• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bell P-39 Airacobra



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Bell XFL-1 Airabonita – pokładowy myśliwiec przychwytujący (pościgowy) zaprojektowany w zakładach Bell Aircraft na zamówienie United States Navy. Samolot stanowił rozwinięcie projektowanego wówczas myśliwca Bell P-39 Airacobra. Zbudowano tylko jeden prototyp, samolot nie wszedł do produkcji seryjnej.Supermarine Spitfire — brytyjski, jednomiejscowy myśliwiec zbudowany w wytwórni Supermarine w Southampton w Anglii. Jeden z najsłynniejszych używanych podczas II wojny światowej samolotów bojowych, na którym walczyli również Polacy.

    Bell P-39 Airacobra – amerykański samolot myśliwski zaprojektowany w zakładach Bell Aircraft na zamówienie United States Army Air Forces (USAAF). Samolot używany był w okresie II wojny światowej w stosunkowo niewielkich ilościach przez USAAF oraz siły powietrzne niektórych państw sprzymierzonych, głównym użytkownikiem samolotów były Radzieckie Siły Powietrzne.

    Turbosprężarka - maszyna wirnikowa składająca się z turbiny i sprężarki osadzonych na wspólnym wale. Służy do doładowania silnika spalinowego, albo kotła parowego. Turbina jest zasilana spalinami z silnika, a sprężone powietrze przez sprężarkę zasila silnik. Do cylindra wprowadzona jest większa ilość powietrza dzięki czemu wzrasta moc silnika, większy jest też stopień sprężania dzięki czemu rośnie sprawność.II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.

    Historia[ | edytuj kod]

    Pierwsze wymagania na nowe samoloty myśliwskie dla lotnictwa USA ogłoszono w maju 1936, a ostateczny kształt przybrały one w marcu 1937 roku. Ogłoszono dwie specyfikacje X-608, dla samolotu dwusilnikowego (była ona podstawą prac, z których narodził się P-38) oraz X-609 dla samolotu jednosilnikowego. Cechami wspólnymi obu było wymaganie, aby były to samoloty jednomiejscowe, z podwoziem z kołem przednim i były napędzane silnikiem Allison V-1710 z turbosprężarką, a prędkość maksymalna przekraczała 360 mil na godzinę, czyli ok. 579 km/h na wysokości 6100 metrów. W konkursie projekty swoje zgłosiły trzy wytwórnie: Bell (dwa projekty), Curtis (dwa projekty) i Seversky (cztery projekty). Wygrał projekt Bell oznaczony jako Model 4, późniejszy P-39.

    HS.404 - działko automatyczne o kalibrze 20 mm produkowane przez firmę Hispano-Suiza, było używane w wielu modelach samolotów brytyjskich, amerykańskich i francuskich.Bell XP-76 (Model 33) - proponowana ale ostatecznie nieprodukowana wersja samolotu Bell P-39 Airacobra mająca być produkcyjną wersją XP-39E. Wersja XP-39E nie spełniła pokładanych w niej nadziei i po zakończeniu jej programu rozwojowego anulowano zamówienie na 4000 sztuk P-76-BE. Doświadczenie zdobyte przy w programie XP-39E zostało użyte przy projektowaniu Bell P-63 Kingcobra.

    Prace w wytwórni Bell pod kierunkiem Roberta J. Woodsa i Harlanda M. Poyera nad samolotem rozpoczęto w czerwcu 1936 roku. Zakładano, że samolot osiągnie prędkość 644 km/h na wysokości 6100 metrów i będzie wyposażony w silnik z turbosprężarką. Sam samolot miał rzadko spotykaną konstrukcję układu napędowego, silnik był zamontowany nie w dziobie, ale w środkowej części kadłuba i napędzał śmigło poprzez długi wał napędowy. Podobną konstrukcję napędu miały zbudowane wcześniej dwupłatowiec Westland F.7/30 i holenderski jednopłatowiec Koolhoven F.K.55. Miało to poprawić aerodynamikę samolotu i zapewnić uzyskanie dużych prędkości (zakładano zmniejszenie oporu stawianego przez maszynę bowiem kadłub był najszerszy w jego środkowej części) oraz dobrą zwrotność, ze względu na umieszczenie silnika blisko środka ciężkości samolotu. Takie rozwiązanie pozwoliło też na uzbrojenie samolotu w ciężkie i duże działko mieszczące się w dziobie samolotu i strzelające przez wał śmigła. W nowym samolocie zastosowano też, po raz pierwszy w myśliwcu amerykańskim, podwozie z kołem przednim, co miało polepszyć właściwości podczas startu i lądowania. W wytwórni Bell opracowano według tej koncepcji dwa projekty Bell Model 3 i Model 4. W Modelu 3 kabina pilota znajdowała się za silnikiem i była przesunięta daleko do tyłu samolotu, co mogło powodować problemy z widocznością z niej. W Modelu 4 kabina znajdowała się przed silnikiem samolotu i ten projekt był dalej rozwijany.

