• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Betacam

    Przeczytaj także...
    PCM (ang. Pulse Code Modulation) – to najpopularniejsza metoda reprezentacji sygnału analogowego w systemach cyfrowych. Używana jest w telekomunikacji, w cyfrowej obróbce sygnału (np. w procesorach dźwięku), do przetwarzania obrazu, do zapisu na płytach CD (CD-Audio) i w wielu zastosowaniach przemysłowych.Postprodukcja filmowa – etap po zakończeniu zdjęć i nagrań dźwiękowych trwający do momentu wykonania kopii emisyjnych filmu.
    Luminancja – wielkość fotometryczna będąca miarą natężenia oświetlenia padającego w danym kierunku. Opisuje ilość światła, które przechodzi lub jest emitowane przez określoną powierzchnię i mieści się w zadanym kącie bryłowym. Jest to miara wrażenia wzrokowego, które odbiera oko ze świecącej powierzchni.
    Magnetowid Betacam SP i kasety (duża 'L' i mała 'S')

    Betacam – rodzina produktów wideo opartych na taśmie 1/2 calowej, produkowanych przez firmę Sony od roku 1982. W języku osób związanych z techniką wideo "Beta" może oznaczać magnetowid, kamkorder albo taśmę.

    Wszystkie warianty Betacam od analogowych Betacam oraz Betacam SP do cyfrowych Digital Betacam (a także HDCAM/HDCAM SR), używają kaset o tym samym kształcie, co oznacza, że przy przechodzeniu na nowszy format nie ma konieczności unowocześniania archiwów. Kasety dostępne są w dwóch rozmiarach: S (ang. Short) oraz L (ang. Long). Typowa kamera Betacam może używać tylko małych kaset typu S, tymczasem magnetowidy edytorskie używane w studiach telewizyjnych mogą używać zarówno rozmiaru S jak i L. Zależnie od wariantu kasety Betacam, sama kaseta (jak i jej opakowanie) występuje w odmiennym kolorze, dla łatwej identyfikacji. Drobne różnice w budowie samych kaset pozwalają też magnetowidowi samodzielnie określić jakiego formatu kaseta została w nim umieszczona. Małe kasety rozmiaru S mają dokładnie identyczne rozmiary z amatorskim formatem Betamax.

    Podpróbkowanie chrominancji – metoda kodowania obrazów polegająca na zastosowaniu mniejszej rozdzielczości dla przetwarzania informacji o chrominancji (kolorze) niż dla informacji o luminancji (jasności). Korzysta ona z niedoskonałości ludzkiego wzroku, który ma znacznie mniejszą możliwość rozpoznawania różnic w kolorze niż w jasności na tym samym obrazie. Metoda ta jest używana w wielu algorytmach kompresji danych wideo (np. MPEG) i obrazów (np. JPG), zarówno analogowych jak i cyfrowych.Sony – japońskie przedsiębiorstwo założone 7 maja 1946 roku przez Masaru Ibukę i Akio Moritę w Tokio jako Tokyo Telecommunications Engineering Company, obecnie jeden z największych światowych producentów elektroniki użytkowej. Spółka publiczna notowana na giełdach tokijskiej (TSE) i nowojorskiej (NYSE) (NYSE: SNE).

    Betacam jest następcą formatu U-matic, o taśmie o szerokości trzech czwartych cala, wprowadzonego przez Sony w 1971 roku. Oprócz ulepszeń w jakości video, dostępność kamkorderów zapewniła formatowi szybkie przyjęcie w pracy w terenie, na przykład przy redagowaniu wiadomości (ang. Electronic News Gathering).

    Głowica elektromagnetyczna – element konstrukcyjny urządzeń dokonujących odczytu lub zapisu na nośniku ferromagnetycznym, np drucie stalowym lub taśmie magnetycznej z tworzywa sztucznego pokrytej materiałem ferromagnetycznym.NTSC – amerykański system telewizji analogowej. Nazwa pochodzi od pierwszych liter nazwy organu, który zatwierdził system - National Television System Committee (pl. Krajowy Komitet ds. Systemu Telewizyjnego).

    Digital Betacam stał się najbardziej popularnym profesjonalnym cyfrowym formatem video w historii telewizji, opartym na taśmie magnetycznej. Pomimo że Betacam jest wciąż popularny w pracy poza studiem oraz przy archiwizacji, nowe, pozbawione taśm formaty od 2006 roku zaczęły wypierać nieporęczne kasety.

