• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Berig


    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    Przeczytaj także...
    Jerzy Strzelczyk (ur. 24 grudnia 1941 w Poznaniu) – polski naukowiec, historyk-mediewista specjalizujący się m.in. w początkach państwa polskiego oraz państw barbarzyńskich na ziemiach dawnego Imperium Romanum.Wandalowie – grupa plemion wschodniogermańskich, zamieszkująca przed Wielką wędrówką ludów Europę Środkową (dzielili się na Silingów i Hasdingów, część badaczy jako wandalskie zalicza też plemiona Wiktofalów, Lakringów i Hariów). W noc sylwestrową 406 roku wraz ze Swebami i Alanami przekroczyli zamarznięty Ren w pobliżu Moguncji, po czym przez trzy lata pustoszyli Galię. W trakcie dalszej wędrówki po Cesarstwie dotarli do Północnej Afryki, gdzie po zdobyciu Kartaginy założyli swoje własne państwo (439 r.). Przetrwało ono sto lat i zostało ostatecznie podbite przez Cesarstwo Bizantyńskie w latach 533-534.
    Getica — napisana ok. 551 r. kronika "O pochodzeniu i czynach Gotów" (org. Getica), która jest skróconą wersją (wyciągiem) większej pracy Kasjodora "Historia Gotów" w 12 księgach, która nie zachowała się do naszych czasów. Autorem był Jordanes - historyk i kronikarz gocki.

    Berig – na podstawie Getiki pierwszy znany z imienia król Gotów. Podczas jego rządów Goci opuścili Skandzę i dopłynęli do Gothiskandzy.

    Skandynawia – region północnej Europy, obejmujący kraje: Szwecję, Norwegię oraz Danię. Obejmuje część z krajów nordyckich.Scytia (grec. Σκυϑἰα, łac. Scythia) – obszar Eurazji zamieszkany przez Scytów. Regiony tradycyjnie uznawane za Scytię to:

    Berig w Getice Jordanesa[ | edytuj kod]

    W dziejopisarskiej wizji Jordanesa Berig jest pierwszym znanym z imienia królem Gotów (rege suo nomine Berig). Bezpośrednio został wspomniany w Getice trzykrotnie. Podczas jego panowania Goci opuścili Skandzę i na trzech łodziach dopłynęli do Gothiskandzy. Jordanes nie podał imienia poprzednika Beriga, nie znamy też jego bezpośredniego następcy. Wiadomo natomiast, że piątym w kolejności po Berigu władcą miał być Filimer, który wyruszył z Gotami w dalszą wędrówkę do Scytii, zwanej w Getice Oium. Na podstawie tekstu trudno jednoznacznie powiedzieć, czy gockie podboje Ulmerugów oraz Wandalów, opisane po dopłynięciu do Gothiskandzy, można przypisać Berigowi.

    Christian Matthias Theodor Mommsen (ur. 30 listopada 1817 w Garding, zm. 1 listopada 1903 w Charlottenburgu) – historyk, poeta oraz prawnik niemiecki, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1902.Edward Zwolski (ur. 9 lutego 1932 w Warszawie, zm. 19 września 1997 w Lublinie) – historyk, filolog klasyczny, tłumacz, specjalista od historii starożytnej. Absolwent historii i filologii klasycznej na KUL (1955). W latach 1959-1961 studiował za granicą. Doktorat w 1960 na uniwersytecie Rzymskim i w 1964 na UW. Od 1955 zatrudniony na KUL.Habilitacja 1976 na UW. Od 1992 profesor nadzwyczajny. Głównym kierunkiem badań była religia grecka. Tłumacz z literatury antycznej i prac historyków zachodnich. Pochowany w Lublinie na cmentarzu przy ulicy Lipowej. Jego uczniem jest Lech Trzcionkowski. Czytał, jak sam mówił, we wszystkich językach świata - przedstawiają go władze KUL. - Bardziej poeta niż naukowiec. Postać wybitna. Świadomość tę mieli wszyscy, którym dane było się z nim zetknąć. Jego wykłady z pogranicza literatury, historii sztuki, teologii i filozofii przyciągały olbrzymie rzesze studentów. Z wykształcenia filolog klasyczny i historyk fascynujący się Platonem, Dantem i Shakespeare’em, do końca pozostał wierny swoim młodzieńczym fascynacjom filologicznym. W wieku 21 lat przetłumaczył „Ucztę” Platona. Prowadził seminaria, na których komentował dialogi Platona. Duchowością był z innej epoki.[1].