    NACA (ang. National Advisory Committee for Aeronautics) – amerykański komitet doradczy do spraw aeronautyki powołany 3 marca 1915 roku w celu prowadzenia, wspierania i promowania prac badawczych z dziedziny aeronautyki. Z dniem 1 października 1958 roku komitet ten został rozwiązany a jego struktury stały się częścią nowo utworzonej NASA.Aleksander Iwanowicz Pokryszkin, ros. Александр Иванович Покрышкин (ur. 6 marca 1913 w Nowonikołajewsku, obwód nowosybirski, zm. 13 listopada 1985 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, lotnik, as myśliwski II wojny światowej, marszałek lotnictwa ZSRR (1973), zastępca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (1968–1971), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., 9. i 10. kadencji, członek Prezydium Rady Najwyższej ZSRR (1979–1984), pierwszy trzykrotny Bohater Związku Radzieckiego (1943, 1943, 1944).

    Na początku 1937 roku zakończono prace na dokumentacją i po zatwierdzeniu jej przez wojsko, 7 października 1937 roku rozpoczęto budowę prototypu, który oznaczono jako XP-39 (Model 12). Prototyp był napędzany silnikiem Allison V-1710-17 wyposażonym w turbosprężarkę typu General Electric B-1, co miało zapewnić dobre osiągi na dużych wysokościach. Cechą charakterystyczną były umieszczone po bokach kadłuba wloty powietrza, po lewej stronie do chłodnicy, po prawej do turbosprężarki. Prototyp oblatano 6 kwietnia 1939 roku. Miał on masę startową 2480 kg, ale pozbawiony był uzbrojenia i osiągnął prędkość maksymalną 628 km/h na pułapie 6100 metrów, była to najwyższa szybkość maksymalna jaką kiedykolwiek osiągnęła którakolwiek wersja tego samolotu. Czas wznoszenia na wysokość 6100 metrów wynosił 5 minut. Pierwotnie planowano, że samolot będzie uzbrojony w działko 25 mm, ale w grudniu 1938 roku podjęto decyzję o zastosowaniu w samolocie działka kal. 37 mm, jednak nie zamontowano go w prototypie. Zakładano, że po poprawkach samolot z łatwością przekroczy prędkość 644 km/h (400 mil na godzinę). Prototyp miał poważne problemy z chłodzeniem silnika, co powodowało opóźnienia w jego rozwoju. Początkowo próbowano to usunąć powiększając chwyty powietrza po bokach kadłuba do chłodnicy i turbosprężarki, jednak później okazało się, że rozwiązaniem problemu są zmiany w instalacji olejowej silnika. Wojsko zamówiło już 27 kwietnia 1939 roku, 12 samolotów serii próbnej oznaczonych jako YP-39 i jeden YP-39A, miały być one napędzane silnikiem Allison V-1710-31 o mocy 1150 KM i mieć turbosprężarkę.

    Pruszcz Gdański (niem. Praust, kasz. Pruszcz, Pruszcz Gduńsczi) – miasto w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, nad rzeką Radunią, należące do aglomeracji gdańskiej, przylega od południa do Gdańska. Miasto jest siedzibą powiatu gdańskiego i gminy.Wojskowe Siły Powietrzne (ros. Военно-воздушные силы, w alfabecie łacińskim Wojenno-Wozdusznyje Siły), często nazywane też w skrócie WWS (ros. ВВС) – jeden z rodzajów sił zbrojnych Związku Radzieckiego, stworzony z części Sił Powietrznych Rosji Carskiej w roku 1917.

