• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Biała Krakowska



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Jurydyka (łac. iuridicus = prawny) – osada obok miasta królewskiego, rzadziej enklawa na gruntach miejskich, niepodlegająca władzom miejskim i miejskiemu sądownictwu.Konsyliarz konfederacji – w dawnej Polsce doradca, radca, członek władzy wykonawczej konfederacji (Rady Generalnej, zwanej także Generalnością), pomocnik marszałka konfederacji, odpowiedzialny za poręczony zakres zadań.
    Ratusz
    Kościół Opatrzności Bożej
    Kościół ewangelicki pw. Lutra
    Pomnik Konfederatów Barskich

    Biała Krakowska (niem. Biala, czes. Bělá) – historyczna dzielnica Bielska-Białej, wschodnia część śródmieścia tego miasta, położona u zbiegu rzek Niwki i Białej.

    Powstała w II poł. XVI wieku jako przysiółek Lipnika. W 1613 r. stała się osobną gminą wiejską. 9 stycznia 1723 r. miejscowość uzyskała prawa miejskie. Społeczność miejska Białej była od połowy XIX wieku trój-narodowościowa, obok osadników niemieckich i polskich po roku 1848 dołączyli osadnicy żydowscy zajmujący się kupiectwem. Rozwojowi miasta przeszkadzały od roku 1708 misje prowadzone przez jezuitów z zamiarem nawracania luteran na katolicyzm, którzy w 1730 i 1757 otrzymali od królów polskich przywilej wolności religijnej. W latach 1769–1771 miasto było siedzibą Generalności konfederacji barskiej. W 1772 r. Biała włączona została w skład Galicji. Od początku XIX wieku datuje się szybki rozwój przemysłu (jedno z ważniejszych miast Bielskiego Okręgu Przemysłowego), a co za tym idzie całego miasta. Do przełomu XIX i XX wieku w Radzie Miejskiej przeważali głównie przedstawiciele społeczności niemieckiej, w rezultacie całości przemian społeczno-demograficznych Biała była przed I wojną światową najbardziej zniemczonym miastem całej Galicji. Jednocześnie zaczęła tworzyć jeden organizm z położonym po drugiej stronie rzeki Białej Bielskiem. W 1925 r. w granice Białej, której nazwę zmieniono na Biała Krakowska włączono gminę Lipnik. W latach 1939–1945 była dzielnicą Bielską o nazwie Bielitz-Ost. 1 stycznia 1951 r. została połączona z Bielskiem w jedno miasto o nazwie Bielsko-Biała. Do najważniejszych wydarzeń z powojennej historii należy powstanie osiedli mieszkaniowych: Grunwaldzkiego i Śródmiejskiego.

    Leszczyny (niem. Nussdorf) – dzielnica Bielska-Białej w południowej części miasta, u zbiegu rzek Białej i Straconki, u podnóża wzgórza Złote Łany (380 m n.p.m.).Kalwaria Zebrzydowska – miasto w południowej Polsce, w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Kalwaria Zebrzydowska, założone w pierwszej poł. XVII w. przez wojewodę krakowskiego Mikołaja Zebrzydowskiego.

    Zgodnie z podziałem administracyjnym miasta przyjętym w 2002 r. wchodzi w skład trzech jednostek pomocniczych gminy: Biała Śródmieście, Biała Wschód oraz Osiedle Grunwaldzkie.

    Biała Krakowska jest, obok Starego Miasta, Dolnego Przedmieścia, Górnego Przedmieścia i Żywieckiego Przedmieścia, jedną z historycznych części bielskiego śródmieścia. Wraz z wymienionymi dzielnicami stanowi centrum administracyjno-handlowe miasta.