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Dzisiaj Skandynawia, u Jordanesa przedstawiona jako wyspa na północ od Vistuli; Iordanis, De origine actibusque Getarum, III, 16(dalej: Getica).
    2. Getica, IV, 25; „Ex hac igitur Scandza insula quasi officina gentium aut certe velut vagina nationum cum rege suo nomine Berig Gothi quondam memorantur egressi”; Przekład wszystkich podanych tu passusów w języku łacińskim, na język polski dostępny jest w: E. Zwolski, Kasjodor i Jordanes. Historia gocka czyli Scytyjska Europa, Lublin 1984, s. 91-146.
    3. Getica, IV, 25-26; XVII, 95.
    4. Ibidem, IV, 25; „qui ut primum e navibus exientes terras attigerunt, ilico nomen loci dederunt. Nam odieque illic, ut fertur, Gothiscandza vocatur”; Więcej odnośnie do interpretacji przywołanego wydarzenia: J. Strzelczyk, Goci - rzeczywistość i legenda, Warszawa 1984, s. 48-49; H. Wolfram, Historia Gotów, Warszawa - Gdańsk, 2003, s. 61-62; M. Pandura, Origo Gepidarum, [w:] Origines mundi, gentium et civitatum, red. S. Rosik, P. Wiszewski, Wrocław 2001.
    5. Getica, IV, 26; „Vbi vero magna populi numerositate crescente et iam pene quinto rege regnante post Berig Filimer, filio Gadarigis, consilio sedit, ut exinde cum familiis Gothorum promoveret exercitus”.
    6. H. Wolfram, Historia Gotów, Warszawa - Gdańsk, 2003, s. 61-62; Getica, IV, 27; „Qui aptissimas sedes locaquae dum quereret congrua, pervenit ad Scythiae terras, quae lingua eorum Oium vocabantur: ubi delectatus magna ubertate regionum et exercitus mediaetate transposita pons dicitur, unde amnem traiecerat, inreparabiliter corruisse, nec ulterius iam cuidam licuit ire aut redire”
    7. J. Strzelczyk, Goci - rzeczywistość i legenda, Warszawa 1984, s. 49-50; Getica, IV, 26; Vnde mox promoventes ad sedes Vlmerugorum, qui tunc Oceani ripas insidebant, castra metati sunt eosque commisso proelio propriis sedibus pepulerunt, eorumque vicinos Vandalos iam tunc subiugantes suis aplicavere victoriis.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Mommsen Theodor, [w:] Monumenta Germaniae Historica, Auctores antiquissimi, t. V, 1, Berlin 1882.
  • Mariusz Pandura, Origo Gepidarum, [w:] Origines mundi, gentium et civitatum, red. Stanisław Rosik, Przemysław Wiszewski, Wrocław 2001.
  • Jerzy Strzelczyk, Goci - rzeczywistość i legenda, Warszawa 1984, s. 48-49.
  • Herwig Wolfram, Historia Gotów, Warszawa - Gdańsk, 2003, s. 61-62.
  • Edward Zwolski, Kasjodor i Jordanes. Historia gocka czyli Scytyjska Europa, Lublin 1984, s. 91-146.
  • Gothiskandza to, według Jordanesa, pierwsza siedziba Gotów po opuszczeniu Skandynawii (Skandza). Znajdowała się prawdopodobnie w rejonie Dolnej Wisły i na Wysoczyźnie Elbląskiej, na terenie dzisiejszych Borów Tucholskich, Zaborów i Krajny.Filimer — syn Gadariga. Według Jordanesa piąty po Berigu, król Gotów, który wyprowadził Gotów z Gothiscandzy (Pomorze Gdańskie) do ziemi Oium (Ukraina). Wedle zapisanej przez Jordanesa legendy w czasie wędrówki wykrył w swym plemieniu czarownice (Haliurunny), które wypędził na pustkowia. Tam zespoliły się one z nieczystymi duchami i wydały na świat Hunów:




    Warto wiedzieć że... beta

    Król (łac. rex) – tytuł osoby sprawującej najwyższą władzę w państwie o ustroju monarchicznym; władca przeważnie koronowany w specjalnym obrzędzie; najpowszechniej występujący tytuł monarszy. Słowo „król” w języku polskim i innych językach pochodzi od imienia Karola Wielkiego, np. czeski král, litewski karalius, rosyjski король.
    Jordanes (VI wiek) - historyk i kronikarz gocki. Nadworny pisarz gockiego króla Gunthigisa, następnie został kapłanem i zamieszkał w okolicy Tesalonik gdzie napisał ok. 551 r. "O pochodzeniu i czynach Gotów" (org. Getica) – jest to skrócona wersja (wyciąg) większej pracy Kasjodora "Historia Gotów" w 12 księgach, która nie zachowała się do naszych czasów.
    Kasjodor (Flavius Magnus Aurelius Cassiodorus), (ur. ok. 485, zm. 583) – uczony, mąż stanu, kanclerz na dworze królów ostrogockich, założyciel rzymskiej biblioteki, rzymski polityk, historyk i filozof.
    Goci (goc. 𐌲𐌿𐍄𐌰𐌽𐍃; łac. Gothi; u Pliniusza Starszego Gutones; u Tacyta Gotones) – jedno z największych i najważniejszych plemion wschodniogermańskich, mówiące językiem gockim.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.683 sek.