    Magnetowid – urządzenie do magnetycznego rejestrowania i odtwarzania obrazu z taśmy magnetycznej, działające na podobnej zasadzie jak magnetofon.U-matic – system zapisu kaset wideo przeznaczony do zastosowań profesjonalnych, mający swą oficjalną premierę w 1971 roku. Jest to jeden z pierwszych kasetowych systemów zapisu obrazu i dźwięku na taśmie magnetycznej.

    Warianty[ | edytuj kod]

    Betacam oraz Betacam SP[ | edytuj kod]

    Oryginalny Betacam[ | edytuj kod]

    Oryginalny format Betacam został wprowadzony 7 sierpnia 1982 roku. Jest to analogowy format komponentowy, przechowujący luminancję "Y" na jednej ścieżce, a chrominancję na drugiej. Chrominancja przyjmuje postać naprzemiennie nagrywanych segmentów sygnałów różnicy koloru R-Y oraz B-Y. Rozdzielenie kanałów jasności i koloru pozwoliło na otrzymanie prawdziwej jakości emisyjnej. Betacam pozwala na rozdzielczość 300 poziomych linii luminancji, a także 120 linii koloru (dla porównania VHS/Betamax pozwalają na zapis jedynie 30 linii chrominancji).

    Betamax (Beta, Betacord) – jeden z pierwszych amatorskich formatów kaset wideo do magnetowidów, powstały w 1975 r. w którym zastosowano zapis ścieżek bez odstępów (japońskie oznaczenie beta) firmy Sony. System Beta (Betamax - oznaczenie Sony, Betacord - oznaczenie Sanyo) konkurował przez lata z gorszym technologicznie VHS; ostatecznie wysoka cena BETY i brak promocji ze strony Sony zdecydowały o klęsce tego formatu.YUV - model barw, w którym Y odpowiada za jasność obrazu (luminancję), a pod UV zaszyta jest barwa - dwie chrominancje.

    Kasety Betacam z wczesnych lat produkcji były teoretycznie nieodróżnialne od wprowadzonych w 1975 roku kaset Betamax, przeznaczonych na rynek amatorski. Czysta kaseta Betamax będzie działać w magnetowidzie Betacam i na odwrót, jednakże Sony w późniejszych latach odradzało stosowania takich praktyk. Według Sony argumentem było niedostosowanie kaset Betamax do szybszego przesuwu taśmy potrzebnego do nagrań w formacie Betacam.

    Kamkorder (ang. camcorder, od video CAM'era re'CORDER) – urządzenie wideo zawierające zintegrowaną kamerę i magnetowid.PAL (ang. Phase Alternating Line) – standard nadawania koloru w sygnale telewizyjnym, używany w telewizji kolorowej. Został opracowany w Niemczech przez Waltera Brucha z zakładów Telefunken i po raz pierwszy zastosowany w 1967 roku.
    Teoretycznie kasety Betamax i Betacam mogły być używane zamiennie, jednak sygnały video w obu standardach nie były ze sobą kompatybilne.

    Pomimo powierzchownego podobieństwa między Betamax i Betacam (takie same taśmy i kasety), oba formaty są całkowicie odmienne. Betamax nagrywa kompozytowe video o stosunkowo niskiej jakości, oprócz tego w magnetowidach używa się jedynie dwóch głowic. Magnetowidy i kamkordery Betacam używają już czterech głowic do nagrywania komponentowego video, przy znacznie szybszym przesuwie taśmy (Betamax: 1,87 cm/s, Betacam: 10,15 cm/s). Przykładowo: typowa kaseta L-750 w formacie Betamax, pozwalająca na nagranie około 3 godzin video w jakości B-II (NTSC), pozwalała jedynie na 30 minut nagrań w systemie Betacam.

    Dyskretna transformacja kosinusowa, (DCT – ang. discrete cosine transform, czyli dyskretna transformacja cosinusowa) – jedna z najpopularniejszych blokowych transformacji danych. Jest szczególnie popularna w stratnej kompresji danych.Chrominancja - Składowa analogowego lub cyfrowego sygnału obrazu kolorowego odpowiadająca za odcień oraz nasycenie koloru.