    Prototyp poddano następnie szczegółowym badaniom w ośrodku National Advisory Committee for Aeronautics w pod kątem oporu wytwarzanego przez poszczególne elementy konstrukcji i opływu powietrza. Stwierdzono, że największy opór wytwarza turbosprężarka. W wyniku badań zalecono aby m.in.: obniżyć i wydłużyć osłonę kabiny pilota, zmodyfikować osłony podwozia, zmienić położenie chwytów powietrza do chłodnicy oleju, zmniejszyć rozpiętość i zwiększyć długość samolotu. Najpoważniejszą zmianą było zalecenie usunięcia turbosprężarki i zastąpienie jej jednostopniową sprężarką mechaniczną. Zalecenia te wcielono w życie. Nie spodobało się właścicielowi wytwórni Larry’emu Bellowi i głównemu konstruktorowi Robertowi Woodowi, lecz wytwórnia stała na skraju bankructwa i zmuszona została zaakceptować te wymagania. W lotnictwie USA panowało wtedy przekonanie, że główne walki będą toczyć się na ziemi, a rola lotnictwa będzie się tylko ograniczać do wsparcia lotniczego tych walk, więc loty miały się odbywać na niskich i średnich wysokościach, a do tego nie były potrzebne samoloty z turbosprężarką. Uważano, że nie będą potrzebne samoloty o dobrych osiągach na dużych wysokościach, ponieważ oddzielenie USA oboma oceanami od reszty świata zapewnia im z tej strony bezpieczeństwo. Tak przebudowany prototyp nazwano XP-39B. Napędzany był silnikiem Allison V-1710-37 o mocy 1090 KM, bez turbosprężarki, z jednostopniową sprężarką mechaniczną i wlotem powietrza na grzbiecie kadłuba, tuż za kabiną pilota. Samolot nadal nie miał uzbrojenia. Planowano zbudowanie przynajmniej jednego egzemplarza z turbosprężarką i pod oznaczeniem XP-39A, ale nie doszło do tego. W ten sposób samolot P-39 z obiecującego samolotu o bardzo dobrych osiągach na dużych wysokościach, przekształcił się w samolot o gorszych osiągach na dużych wysokościach, co później w decydujący sposób wpłynęło na zastosowanie tego samolotu i opinie o nim. Wersję XP-39B oblatano 25 listopada 1939 roku. Wyraźnie spadły osiągi samolotu na dużych wysokościach, prędkość maksymalna wynosiła teraz ok. 603 km/h na wysokości 4572 metry, a czas wznoszenia na wysokość 6092 metry wydłużył się do 7,5 minuty i to na samolocie bez uzbrojenia. Poprawiła się natomiast zwrotność na małych wysokościach, a osiągi na małych wysokościach w zasadzie nie uległy pogorszeniu.

    Siły Powietrzne Armii Stanów Zjednoczonych (United States Army Air Forces – USAAF) to istniejąca w latach 1941-1947 formacja zbrojna wchodząca w skład Armii Stanów Zjednoczonych. W 1947 została wyodrębniona i stała się samodzielną formacją, co wiązało się ze zmianą nazwy na Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych (USAF).Działko M4 (37 mm Automatic Gun, M4, znane także jako T9) - amerykańskie działko lotnicze kalibru 37 mm zaprojektowane przez amerykańskiego konstruktora Johna Browninga. Działko działało na zasadzie długiego odrzutu.

    Prototyp samolotu był podstawą do opracowania konstrukcji Bell FL Airabonita.

    Ponieważ lotnictwo USA było zadowolone z osiągów maszyny na małych wysokościach, wersję YP-39 wyprodukowano już z uwzględnieniem zaleceń NACA i nie były już one wyposażone w turbosprężarkę. Napędzane były silnikiem Allison V-1710-37 o mocy 1090 KM. Samoloty te różniły się od XP-39B powiększonym statecznikiem pionowym, co miało poprawić stateczność kierunkową, ta zmiana została zachowana potem we wszystkich późniejszych odmianach. Wersja ta, poza pierwszym egzemplarzem, była już uzbrojona w jedno działko T9 37 mm z zapasem 15 naboi i 2 karabiny maszynowe 12,7 mm z zapasem 200 pocisków i 2 km kal. 7,62 mm z zapasem 500 pocisków. Całe to uzbrojenie zamontowano w nosie. Pierwszy egzemplarz oblatano 13 września 1940 roku. Prędkość maksymalna spadła do 592 km/h na wysokości 4572 metrów, a czas wznoszenia na wysokość 6092 metry wydłużył się do 7,3 minuty. Wszystkie 13 egzemplarzy wykorzystano do badań, w trakcie których utracono 6 z nich, a resztę po ich zakończeniu złomowano. Testy wykazały konieczność wzmocnienia pokrycia steru wysokości i płatowca.