    Towarzystwo Jezusowe, SJ (łac. Societas Iesu, SI), jezuici – męski papieski zakon apostolski Kościoła katolickiego, zatwierdzony przez papieża Pawła III 27 września 1540. Towarzystwo Jezusowe zostało założone w głównej mierze do walki z reformacją, by bronić i rozszerzać wiarę oraz naukę Kościoła katolickiego, przede wszystkim przez publiczne nauczanie, ćwiczenia duchowe, edukację i udzielanie sakramentów.Królestwo Galicji i Lodomerii wraz z Wielkim Księstwem Krakowskim i Księstwami Oświęcimia i Zatoru (niem. Königreich Galizien und Lodomerien mit dem Großherzogtum Krakau und den Herzogtümern Auschwitz und Zator; ukr. Королівство Галичини та Володимирії з великим князівством Краківським і князівствами Освенціма і Затору) – państwo (w praktyce prowincja i kraj koronny) na terytorium Galicji, w latach 1772-1918 wchodzące w skład Monarchii Habsburgów, Cesarstwa Austriackiego i Austro-Węgier. Kraina historyczna na wschodzie Europy Środkowej, obecnie w granicach Polski i Ukrainy.

    Spis treści

  • 1 Położenie
  • 2 Kalendarium historii miasta (do 1951 r.)
  • 3 Biała Krakowska dziś
  • 4 Zabytki
  • 5 Komunikacja
  • 5.1 Główne ciągi komunikacyjne
  • 5.2 Linie kolejowe
  • 5.3 Linie autobusowe
  • 6 Ważniejsze obiekty publiczne
  • 7 Przypisy
  • 8 Bibliografia
  • 9 Linki zewnętrzne
  • Położenie[]

    Biała Krakowska leży w centrum Bielska-Białej, na obszarze śródmieścia dawnego miasta o tej samej nazwie.

    Kalwaria Zebrzydowska Lanckorona – stacja kolejowa w Kalwarii Zebrzydowskiej, w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim.Ulica – droga wytyczona i zbudowana na obszarze zurbanizowanym (głównie w mieście, ale także w osadzie oraz czasem na wsi), której współcześnie zazwyczaj nadaje się oficjalnie urzędową nazwę własną.

    Od 2002 r. administracyjnie dzieli się na osiedla: Grunwaldzkie, Biała Śródmieście, Biała Wschód, natomiast "Biała Krakowska" to oficjalna nazwa Osiedla "na Kopcu Lipnickim".

    Początkowo miasto rozciągało się wzdłuż potoku Niwka i odchodzących od niej w kierunku północnym dróg, jednak już w końcu XVIII wieku (wraz z budową tzw. traktu cesarskiego) układ urbanistyczny upodobnił się do współczesnego. W okresie międzywojennym Biała rozrosła się w kierunku południowym (wzdłuż ul. Żywieckiej). Od końca XIX wieku obszar między centrum a dworcem kolejowym zaczął być zajmowany przez tereny przemysłowe.

    Kościół Opatrzności Bożej w Bielsku-Białej – zabytkowy kościół katolicki w Bielsku-Białej, znajdujący się w dzielnicy Biała Krakowska, przy pl. Opatrzności Bożej. Jest kościołem parafialnym (parafia Opatrzności Bożej) i należy do diecezji bielsko-żywieckiej (Dekanat Bielsko-Biała I – Centrum). Powstał w stylu późnobarokowym w latach 1760–1769 i był w XIX w. dwukrotnie przebudowywany.Ks. Stanisław Stojałowski (ur. 14 maja 1845 w Zniesieniu (późniejsza dzielnica Lwowa), zm. 23 października 1911 w Krakowie) – polski duchowny katolicki i polityk.