    Tuż po wprowadzeniu, wielu uważało że Betacam jest formatem oferującym gorszą jakość od większych gabarytowo (taśma o szerokości jednego cala), formatów Type B oraz Type C, które były podstawowymi systemami video przy produkcji telewizyjnej od połowy lat 70. do połowy lat 80. Oprócz tego maksymalny czas nagrania w formacie Betacam, zarówno dla kamer jak i dla magnetowidów studyjnych, wynosił ledwie pół godziny, co było poważną niedogodnością.

    Kaseta wideo (ang. Video Casette, stąd także kaseta video) — kaseta z taśmą magnetyczną przeznaczona do zapisu, przechowywania i późniejszego odtwarzania sygnału audiowizualnego w magnetowidzie.Bit na sekundę (ang. bps – bit per second) – jednostka natężenia strumienia danych w medium transmisyjnym (np. pomiędzy dwoma komputerami) oraz jednostka przepustowości, czyli maksymalnej ilości informacji, jaka może być przesyłana przez dany kanał telekomunikacyjny w jednostce czasu, oznaczana b/s bądź bps.

    Betacam SP[ | edytuj kod]

    Kamera Sony BVW-D600P, korzystająca z formatu Betacam SP.

    W 1986 roku wprowadzono Betacam SP, który pozwolił na podwyższenie rozdzielczości poziomej do 340 linii. Podczas gdy ulepszenie samego formatu było stosunkowo niewielkie, spore postępy poczyniono przy sprzęcie studyjnym, szczególnie poprzez wprowadzenie kaset rozmiaru L, pozwalających na nagranie do 90 minut materiału. Samo SP oznacza Lepsza Jakość (ang. Superior Performance), a sam format stał się standardem dla większości stacji telewizyjnych aż do późnych lat 90. Pomimo wieku, format pozostał typowym medium przy postprodukcji video w jakości SD nawet po roku 2000. Czas nagrania na taśmie rozmiaru S nie zmienił się w porównaniu do oryginalnego Betacam (30 minut). Taśma przesuwa się nieco wolniej w sprzęcie pracującym w systemie PAL, pozwalając na nagranie większej ilości materiału niż standardowe 30 lub 90 minut. Na każde pięć minut długości taśmy przypada dodatkowa minuta, co oznacza że taśma przeznaczona do nagrania 90 minut w formacie NTSC, zmieści 108 minut video w formacie PAL.

    Digital Betacam[ | edytuj kod]

    Digital Betacam[ | edytuj kod]

    Kaseta Digital Betacam w rozmiarze L

    Digital Betacam został wprowadzony na rynek w 1993 roku. Jest następcą zarówno Betacam, jak i Betacam SP. Jest formatem znacznie tańszym niż D-1, wprowadzony również przez Sony pierwszy w historii cyfrowy, bezkompresyjny format video. Kasety w rozmiarze S mogą pomieścić 40 minuty materiału, z kolei w rozmiarze L aż do 124 minut. Format oferuje kompresję DCT, w stosunku 2,34:1, 10-bitową przestrzeń barw YUV, a także podpróbkowanie koloru 4:2:2. Rozdzielczość obrazu w systemie NTSC wynosi 720x486 pikseli, a w formacie PAL 720x576 pikseli, przy przepływie danych 90 Mbit/s. Dźwięk może zostać zapisany bez kompresji w czterech kanałach, za pomocą 20-bitowego kodowania PCM, o częstotliwości próbkowania 48 kHz. Piąta, analogowa ścieżka dźwiękowa jest pomocna przy montażu, na taśmie jest też dostępny timecode. Jest to popularny format przy produkcji telewizji cyfrowej.

    Ciekawostką jest fakt wykorzystania przez Sony kabli koncentrycznych SDI, co pozwoliło stacjom telewizyjnym na korzystanie z tego samego okablowania, co przy sprzęcie analogowym.

    Betacam SX[ | edytuj kod]

    Betacam SX jest cyfrową odmianą Betacam SP, wprowadzoną w 1996 roku. Jest to tańsza alternatywa dla Digital Betacam. Video jest kompresowane w formacie MPEG 4:2:2 [email protected], dźwięk jest zapisywany na czterech kanałach za pomocą 16-bitowego kodowania PCM. Sprzęt w formacie Betacam SX jest całkowicie kompatybilny z formatem Betacam SP. Kasety w rozmiarze S mieszczą do 62 minut materiału, w rozmiarze L do 194 minut.

    Kaseta Betacam SX w rozmiarze S




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.739 sek.