    Messerschmitt Bf 109 (pot. Me 109) – niemiecki samolot myśliwski, podstawowy myśliwiec Luftwaffe podczas drugiej wojny światowej.Bell P-63 Kingcobra – samolot myśliwski produkcji amerykańskiej, następca samolotu P-39 Airacobra. Pomimo że oba te samoloty wyglądają bardzo podobnie, w rzeczywistości P-63 był zupełnie nową konstrukcją i samoloty te nie miały żadnych wspólnych części czy podzespołów.

    Wersje samolotu[ | edytuj kod]

    Hala fabryki firmy Bell w Buffalo. Na zdjęciu samoloty P-39 lub P-63

    Pierwsza wersja seryjna została zamówiona, w liczbie 80 maszyn, przez lotnictwo USA w pierwszej połowie 1939 roku i oznaczono ją pierwotnie jako P-45, a następnie nadano oznaczenie P-39C i P-39D. W tej wersji całe uzbrojenie umieszczono w nosie samolotu. Składało się ono z działka T9 37 mm, 2 karabinów maszynowych kal. 12,7 mm i 2 karabinów maszynowych kal. 7,62 mm. Maszyna była napędzana silnikiem Allison V-1710-35 o mocy 1150 KM. Produkcję rozpoczęto w 1940 roku, a samoloty dostarczano dopiero od stycznia 1941 roku. Lotnictwo USA uznało, że wersja ta nie spełnia wymagań współczesnego pola walki i zbudowano tylko 20 egzemplarzy tej wersji. Nie miała ona ani samouszczelniających się zbiorników paliwa, ani opancerzenia kabiny pilota i silnika. Samolotów w tej wersji nigdy nie użyto bojowo i z czasem oznaczono je jako RP-39C, co miało oznaczać ograniczony zakres korzystania z nich. Pozostałe 60 egzemplarzy z tego zamówienia zbudowano jako wersję P-39D.

    Alianci II wojny światowej – państwa walczące przeciwko państwom Osi podczas II wojny światowej. W trakcie wojny aliantów nazywano także „Narodami Zjednoczonymi”. Zwrot ten po wojnie został użyty dla nazwania międzynarodowej organizacji stawiającej sobie za cel zapewnienie pokoju i bezpieczeństwa na świecie.Allison V-1710 – widlasty silnik lotniczy chłodzony cieczą. Został opracowany w Stanach Zjednoczonych w 1936 i w różnych wersjach używany był w licznych samolotach amerykańskich z okresu II wojny światowej.

    3 kwietnia 1940 roku lotnictwo francuskie zamówiło 165 egzemplarzy P-39. Miały mieć wyposażenie dostosowane do wymogów francuskich i być uzbrojone w działko Hispano-Suiza Mk. I kal. 20 mm z zapasem 60 pocisków, 2 karabiny maszynowe kal. 12,7 mm w kadłubie i 4 karabiny maszynowe kal. 7,7 mm w skrzydłach. Po upadku Francji w czerwcu 1940 roku zamówienie przejęli Brytyjczycy i samolot początkowo nazwali Caribu, ale w końcu został przez nich oznaczony jako Aircobra Mk. I. Z uzbrojenia pozostawiono działko, a karabiny zamieniono na brytyjskie o takim samym kalibrze. Samolot miał mieć samouszczelniające zbiorniki paliwa, szyby pancerne w kabinie i opancerzenie silnika i przekładni oraz węzeł podwieszeń pod kadłubem na dodatkowy zbiornik paliwa. Miał on taki sam silnik jak P-39C, ale zewnętrzną cechą tej wersji był kolektor spalin z dwunastoma wylotami po każdej stronie kadłuba. Zamówienie zwiększono do 675 sztuk. Pierwszy egzemplarz oblatano w kwietniu 1941 roku. Brytyjczycy dokonali testów osiągów maszyny na drugim egzemplarzu AH571. Osiągnął on prędkość 630 km/h na wysokości 4374 metrów, czas wznoszenia na wysokość 4572 metrów wynosił 5 minut i 12 sekund, a pułap 10 577 metrów. Okazało się jednak, że tak dobre osiągi osiągnięto dlatego, że maszynę specjalnie przygotowano do testów. Osiągi maszyn seryjnych były już gorsze. Kiedy ponownie dokonano testów maszyn seryjnych, okazało się, że osiągają maksymalnie 571 km/h na wysokości 3960 m. Wznoszenie i pułap były gorsze niż w Spitfire i Hurricane. Przeprowadzono też testy porównawcze w pozorowanej walce powietrznej ze Spitfire MK. Vb i Messerschmitt Bf 109 Bf 109E. W pozorowanej walce z Bf 109E na wysokościach 1630 i 4572 Bf 109E miał zawsze przewagę wysokości na obu pułapach. Aircobra miała jednak mniejszy promień skrętu i po dwóch zwitkach pozbywała się Bf109E z ogona. Natomiast w porównaniu ze Spitfire’em, Aircobra wypadała gorzej pod każdym względem. Brytyjczycy uznali, że Aircobra jest dobrym samolotem do lotów na niskich wysokościach i ataków na cele naziemne, ale nie zdecydowali się na wykorzystanie tych maszyn w ten sposób. Z 248 maszyn które zamówili Brytyjczycy, 212 zostało wysłanych do Związku Radzieckiego, a w pozostałe został wyposażony na krótko tylko jeden dywizjon (601). 179 maszyn tej wersji, których jeszcze nie wysłano do Wielkiej Brytanii, zostało po wybuchu wojny z Japonią zarekwirowanych przez lotnictwo amerykańskie. Nadano im oznaczenie P-400 i wysłało do walk w południowo-zachodnim Pacyfiku.

