• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ben Nevis

    Przeczytaj także...
    Szwa – w językoznawstwie, zwłaszcza w fonetyce i fonologii, określenie samogłoski średnio centralnej (zaokrąglonej lub niezaokrąglonej) znajdującej się w środku diagramu samogłoskowego, oznaczaną w międzynarodowym alfabecie fonetycznym symbolem ə lub inną samogłoską bliską tej pozycji. Dla przykładu w języku angielskim litera a w wyrazie about jest wymawiana przez szwę. W języku angielskim szwa występuje głównie w sylabach nieakcentowanych, ale w innych językach może pojawiać się częściej w sylabach akcentowanych. W polszczyźnie standardowej szwa nie występuje w ogóle. Można ją spotkać tylko w niektórych dialektach lokalnych. Pasmo Ben Nevis – pasmo w Grampianach Zachodnich w Szkocji. Ciągnie się przez 16 km od Loch Linnhe na zachodzie do Lairig Leanach na wschodzie. Nazwa pochodzi od najwyższego szczytu pasma (równocześnie najwyższego na Wyspach Brytyjskich - Ben Nevis).
    Spółgłoska nosowa podniebienna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczanej symbolem: [ɲ].

    Ben Nevis (gael. Beinn Nibheis, wym. [peˈɲivəʃ]) – najwyższy szczyt górski Szkocji oraz całych Wysp Brytyjskich, zaliczany do Korony Europy.

    Położony jest na zachodnich krańcach Grampian w paśmie Ben Nevis na wschód od zatoki Firth of Lorne w zachodniej Szkocji. Góruje nad doliną Glen Nevis; w pobliżu szczytu znajduje się miasto Fort William. Pierwszego znanego wejścia dokonał Szkot James Robertson 17 sierpnia 1771.

    Glen Nevis (gael. Gleann Nibheis) – dolina w Szkocji, na zachodnim wybrzeżu, niedaleko miasta Fort William. Dolinę ograniczają od północy masywy najwyższych gór Wielkiej Brytanii – Ben Nevis, Càrn Mor Dearg, Aonach Mòr i Aonach Beag, od południa łańcuch Mamore. Strumień płynący dnem doliny – Water of Nevis – tworzy w jej najwyższym punkcie jeden z najwyższych wodospadów Szkocji – Steall Falls.Zlodowacenie, in. glacjacja (fr. glaciation, od łac. glacio ‛zamrażam’) – okres, w czasie którego znaczne obszary Ziemi pokryte są lądolodem.

    Ben Nevis wznosi się na wysokość 1345 metrów n.p.m. Zbudowany jest ze skał wulkanicznych, posiada zaokrąglony wierzchołek. Stoki południowe są łagodne a północno-wschodnie strome ze śladami zlodowacenia plejstoceńskiego. Góra jest popularnym celem wycieczek turystycznych.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • National Three Peaks Challenge
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Great Britain’s officially higher (ang.). Ordnance Survey. [dostęp 2019-01-24].

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Ben Nevis (ang.). SummitPost.org. [dostęp 2019-01-24].
  • Akcent (od łac. accentus, zaśpiew), właśc. akcent wyrazowy – wyróżnienie za pomocą środków fonetycznych niektórych sylab w obrębie wyrazu.Ordnance Survey - agencja i wydział rządu Wielkiej Brytanii zajmujący się sporządzaniem map Wielkiej Brytanii. Nazwa jest odbiciem wojskowego pochodzenia instytucji. Roczny przychód firmy wynosi 120 mln funtów.




    Warto wiedzieć że... beta

    Stok – "nachylona powierzchnia stanowiąca element form rzeźby powierzchni Ziemi, na którym pod wpływem siły ciężkości i czynników atmosferycznych rozwijają się procesy rzeźbotwórcze zwane procesami stokowymi; zasięg występowania procesów stokowych wyznacza górną i dolną granicę stoku; materiał zwietrzelinowy usuwany ze stoku jest odkładany u jego podstawy (stok usypiskowy) lub na spłaszczeniach stokowych; na rozwój i kształt stoku wpływa jego budowa litologiczna oraz klimat; badania rozwoju stoku są jednym z podstawowych zadań geomorfologii, mają też duże znaczenie dla gleboznawstwa (erozja gleby) i rolnictwa (rodzaj i kierunek upraw)." Synonimem stoku, jednak o znaczeniu nierównoważnym, jest zbocze. Termin stok ma dwa znaczenia – szersze i węższe. W znaczeniu ogólnym, używanym zwłaszcza w geologii dynamicznej, oznacza każdą nachyloną powierzchnię terenu, między kulminacją a podnóżem. W węższym znaczeniu tak nazywa się powierzchnię nachyloną formy wypukłej. W odniesieniu do form wklęsłych bardziej odpowiedni jest termin zbocze. W geografii, w podręcznikach szkolnych i akademickich (w tym z zakresu geomorfologii) mówi się na przykład o stokach góry, ale o zboczach doliny lub kotliny.
    Język gaelicki szkocki (gaelicki, Scots Gaelic, nazwa własna: Gàidhlig) - język z grupy goidelskiej (q-celtyckiej) języków celtyckich. Posługuje się nim około 58 tys. osób (2001) zamieszkujących północną część Wielkiej Brytanii, tj. północno-zachodnią Szkocję i archipelag Hebrydów. Władze brytyjskie przyznały mu status regionalnego języka urzędowego na Hebrydach Zewnętrznych (region Western Isles).
    Turystyka – zjawisko przestrzennej ruchliwości ludzi, które związane jest z dobrowolną zmianą miejsca pobytu, środowiska i rytmu życia. Obejmuje całokształt stosunków i zjawisk związanych z ruchem turystycznym.
    Góra – wypukła forma ukształtowania terenu o silnie urozmaiconej rzeźbie, wysokościach względnych w stosunku do najbliższych den dolinnych powyżej 300 m i dużym nachyleniu stoków. Ze względu na wysokości względne i stromość stoków wyróżnia się góry niskie, średnie i wysokie. Ze względu na sposób powstania wyróżnia się góry fałdowe, zrębowe, wulkaniczne i ostańce.
    Metr – jednostka podstawowa długości w układach: SI, MKS, MKSA, MTS, oznaczenie m. Metr został zdefiniowany 26 marca 1791 roku we Francji w celu ujednolicenia jednostek odległości. W myśl definicji zatwierdzonej przez XVII Generalną Konferencję Miar i Wag w 1983 jest to odległość, jaką pokonuje światło w próżni w czasie 1/299 792 458 s.
    Szczyt – w ścisłym znaczeniu: najwyższy punkt wypukłej formy terenu: góry, grzbietu, grani, wzgórza, wydmy itp. Powszechnie jednak stosuje się określenie "szczyt" jako synonim całej góry, zwłaszcza o dużej wysokości względnej i stromych stokach. W fachowej literaturze dla określenia najwyższej części, czyli czubka góry, czy turni, stosuje się określenie wierzchołek. I tak np. przez pojęcie Śnieżnica rozumie się całą górę Śnieżnica mającą 3 wierzchołki: Na Budzaszowie, Wierchy i Nad Stambrukiem.
    Wyspy Brytyjskie (ang. The British Isles, irl. Éire agus an Bhreatain Mhór, wal. Ynysoedd Prydain; 2) – megaregion fizycznogeograficzny Europy Zachodniej. Grupa wysp w północno-wschodniej części Atlantyku, położona na północny zachód od kontynentalnej Europy, oddzielona od niej kanałem La Manche i Cieśniną Kaletańską.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.