• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bibliologia



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Encyklopedia PWN – encyklopedia internetowa, oferowana – bezpłatnie i bez konieczności uprzedniej rejestracji – przez Wydawnictwo Naukowe PWN. Encyklopedia zawiera około 122 tysiące haseł i 5 tysięcy ilustracji.Polska Bibliografia Bibliologiczna - bibliografia nauki o książce, od początku była silnie związana z Bibliografią Bibliografii Polskich. Początkowo była wydawana w czasopiśmie Exlibris przez Władysława Tadeusza Wisłockiego, kustosza Biblioteki Jagiellońskiej jako Bibliografia Bibliofilstwa i Bibliografii Polskiej w latach 1914-1922. Po kilkuletniej przerwie bibliografia została wznowiona i ukazywała się jako dodatek do Przeglądu Bibliotecznego Bibliografia Bibliografii, Bibliotekoznawstwa i Bibliofilstwa w latach 1928 oraz 1930-1936.

    Bibliologia, zwana też księgoznawstwemnauka humanistyczna, której przedmiotem badań jest książka we wszystkich jej aspektach, czyli jako obiekt materialny, nośnik treści, a także społeczne narzędzie kultury. Zajmuje się ona zarówno książką dawną, jak i współczesną, oraz instytucjami z nią związanymi, tj. wydawnictwa, drukarnie, księgarnie, biblioteki, ośrodki informacji.

    Bibliotekoznawstwo, nauka o bibliotekarstwie – zajmuje się teoretycznymi i praktycznymi problemami działania bibliotek, takimi jak katalogowanie książek i czasopism, organizacją oraz zarządzaniem biblioteką w ujęciu historycznym i współczesnym. Bibliotekoznawstwo jest osobną dziedziną naukową w grupie nauk humanistycznych i wraz z bibliografią dało podstawy współczesnemu księgoznawstwu.Edytor – osoba zajmująca się merytorycznym opracowywaniem tekstów przeznaczonych do publikacji. Mogą to być zarówno książki, jak i artykuły w czasopismach, encyklopediach i stronach WWW. Edytor jest zwykle kluczową osobą, która oprócz samego autora ma wpływ na ostateczną postać publikacji, a czasami decyduje też o tym, czy daną publikację odrzucić, czy przyjąć do druku.

    Historia pojęcia[ | edytuj kod]

    Nazwa „bibliologia” pochodzi od greckiego biblion albo biblos („książka”) i logos („nauka”). Określeniem tym posłużył się po raz pierwszy prof. historii naturalnej na Uniwersytecie Bolońskim. Praca Bibliologia Ulissesa Aldrovandi (1522–1605) nigdy nie ukazała się drukiem, nie wiadomo zatem, w jaki sposób autor definiował to pojęcie. Termin ten został wykorzystany również przez innego Francuza księdza Jean Joseph Rive (1730–1792). Za właściwego twórcę terminu uważa się jednak francuskiego bibliotekarza i bibliografa Gabriel Etienne Peignot (1767–1849), który użył tej nazwy w swojej pracy Dictionnaire raisonne de bibliologie (1802–1804). Według niego bibliologia to ogólna nauka o książce „najobszerniejsza i najbardziej uniwersalna ze wszystkich ludzkich umiejętności”. W jej skład mają wchodzić:

    Rękopisoznawstwo – dyscyplina nauk, której podmiotem badań są zabytki rękopiśmienne, zwłaszcza księgi (kodykologia) z wyjątkiem starożytnych tabliczek glinianych (epigrafika) oraz zabytków papirusowych (papirologia). Badania rękopisoznawcze dotyczą historii: kultury, nauki i sztuki, także języka, prawa, liturgii itd. Paleograficzne podstawy rękopisoznawstwa stworzyli w XVII w. J. Mabillon i B. de Montfaucon; w Polsce pierwszą pracą poświęconą zagadnieniom rękopisoznawczym jest rozdział w pracy J. Lelewela "Bibliograficznych ksiąg dwoje".Księgarstwo – działalność polegająca na rozpowszechnianianiu książek zgodnie z programem wydawniczym dzięki sieci księgarń.
  • glossologia, czyli nauka o językach
  • dyplomatyka, czyli nauka o pismach,
  • bibliopojeja, czyli wiedza o tworzeniu książek
  • typografia, czyli nauka o drukarstwie,
  • bibliopolia, czyli nauka o księgarstwie,
  • bibliografia, czyli znajomość książek, wiedza o książkach,
  • powszechna historia piśmiennictwa.
  • W Polsce termin ten pojawił się po raz pierwszy u schyłku XIX w., m.in. w Wielkiej Encyklopedii Powszechnej Ilustrowanej (1894–1914) i Encyklopedii Powszechnej Samuela Orgelbranda.

    Ulisses Aldrovandi (ur. 11 września 1522 w Bolonii, zm. 4 maja 1605 tamże), włoski humanista, lekarz i przyrodnik okresu Odrodzenia.Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Polscy badacze w następujący sposób rozumieli bibliologię:

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Rękopis (manuskrypt) – zapisany odręcznie tekst, w odróżnieniu od powielanego mechanicznie. Termin stosowany zwykle w odniesieniu do zabytkowych książek lub dokumentów pochodzących z okresu przed upowszechnieniem się druku. W takim rozumieniu każdy rękopis jest dziełem niepowtarzalnym o indywidualnych cechach. W szerszym znaczeniu, rękopis to każdy tekst zapisywany ręcznie za pomocą np. ołówka, atramentu, tuszu.
    Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.
    Gabriel Peignot, właściwie Étienne-Gabriel Peignot (ur. 15 maja 1767 w Arc-en-Barrois, zm. 14 kwietnia 1849 w Dijon), francuski bibliotekoznawca i bibliofil.
    Papirus (gr. pápyros →, łac. papyrus) – materiał pisarski otrzymywany z tzw. trzciny papirusowej (pl. Cibora papirusowa, łac. Cyperus papyrus) rosnącej na bagnistych terenach strefy podzwrotnikowej. Długość jej łodyg dochodzi do 3 metrów. Roślina ta niegdyś powszechnie występowała w delcie Nilu, obecnie rzadko spotykana.
    Uniwersytet Boloński – jeden z największych uniwersytetów we Włoszech. Najstarszy uniwersytet w zachodnim świecie (rok założenia: 1088), będący modelem dla innych średniowiecznych uniwersytetów. Otrzymał przywileje w 1158 z rąk cesarza Fryderyka I Barbarossy; w XIX wieku komitet historyków pod kierownictwem Giosuè Carducci badając jego genealogię przesunął datę utworzenia do 1088. Uniwersytet Boloński jest historycznie słynny z nauczania prawa kanonicznego i cywilnego.
    Bibliografia (gr. βιβλιο „książka” + γραφία „piszę”) – termin oznaczający zarówno uporządkowany według pewnych kryteriów i spełniający określone zadania informacyjne wykaz (spis) dokumentów pisanych, jak i dział nauki o utworach piśmiennictwa definiujący zasady tworzenia wspomnianych spisów.
    Prasoznawstwo - nauka o szeroko pojętej prasie, środkach masowego przekazu. Nauka o tworzeniu, zawartości, przekazywaniu i odbiorze prasy (drukowanej, radia i telewizji); w szerszym znaczeniu jest to wiedza o periodycznym komunikowaniu masowym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.024 sek.