    Samolot myśliwski, myśliwiec – samolot bojowy przeznaczony przede wszystkim do zwalczania innych statków powietrznych i uzyskania przewagi powietrznej, jak i obrony własnych samolotów o innym przeznaczeniu, czym różni się od bombowców, służących do atakowania celów naziemnych, głównie przy użyciu bomb. Myśliwce z założenia są względnie małe, przeważnie jednomiejscowe, a przy tym silnie uzbrojone, szybkie i bardzo zwrotne.Osłona kabiny – górna część obudowy kabiny pilota, której zadaniem jest zabezpieczenie załogi przed działaniem czynników atmosferycznych i pędem powietrza.

    Po uwzględnieniu wymagań stawianych zamówieniu dla Francji, wynikających z doświadczeń wojny w Europie, wersja P-39D miała mieć samouszczelniające się zbiorniki paliwa (co spowodowało zmniejszenie ilości zabieranego paliwa) oraz opancerzenie kabiny pilota, silnika i innych ważnych elementów. Do napędu wybrano silnik Allison V-1710-35 o mocy 1150 KM a kolektor wylotowy spalin miał wylot złożony z 6 końcówek po każdej stronie kadłuba. Uzbrojenie miało składać się z działka T9 kal. 37 mm z zapasem 30 pocisków, 2 karabinów maszynowych kal. 12,7 mm z zapasem 200 pocisków w nosie kadłuba i 4 karabinów maszynowych kal. 7,62 po 2 w każdym skrzydle, z zapasem 1000 pocisków. Zamontowano też pod kadłubem zaczep do przenoszenia bomb do 226 kg lub dodatkowego zbiornika paliwa. Prędkość maksymalna spadła do 579 km/h na 4572 m. W samolotach tych brakowało ogrzewania uzbrojenia i nie można go było używać powyżej wysokości 7600 m. Zamówienie na wersję D z 13 września 1940 roku opiewało na 394 maszyny. Zbudowano 60 egzemplarzy wersji P-39D.

    Bell Model 3 - niezrealizowany projekt samolotu myśliwskiego zaprojektowanego z zakładach Bell Aircraft. Rozwinięciem koncepcji był powstały później i produkowany seryjnie samolot Bell P-39 Airacobra oraz prototypowy Bell XP-77.Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, Związek Radziecki, ZSRR (ros. Советский Союз, Союз Советских Социалистических Республик [СССР], trb. Sowietskij Sojuz, Sojuz Sowietskich Socyalisticzeskich Riespublik, [SSSR]) – historyczne państwo socjalistyczne w Europie północnej i wschodniej oraz Azji północnej i środkowej.

