• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bhagawadgita



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Joga (sanskryt योग) – jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozofii indyjskiej, zajmujący się związkami pomiędzy ciałem a umysłem (świadomością i duchem). Oznacza to, że poprzez odpowiedni trening ciała (w tym ascezę), dyscyplinę duchową (medytację) i przestrzeganie zasad etycznych, deklaruje ona możliwość przezwyciężenia prawa karmana i wyzwolenia praktykującego z kręgu wcieleń (sansara).Święte księgi – pisma uznawane za źródła prawd religijnych przez pewne religie. Są zwykle napisane przez proroków danej religii lub ich uczniów. Często są uważane za podyktowane przez wyższe istoty.
    Polskie przekłady[ | edytuj kod]
  • (Pieśń I-III). Julian A. Święcicki, Historya literatury powszechnej w monografijach, t. IV: Historya literatury indyjskiej, Warszawa: Biblioteka Dzieł Wyborowych, 1902, s. 244-246.
  • (Pieśń XII). Antoni Lange, Dywan Wschodni, Warszawa 1902, s. 354-355
  • Bhagawad Gita. Stanisław Franciszek Michalski-Iwieński, Ultima Thule, Warszawa 1910, 1921, 1927 (wyd. 3. poprawione)
  • Bhagavad Gītā. Bronisław Olszewski, Brody 1902, Warszawa 1910 (przedruk w: Antoni Lange, Epos. Zbiór arcydzieł poezyi epickiej, t. 4: Epos indyjskie, Brody 1911)
  • Bhagavad Gita: Pieśń Pana. Wanda Dynowska, Swatantrapur 1947, Madras 1956, 1957, Bombaj 1972
  • Bhagavad-gita Taka Jaką Jest. Z sanskrytu na angielski: A.C.Bhaktivedanta Swami Prabhupada, z angielskiego na polski: NN, Wyd. Bhaktivedanta Book Trust, Paris 1980, Vaduz 1981, 1982, 1986
  • Bhagawadgita, czyli Pieśń Pana. Joanna Sachse, Wrocław: Ossolineum, 1988 (Biblioteka Narodowa, seria II: nr 224)
  • Bhagawad Gita. Marta Kudelska, Kraków: Oficyna Literacka 1995
  • Bhagawadgita. Święta Pieśń Pana. Anna Rucińska, Warszawa: Sawitar, 2002
  • Bhagawadgita. Iwona Szuwalska, Wyd. Quo Vadis, Warszawa 2005
  • Bhagawad Gita. Greta Prema, ​ISBN 978-83-62066-04-9​, Wydawnictwo Virtualo, Warszawa 2009
  • Bhagawadgita. Artur Stadnik, ​ISBN 978-83-60170-24-3​, Wydawnictwo Purana, Wrocław 2009
  • Bhagawad Gita. Barbara Mikołajewska, w: Mahabharata, tom IV (Bhiszma Parva i Drona Parva), ​ISBN 1-929865-37-6​, Wyd. TLVP, New Haven, USA 2010
  • Opracowania:

    Radźas lub guna radźasu (dewanagari रजोगुण, transkrypcja radźoguna) – guna pasji, charakteryzuje ją wzajemny pociąg kobiety i mężczyzny. Kiedy ta guna wzrasta, rozwija się żądza przyjemności materialnych, czyli pragnienie zadowalania zmysłów.Uniwersytet Humboldta w Berlinie (niem. Humboldt-Universität zu Berlin, HU Berlin) – najstarszy, założony przez Wilhelma von Humboldta w 1809, uniwersytet w Berlinie, w latach 1828-1946 funkcjonował pod nazwą Friedrich-Wilhelms-Universität, od 1949 pod imieniem braci von Humboldt: Wilhelma i Aleksandra.
  • Joanna Sachse, Ze studiów nad Bhagawadgitą, Wrocław 1988 (Classica Wratislaviensia XIV).
  • Alicja Łozowska, „Bhagawadgita” w polskich przekładach, „Przegląd Orientalistyczny”, nr 3-4, 2008, s. 137-152
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. M. Winternitz: A Hisory of Indian Literature. Vol. I. New Delhi: Oriental Books Reprint Corporation, 1977, s. 425-439. ISBN 978-81-208-0264-3.
    2. A. Świerzowska: Joga. Droga do transcendencji. Kraków: WAM, 2009, s. 65-84, seria: Mała biblioteka religii. ISBN 978-83-7505-192-6.
    3. M. Kudelska: Hinduizm. Kraków: WAM, 2006, s. 165, seria: Mała biblioteka religii. ISBN 83-7318-643-3.
    4. M. Kudelska: Czy Bóg może żądać ofiary z życia? Koncepcja hinduskiej bhakti. W: Wartości etyczne w różnych tradycjach religijnych (pod red. M.Kudelskiej). Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2005, s. 64. ISBN 83-233-2027-6.
    5. B. Avari: Starożytne Indie. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2011, s. 161. ISBN 978-83-233-3099-8.
    6. M. Kudelska: Hinduizm. s. 144-153.
    7. Alberuni's India. An English Edition with Notes and Indices by Dr. E.C.Sachau. Londyn: Kegan Paul, Trench, Trübner & Co. Ltd., 1910, s. XXXVIII.
    8. The Bhagavat-Geeta or Dialogues of Kreeshna and Arjoon in Eighteen Lectures with Notes bt Charles Wilkins. Londyn: 1785.