    Dziś Biała graniczy z:

  • Dolnym Przedmieściem
  • Żywieckim Przedmieściem
  • Lipnikiem
  • Leszczynami
  • Złotymi Łanami
  • Obszarami
  • Granice Białej Krakowskiej wyznaczają:

  • od północy – linia kolejowa Bielsko-BiałaKalwaria Zebrzydowska
  • od zachodurzeka Biała
  • od południa – ul. Leszczyńska, ul. Poniatowskiego
  • od wschodu – ul. Żywiecka, ul. Tuwima, ul. Lelewela, ul. Akademii Umiejętności, ul. Lipnicka, ul. Lwowska


  • Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Hotel Pod Orłem – neobarokowo–klasycystyczny czteropiętrowy gmach pełniący funkcję biurowca i pasażu handlowego, położony przy Placu Wolności (według numeracji przy ul. 11 Listopada) w Bielsku-Białej, w centrum historycznej Białej Krakowskiej.
    Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Bielsku-Białej – cmentarz wojskowy w Bielsku-Białej położony przy ulicy Lwowskiej, na którym pochowani są żołnierze Armii Czerwonej polegli w walkach o Bielsko i Białą w 1945 roku.
    Privilegium de non tolerandis Judaeis (łac. przywilej nieakceptowania Żydów) – przywilej nadawany od XVI do końca XVIII wieku niektórym miastom królewskim, zakazujący Żydom zamieszkania w mieście którego dotyczył dokument i posiadania w nim nieruchomości, a także zabraniający im wstępu do miasta z wyjątkiem określonych dni, najczęściej targów i jarmarków. Od XIV wieku przywilej ten nadawali władcy Rzeczypospolitej i niektórych innych krajów europejskich, m.in. Austrii. Dla niektórych dzielnic żydowskich w Polsce i na Litwie wydawano analogiczny privilegium de non tolerandis Christianis. Oba przywileje ustanawiane były jedynie dla miast królewskich, w miastach prywatnych Żydzi posiadali pełną swobodę gospodarczą.
    Armia Czerwona wkroczyła do Bielska 10 lutego 1945 r., po walkach z wojskami niemieckim w Hałcnowie i na wschodnich peryferiach miasta (Lipnik). Na wiosnę tego roku na terenie miasta (z którego prawobrzeżnej części 12 czerwca ponownie wydzielono miasto Biała Krakowska) i jego najbliższych okolic rozpoczęło swoją działalność podziemie antykomunistyczne.
    Jednostka pomocnicza gminy – lokalna wspólnota samorządowa mieszkańców części gminy w Polsce. Jednostki są ustanawiane przez radę gminy (miasta). Gmina może tworzyć jednostki pomocnicze: sołectwa, dzielnice, osiedla i inne (np. sioła, przysiółki, kolonie, okręgi, obwody, rejony, rewiry). Jednostki nie posiadają osobowości prawnej. Jednostka pomocnicza gminy stanowi strukturę społeczno-terytorialną, która przejmuje na swoim terytorium realizację zadań publicznych, ułatwiając gminie wykonywanie jej zadań. Szczególną kompetencją, przysługującą wyłącznie sołectwom, jest dysponowanie (od 2009 r.), funduszem sołeckim.
    Potok – niewielki ciek wodny o wartkim nurcie, płynący w terenie o znacznych deniwelacjach. Jest wodą płynącą, zwykle w korycie wyerodowanym w skałach. Charakteryzują go duże spadki zwierciadła wody i burzliwy nurt. W Polsce potokami nazywane są przeważnie cieki płynące w górach i na wyżynach. Cechą potoków górskich są spadki koryt od 5% do 30%, a potoków wysokogórskich nawet do 80% i więcej. Na wyżynach, potoki charakteryzują się spadkami od 5% do 10%. Zlewnia potoku zwykle nie przekracza 100 km². Podłoże w potokach wysokogórskich stanowią lite skały, niżej głazy, następnie kamienie przemieszane ze żwirem, a jeszcze niżej żwir i wreszcie piasek i muł.
    Rosjanie (ros. русские / russkije) – naród wschodniosłowiański, zamieszkujący głównie Rosję oraz inne kraje byłego Związku Radzieckiego, przede wszystkim: Ukrainę, Białoruś, Kazachstan, Uzbekistan, Łotwę, Kirgistan, Estonię, Litwę, Mołdawię i Naddniestrze oraz Turkmenistan. Znaczące diaspory znajdują się w USA, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Brazylii i Niemczech.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.073 sek.