    Z uwagi na problemy z dostawą działek T9, następna zamówiona wersja D-1 miała być uzbrojona w działko Hispano-Suiza kal. 20 mm, dodano też w niej małą płetwę ustateczniającą przed statecznikiem pionowym, ta zmiana została zachowana już we wszystkich następnych wersjach. Wyprodukowano jej 336 sztuk. Następna wersja D-2 była identyczna jak D-1, ale zastosowano silnik Allison V-1710-63 o większej mocy, do 1325 KM i powrócono do działka T9 37 mm. Wyprodukowano jej 158 sztuk. Powstały też dwie wersje rozpoznawcze D-3 i D-4. Wersja D-3 powstała z wersji P-39D (należy tę wersję odróżnić od wersji P-39D-1 i D-2) przez zabudowę w tyle kadłuba aparatów fotograficznych. A wersja D-4 przez identyczną przebudowę z wersji D-1. Powstało 26 sztuk wersji D-3 i 11 wersji D-4. Łącznie wyprodukowano 923 maszyny wszystkich wersji D.

    Buffalo – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Nowy Jork, nad jeziorem Erie i rzeką Niagara, przy granicy z Kanadą. Lockheed P-38 Lightning (pol. błyskawica) – amerykański samolot myśliwski dalekiego zasięgu z okresu II wojny światowej. Był to szybki, silnie uzbrojony samolot używany do wielu zadań w różnorodnych warunkach walki, pomimo pewnych wad konstrukcyjnych był to raczej lubiany i udany samolot. Samolot był zbudowany w układzie dwukadłubowym (tzw. latająca rama). Silniki zostały umieszczone w dwóch początkowych sekcjach kadłubów, pomiędzy którymi znajdowała się kabina pilota wraz z systemem uzbrojenia.

    P-39 w niektórych sytuacjach wpadał w bardzo niebezpieczny płaski korkociąg. Firma Bell przez długi czas zaprzeczała, że istnieje takie niebezpieczeństwo, aż do czasu jak radzieckie testy potwierdziły istnienie tego zjawiska. Okazało się, że przyczyną tego było wadliwe rozmieszczenie mas w samolocie. Podczas lotu bojowego bowiem, w trakcie wyczerpywania się paliwa i zapasów amunicji, środek ciężkości samolotu przesuwał się do tyłu, co powodowało następnie tendencję do wpadania w płaski korkociąg przy niewielkich błędach w pilotażu. Zmieniono rozkład tych mas w samolocie i problem usunięto.

    Ponieważ zdawano sobie sprawę ze słabych osiągów samolotu z dotychczasowym silnikiem, w wytwórni podjęto prace nad rozwojem samolotu. Poszły one w dwóch kierunkach: pierwszym było opracowanie całkowicie nowej konstrukcji, z tych prac narodził się P-63 Kingcobra, i w drugim głębokiej modernizacji P-39. Miała ona polegać na zastosowaniu nowego silnika Continental V-1430-1 o planowanej mocy 2100 KM lub silnika Allison V-1710-47 o mocy 1325 KM, ale z mechaniczną sprężarką dwustopniową, co miało polepszyć osiągi samolotu na dużych wysokościach. Silnik Continental nie mógł być zastosowany z uwagi na problemy w jego rozwoju, zastosowano więc silnik Allison.

    Nową wersję XP-39E, zbudowano na bazie wersji P-39D. Oprócz nowego silnika miała ona skrzydła o prostokątnym obrysie i większej powierzchni nośnej. Prostokątny obrys miało też usterzenie poziome i pionowe, dodano płetwę grzbietową przed usterzeniem, wydłużono kadłub by pomieścić sprężarkę i dokonano innych zmian. Nie było jednak wśród nich laminarnego profilu skrzydła. Drugi egzemplarz tej wersji osiągnął prędkość maksymalną 632 km/h na wysokości 7315 metrów. Ale niestety wszystkie pozostałe osiągi i własności lotne były gorsze od innych wersji seryjnych samolotu. Zbudowano tylko 3 egzemplarze tej wersji.

    P-39F: z uwagi na problemy z dostawą śmigieł Curtiss Electric, uzyskano zgodę na zastosowanie śmigła firmy Aero-Prop o stałej prędkości obrotowej i średnicy 3,14 m. Ponadto miała ona silnik i uzbrojenie identyczne jak wersja P-39D a kolektor wylotowy spalin był taki jak w P-400, czyli z dwunastoma końcówkami po każdej stronie kadłuba, a nie sześcioma jak w wersji D. Powrócono także do uzbrojenia w działko T9 kal. 37 mm, jak w wersji D. Zbudowano 227 egzemplarzy. Ale 27 z nich przebudowano na samoloty rozpoznania fotograficznego i nadano oznaczenie F-2. Na egzemplarzu P-39J (40-7053) zamontowano dodatkowy zewnętrznych zbiornik paliwa o pojemności 1400 litrów, co pozwalało osiągnąć w sumie zasięg samolotu 6440 km. Prędkość maksymalna tej maszyny wynosiła 403 km/h a przelotowa 322 km/h. Rozwiązania tego nie stosowano w praktyce.