    9. Bhagavad-Gita id est ΘΕΣΠΕΣΙΟ ΜΕΛΟΣ sive Almi Krishnae et Arjunae colloquium. Academia Borussia Rhenena, 1823.
    10. W.von Humboldt: Über die unter dem Namen Bhagavad-Gítá bekannte Episode des Mahá-Bhárata. Berlin: Königlich Akademie der Wissenschaften, 1826.Sprawdź autora:1.
    11. The Sacred Books of the East (pod red. F.M.Müllera). T. VIII: The Bhagavadgita, The Sanatsugatiya, The Anugita. Oksford: Clarendon Press, 1882, s. 95.
    12. R. Jungk: Brighter than a Thousand Suns: A Personal History of the Atomic Scientist. San Diego, Nowy Jork, Londyn: A Harvest Books, Harcourt Inc., 1986, s. 201. ISBN 0-15-614150-7.
    13. J. Robert Oppenheimer "Now I am become death..." (ang.). atomicarchive.com. [dostęp 2013-10-26].
    14. The Sacred Books of the East. T. VIII. s. 93.
    Bóg lub bóstwo – istota nadprzyrodzona, której istnienie postuluje większość religii. Zajmuje się nim teologia i filozofia, gdzie jest ono uważane za zagadnienie metafizyczno-egzystencjalne. Ze względu na duże zróżnicowanie rozumienia tego pojęcia, trudno jest o jego jednoznaczną definicję (co dodatkowo utrudniają założenia teologiczne związane z tym zagadnieniem, pochodzące z poszczególnych religii). Jako najbardziej różniące się od siebie, należy wyodrębnić definicje używane przez religie politeistyczne i monoteistyczne, deizm, panteizm oraz panenteizm.Joanna Sachse (ur. 14 lutego 1948 r. we Wrocławiu) - polska filolog, specjalizująca się w filologii indyjskiej, filologii klasycznej i literaturoznawstwie; nauczyciel akademicki.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.
    Stanisław Franciszek Michalski podpisujący się także Stanisław Fr. Michalski-Iwieński, Franciszek Michalski – (ur. 29 stycznia 1881 w Tarnogrodzie, zm. 8 sierpnia 1961 w Łodzi), indolog, encyklopedysta, tłumacz (przekładał z sanskrytu i języka palijskiego), wydawca i pisarz, współautor wydawanej w okresie międzywojennym sześciotomowej Ilustrowanej Encyklopedii (wyd. Trzaski, Everta i Michalskiego), oraz jej wersji jednotomowej. Redaktor i wydawca Encyklopedii Powszechnej Ultima Thule. Tłumaczył na polski kluczowe dla hinduizmu teksty – fragmenty Rigwedy i Upaniszad oraz Bhagawadgitę, jak również teksty buddyjskie m.in. Dhammapadę (jako Ścieżki prawdy). Pisał też prace naukowe, głównie z egzegezy Rigwedy.
    Saṅsāra lub saṃsāra (pali, sans.: संसार, tel.: సంసారం; chiń.: trad. 輪迴, upr. 轮回, pinyin lún huí, jap.: 輪廻 rinne) – w hinduizmie, dźinizmie i buddyzmie termin dosłownie oznacza nieustanne wędrowanie, czyli kołowrót narodzin i śmierci, cykl reinkarnacji, któremu od niezmierzonego okresu podlegają wszystkie żywe istoty włącznie z istotami boskimi (dewy). Po każdym kolejnym wcieleniu następne jest wybierane w zależności od nagromadzonej karmy. W buddyzmie wyzwolenie z sansary następuje dzięki kroczeniu szlachetną ośmioraką ścieżką, która prowadzi do nirwany.
    Bhakti (sanskr. bhakti – przywiązanie, miłość; termin zwykle oddawany jako pobożność) – forma religijności w hinduizmie przejawiająca się głębokim emocjonalnym i intelektualnym oddaniem Bogu, której metaforą może być miłosny związek z bóstwem, a zarazem niezwykle silny, żywiołowy ruch religijno-społeczny. Osoba praktykująca bhakti nazywana jest bhaktą.
    Wisznuizm (nazywany czasami niepoprawnie spolszczoną nazwą wajsznawizm) – gałąź hinduizmu, w której Wisznu lub jeden z jego awatarów wielbiony jest jako Bóg. Najpopularniejszą religią wisznuicką jest krysznaizm.
    Wanda Dynowska (także: Umadevi, czyli Bogini Uma, Świetlista Dusza) (ur. 30 czerwca 1888 w Petersburgu, zm. 20 marca 1971 w Mysore) – polska pisarka, tłumaczka, działaczka społeczna, popularyzatorka teologii i filozofii hinduizmu w Polsce. Ambasadorka kultury indyjskiej i polskiej, karma jogini, założycielka i organizatorka Biblioteki Polsko-Indyjskiej.
    J. Robert Oppenheimer (ur. 22 kwietnia 1904 w Nowym Jorku, zm. 18 lutego 1967 w Princeton) – amerykański fizyk, profesor na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, dyrektor naukowy Projektu Manhattan – trwającego w czasie II wojny światowej przedsięwzięcia mającego na celu opracowanie pierwszej broni atomowej. Z tego powodu jest nazywany ojcem bomby atomowej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.039 sek.