• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bernardo Bertolucci

    Przeczytaj także...
    Biblioteka Narodowa Korei – biblioteka narodowa Korei Południowej znajdująca się w Seulu. Powstała w 1945 roku. Jej zbiory liczą ponad 11 milionów woluminów (2018), w tym ponad milion zagranicznych książek. Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.
    IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.

    Bernardo Bertolucci (ur. 16 marca 1941 w Parmie, zm. 26 listopada 2018 w Rzymie) – włoski reżyser i scenarzysta filmowy.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Studiował na Uniwersytecie Rzymskim (porzucił studia tuż przed uzyskaniem dyplomu). Jako reżyser debiutował filmem Kostucha (1962), według scenariusza Piera Paola Pasoliniego.

    Pod osłoną nieba to brytyjsko-włoski dramat obyczajowy z 1990 roku w reżyserii Bernarda Bertolucciego oparty na powieści Paula Bowlesa z 1949 roku. Bowles jest w filmie narratorem i pojawia się w niewielkiej roli. Obraz opowiada o parze, która wybiera się w podróż do północnej Afryki, aby ożywić swoje małżeństwo, ale na miejscu nie radzi sobie z niebezpieczeństwami.Scenarzysta – osoba pisząca scenariusz do filmu, serialu, reklamy, audycji radiowej, programu telewizyjnego itp. (nie mylić z dramaturgiem, czyli osobą piszącą sztuki teatralne).

    Jego film Konformista został w 1971 nominowany do Oscara za scenariusz adaptowany. Nakręcony w 1972 film Ostatnie tango w Paryżu z Marlonem Brando w roli głównej wywołał skandal z powodu śmiałych scen erotycznych. Ostatni cesarz (1987) zdobył 9 Oscarów, w tym za najlepszy film roku, reżyserię i scenariusz.

    Pier Paolo Pasolini [czyt. "pazolini"] (ur. 5 marca 1922 w Bolonii, zm. 2 listopada 1975 w Ostii) – włoski pisarz, dramaturg, malarz, poeta, scenarzysta i reżyser filmowy, prezentujący w filmach poglądy lewicowe i zaangażowanie społeczno-polityczne.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

    Przewodniczył jury konkursu głównego na 43. MFF w Cannes (1990). Będąc już na wózku inwalidzkim, pełnił funkcję przewodniczącego jury na 70. MFF w Wenecji (2013).

    Zmarł 26 listopada 2018 w Rzymie, w wieku 77 lat, na raka płuc.

    Filmografia[ | edytuj kod]

  • 1962: Kostucha (La commare secca)
  • 1964: Przed rewolucją (Prima della rivoluzione)
  • 1966: Droga nafty (La via del petrolio) (dok.)
  • 1968: Partner
  • 1969: Agonia – nowela w filmie Miłość i wściekłość (Amore e rabbia)
  • 1970: Strategia pająka (Strategia del ragno)
  • 1970: Konformista (Il conformista)
  • 1971: Zdrowie jest chore, czyli biedni umrą wcześniej (La salute e malata) – dokumentalny
  • 1972: Ostatnie tango w Paryżu (Ultimo tango a Parigi)
  • 1976: Wiek XX (Novecento)
  • 1979: Księżyc (La Luna)
  • 1981: Tragedia człowieka śmiesznego (La tragedia di un uomo ridicolo)
  • 1987: Ostatni cesarz (L’ultimo imperatore)
  • 1990: Pod osłoną nieba (The Sheltering Sky)
  • 1993: Mały Budda (Little Buddha)
  • 1996: Ukryte pragnienia (Stealing Beauty)
  • 1998: Rzymska opowieść (Besieged)
  • 2002: Histoire d’eaux – nowela w filmie Dziesięć minut później – Wiolonczela (Ten Minutes Older: The Cello)
  • 2003: Marzyciele (The Dreamers)
  • 2012: Ja i ty (Io e te)
  • Nagrody i nominacje[ | edytuj kod]

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Bernardo Bertolucci (wł.). trovacinema.repubblica.it. [dostęp 2012-09-13].
    2. Andrew Pulver, Bernardo Bertolucci, Last Tango in Paris director, dies aged 77, the Guardian, 26 listopada 2018 [dostęp 2018-11-26] (ang.).
    3. Bernardo Bertolucci of "Last Tango" fame, dies in Rome (ang.). reuters.com. [dostęp 2018-11-26].
    4. Bernardo Bertolucci (16 de Março de 1940) (port.). Filmow. [dostęp 2018-11-28].
    5. Jacek Szczerba: Bernardo Bertolucci, mistrz włoskiego kina, nie żyje. "Dla mnie kino jest kwestią życia i śmierci. Kręcę każdy film tak, jakby był moim ostatnim". wyborcza.pl, 2018-11-26. [dostęp 2018-11-28].
    6. Bernardo Bertolucci (wł.). MYmovies. [dostęp 2018-11-28].
    7. Search Results – Academy Awards Search | Academy of Motion Picture Arts & Sciences, awardsdatabase.oscars.org [dostęp 2018-12-27].
    8. Bernardo Bertolucci, www.goldenglobes.com [dostęp 2018-12-27] (ang.).
    9. BAFTA Awards Search | BAFTA Awards, awards.bafta.org [dostęp 2018-12-27].

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Bernardo Bertolucci w bazie IMDb (ang.)
  • Bernardo Bertolucci w bazie Filmweb
  • Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.Filmweb (filmweb.pl) – największy polski serwis internetowy poświęcony filmom i ludziom kina. Druga co do wielkości baza filmowa na świecie po IMDb.com (na dzień 18 października 2012 roku) zawiera informacje o 517 560 filmach, 38 727 serialach, 10 491 grach i 1 636 554 ludziach filmu). Zawiera filmy ze 187 krajów, 9 byłych, 2 kraje, które zmieniły swoją nazwę na inną i 14 części należących do innych krajów (4 nieuznawane państwa, 5 autonomii, 1 byłą autonomię i 4 terytoria zależne).




    Warto wiedzieć że... beta

    Ostatnie tango w Paryżu (ang. Last Tango in Paris / fr. Le Dernier Tango à Paris) – film fabularny francusko-włoski z 1972 w reżyserii Bernardo Bertolucciego.
    Reżyser – artysta odpowiedzialny za całokształt dzieła scenicznego lub filmowego, autor spektaklu, filmu, widowiska muzycznego bądź estradowego. Tworzy koncepcję artystyczną sztuki, inspiruje współpracowników i kieruje nimi, a celem lepszego zademonstrowania swojej niepowtarzalnej indywidualności - adaptuje, przerabia tekst oryginalny. Funkcje reżysera określa rodzaj sztuki.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    Aleja Gwiazd (ang. Hollywood Walk of Fame, pol. także: Hollywoodzka Aleja Sławy, Hollywoodzka Aleja Gwiazd) – chodnik wzdłuż Hollywood Boulevard oraz Vine Street w Los Angeles, w dzielnicy Hollywood, zawierający ponad 2600 pięcioramiennych gwiazd, upamiętniających znane osobistości świata show-biznesu. Swoje gwiazdy ma również kilkanaście fikcyjnych postaci oraz Disneyland.
    Uniwersytet Rzymski „La Sapienza”, także Uniwersytet Rzymski (wł. Università degli Studi di Roma „La Sapienza”) – uniwersytet w Rzymie, największy w Europie i jeden z największych na świecie pod względem liczby studentów. Został utworzony 20 kwietnia 1303 przez papieża Bonifacego VIII.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.07 sek.