    Airacobra, podobnie jak inne samoloty amerykańskie, nie była budowany w wersji O jako, że litera „O” mogła się mylić z cyfrą zero.

    P-39J: zastosowano silnik Allison V-1710-59(E12) o zmodyfikowanym wirniku sprężarki i automatyczną kontrolą doładowania sprężarki, osiągała moc 1150 KM, ale na wysokości 4206 m, czyli 550 metrów wyżej niż wersja V-1710-35. Miał też automatyczny regulator ciśnienia ładowania mieszanki paliwa. Zbudowano tylko 25 sztuk, ponieważ silnik ten był mało żywotny.

    25 sierpnia 1951 roku Bell podpisał kontrakt na budowę 1800 sztuk wersji G. Miała być ona identyczna z wersją D-2 z wyjątkiem innego śmigła AeroProp. Nie zbudowano ani jednego egzemplarza tej wersji. Ale zamówienie zrealizowano budujące wersje K, L, M i N.

    Airacobra, podobnie jak inne samoloty amerykańskie, nie była budowany w wersji I jako, że litera „I” mogła się mylić z cyfrą jeden.

    P-39K: zbudowano ją w oparciu o wersję D-2. Miała śmigło AeroProp oraz silnik Allison V-1710-63(E6) o zmienionym systemie smarowania i o mocy startowej 1325 KM i mocy 1150 KM na wysokości 3596 m i moc chwilową 1580 KM do 762 metrów. Zainstalowano nową przekładnię śmigła o przełożeniu 2:1. Zwiększono w niej zapas amunicji dla kadłubowych karabinów maszynowych. Miała 3 odmiany: K-1 (zmiany jak wyżej). Na niektórych maszynach tej wersji zamontowano pod skrzydłami zaczepy do 6 (po 3 pod każdym skrzydeł) niekierowanych rakiet 4,5 cala. K-2 wersja rozpoznawcza z kamerami i dodatkowym opancerzeniem (zbudowano 6 egzemplarzy) i K-5, zbudowana jednym egzemplarzu, była prototypem wersji N z silnikiem Allison V-1710-85. Na wlocie powietrza do gaźnika zamontowano filtr, zmieniono radio oraz zamontowano śmigło AeroProp o średnicy 3,53 m.

    P-39L na Alasce przed odlotem do ZSRR

    P-39L: w stosunku do wersji K powrócono w niej do śmigła Curtiss Electric i dodano trójkątne wyloty gazów pochodzących z uzbrojenia podczas strzelania w nosie maszyny, tak aby nie przedostawały się do kabiny pilota. Przekonstruowano też kołpak śmigła by stawiał mniejszy opór. Przekonstruowano ponadto podwozie i zastosowano niskociśnieniowe opony zamiast balonowych, co polepszyło korzystanie z samolotu na lotniskach polowych. Oznaczono je L-1, a 11 maszyn przebudowano na samoloty rozpoznania fotograficznego L-2.

    P-39M: uwzględniono w niej uwagi z frontu, kiedy donoszono o stratach samolotu z powodu trafienia w takie części silnika jak gaźnik, a ponadto nie zanotowano żadnego trafienia przekładnię śmigła, która była opancerzona. Produkcję rozpoczęto w listopadzie 1942 roku. Wersja ta była taka sama jak L, ale silniej opancerzono silnik i zrezygnowano z opancerzenia przekładni głównej. Usunięto zbędne na froncie wyposażenie samolotu i zastosowano silnik Allison V-1710-83 o mocy startowej 1200 KM, a moc 1150 KM dzięki zmianom w sprężarce utrzymywał do wysokości 4726 metrów, co polepszyło osiągi samolotu na dużych wysokościach i miał moc krótkotrwałą 1410 KM do wysokości 2773 m. Powrócono też do śmigła AeroProp. Zastosowano też automatyczną kontrole ciśnienia mieszanki paliwa. Osiągała prędkość 595 km/h na wysokości 4572 m. Jeden egzemplarz wersji M był napędzany silnikiem V-1710-63 ze śmigłem AeroProp. Jako M-1 oznaczano maszyny z silnikiem V-1710-83(E18). Osiem maszyn przebudowano na wariant rozpoznania fotograficznego i oznaczono P-39M-2. Łącznie zbudowano 240 maszyn tej wersji.

