząc je ze wspomaganiem obiektów.

    Fortran (od wersji 90 do aktualnej) a dawniej FORTRAN (do wersji 77 włącznie) (od ang. FORmula TRANslator) – język programowania pierwotnie zaprojektowany do zapisu programów obliczeniowych, był niegdyś językiem proceduralnym, obecnie jest nadal rozwijanym językiem ogólnego przeznaczenia. Umożliwia programowanie strukturalne, obiektowe (Fortran 90/95), modularne i równoległe (Fortran 2008). Jego zastosowaniami są, między innymi, obliczenia naukowo-inżynierskie, numeryczne, symulacja komputerowa itp.Garbage collection (zbieranie nieużytków, odśmiecanie) – jedna z metod automatycznego zarządzania dynamicznie przydzieloną pamięcią, w której za proces jej zwalniania odpowiedzialny jest nie programista, lecz programowy zarządca nazwany garbage collector. Pierwsza metoda odśmiecania została opracowana w 1959 roku przez Johna McCarthy’ego w celu rozwiązania problemu ręcznego zarządzania pamięcią w Lispie. Mechanizm ten następnie został szeroko rozpowszechniony i jest wykorzystywany w wielu wysokopoziomowych językach programowania, takich jak: Smalltalk, Python, Ruby, Java, C# czy D.

    Nowsze języki programowania mają znacznie większe środowiska uruchomieniowe, co wiąże się z ich większą funkcjonalnością. Wiele języków programowania obiektowo zorientowanych dodatkowo ma system zwany dispatcherem lub classloaderem. Przykładem może być wirtualna maszyna Javy (JVM) interpretująca przenośne programy Javy zapisane w kodzie bajtowym.

    Język programowania – zbiór zasad określających, kiedy ciąg symboli tworzy program komputerowy oraz jakie obliczenia opisuje.Kompilator – program służący do automatycznego tłumaczenia kodu napisanego w jednym języku (języku źródłowym) na równoważny kod w innym języku (języku wynikowym) . Proces ten nazywany jest kompilacją. W informatyce kompilatorem nazywa się najczęściej program do tłumaczenia kodu źródłowego w języku programowania na język maszynowy. Niektóre z nich tłumaczą najpierw do języka asemblera, a ten na język maszynowy jest tłumaczony przez asembler.

    Zobacz też[]

  • biblioteka statyczna
  • biblioteka dynamiczna



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Biblioteka (w informatyce) – zbiór klas, funkcji (i ew. innych konstrukcji programistycznych), z których korzystają różne programy.
    C – imperatywny, strukturalny język programowania wysokiego poziomu stworzony na początku lat siedemdziesiątych XX w. przez Dennisa Ritchiego do programowania systemów operacyjnych i innych zadań niskiego poziomu.
    Definicja intuicyjna: Java (wym. „dżawa”) to język programowania. Programy napisane w Javie można uruchamiać na wielu urządzeniach, takich jak telefony komórkowe lub komputery oraz pod różnymi systemami operacyjnymi, przy użyciu Wirtualnej maszyny Javy, która musi być w danym środowisku zainstalowana.
    Wirtualna maszyna Javy (ang. Java Virtual Machine, w skrócie JVM) – maszyna wirtualna oraz środowisko zdolne do wykonywania kodu bajtowego Javy. Według szacunków różnych firm i autorów publikacji, liczba urządzeń wyposażonych w JVM wynosi od 3 do 10 miliardów, w tym 1 miliard komputerów, a liczba programistów tworzących oprogramowanie na tę platformę – od 6,5 do 9 milionów.
    Oprogramowanie (ang. software) – całość informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów. Celem oprogramowania jest przetwarzanie danych w określonym przez twórcę zakresie. Oprogramowanie to dział informatyki. Oprogramowanie jest synonimem terminów program komputerowy oraz aplikacja, przy czym stosuje się go zazwyczaj do określania większych programów oraz ich zbiorów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.026 sek.