    P-39N: w wersji tej zastosowano silnik Allison V-1710-85 o identycznych osiągach jak wersja -83 z wersji P-39M, ale z innym przełożeniem w przekładni głównej (zamiast 2:1 na 2,23:1) oraz śmigło AeroProp o średnicy 3,15 metra. Tę odmianę oznaczono jako N-0 lub N i zbudowano jej 500 sztuk. Od 167 egzemplarza tej wersji zmniejszono liczbę zbiorników paliwa w skrzydle z 12 do 9 i zapas paliwa zmniejszył się do 325 litrów.Jednocześnie pod kadłubem dodano zaczep do dodatkowego zbiornika paliwa o pojemności 284 lub 662 litry. Ponieważ zmiana ta przyjęta została nieprzychylnie, umożliwiono w warunkach polowych montowanie z powrotem tych 3 zbiorników w skrzydłach. W odmianie N-1 zastosowano śmigło AeroProp o średnicy 3,51 m, co spowodowało lekkie przesunięcie środka ciężkości samolotu. Osiągała prędkość 605 km/h na wysokości od 4572 do 6096 m. Zbudowano jej 900 sztuk. W odmianie N-5 dokonano zmian w wyposażeniu, zamontowano radio SCR-695 zamiast SCR-535A, nowa instalacja tlenowa, usunięto część opancerzenia silnika i zamontowano szybę pancerną za pilotem. Zbudowano jej 695 sztuk. Powstały też 3 odmiany rozpoznania fotograficznego poprzez przebudowę odmian bojowych, N-2 powstała z N-1 w liczbie 128 sztuk, N-3 z N-0 w liczbie 35 i N-6 z N-5 w liczbie 84. Łącznie zbudowano 2095 sztuk wersji N.

    Zachowany do dzisiaj egzemplarz P-39Q

    P-39Q: ostatnia i najliczniejsza odmiana, zbudowano jej 4905 sztuk. Od wersji N różniła się przede wszystkim uzbrojeniem. W skrzydłach usunięto karabiny kaliber 7,62 mm i zamiast nich zabudowano w gondolach podskrzydłowych 2 karabiny maszynowe kal. 12,7 mm z zapasem 300 sztuk pocisków na każdy. W odmianie Q-1 zabudowano dodatkowe opancerzenie i zbudowano jej 150 sztuk. Wersja ta poza tym niczym nie różniła się od wersji N. Napędzana takim samym silnikiem Allison V-1710-85, osiągała prędkość 603 km/h. Q-2 było to 5 egzemplarzy wersji Q-1 przebudowanych do celów rozpoznania fotograficznego, tak jak w wersji D-3. Odmiana Q-5 miała zmniejszone opancerzenie i zwiększoną pojemność zbiorników paliwa do 416 litrów. Zbudowano jej 950 sztuk. Q-6 (148 sztuk) była to zbudowana na podstawie Q-5 wersja rozpoznania fotograficznego. Odmiana Q-10 (705 sztuk) zmieniono opancerzenie, zwiększono ilość paliwa do 454 litrów i dodano automatyczną kontrolę doładowani sprężarki, co odciążało pilota podczas lotu. Ponadto przystosowano ten wariant do działania w warunkach zimowych, poprzez modyfikację gumowych elementów zawieszenia silnika. 8 egzemplarzy tej odmiany przebudowano do Q-11, samolotów rozpoznania fotograficznego, tak jak w odmianie D-3. Odmiana Q-1 (1000 sztuk), ograniczono w niej tylko liczbę butli z tlenem z czterech do dwóch. W odmianie Q-20 (891 sztuk) usunięto karabiny w skrzydłach, pozostawiono tylko uzbrojenie w kadłubie i zmieniono wyposażenie. Odmiana Q-21 (109 sztuk) miało czterołopatowe śmigło AeroProp. Q-2' miała też czterołopatowe śmigło AeroProp, a ponadto wzmocnioną konstrukcję ogona i usterzenia poziomego. W ostatniej odmianie Q-30 (400 sztuk) powrócono do trzyłopatowego śmigła AeroProp.

    Łącznie wyprodukowano 9584 egzemplarzy tego samolotu.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.041 sek.