• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Batbajan

    Przeczytaj także...
    Wielka Bułgaria (t. Stara Bułgaria-Byzantine Greek: Παλαιά Μεγάλη Βουλγαρία, Palaiá Megálē Boulgaría) – ziemie między Dnieprem a Kubaniem, zamieszkane przez plemiona bułgarskie.Teofanes Wyznawca, Teofanes Homologetes, również Teofanes Confessor, cs. Prepodobnyj Fieofan, ispowiednik Sigrianskij, naczertannyj (ur. ok. 760 w Konstantynopolu, zm. 817 lub 818) – bizantyjski duchowny, historyk, kronikarz oraz święty katolicki i prawosławny.
    Kubrat (także: Kuwrat, Kurt, bułg. Кубрат) – król (chagan) tureckojęzycznego ludu Protobułgarów, z rodu Dulo. Twórca największej potęgi Wielkiej Bułgarii. Panował w I połowie VII wieku.

    Batbajan – (także Batbaj, Bajan, jest też identyfikowany z Bezmerem), syn Kubrata, chan Wielkiej Bułgarii po śmierci ojca.

    Lata panowania Batbajana nie są pewne. Za początek jego rządów najczęściej przyjmuje się datę śmierci Kubrata, czyli rok 660 lub 665. Według Imiennika chanów protobułgarskich następca Kubrata miał na imię Bezmer i rządził 3 lata, co oznaczałoby, że Batbajan panował do 663 lub 668 roku. Niektórzy historycy przyjmują jednak za datę śmierci Kubrata rok 641, co znacznie komplikuje ustalenie okresu panowania Batbajana. Nie jest pewne, czy Batbajan rządził samodzielnie, czy wspólnie z młodszymi braćmi, których według Chronografii Teofanesa miał czterech. Wkrótce po śmierci ojca ziemie Wielkiej Bułgarii zostały najechane przez Chazarów. Bułgarzy ulegli naporowi Chazarów i spora część z nich wywędrowała w następnych latach pod wodzą braci Batbajana na zachód lub na północ. Batbajan zdecydował się pozostać na ziemiach Wielkiej Bułgarii i przyjąć zwierzchnictwo Chazarów. Późniejsi kronikarze bizantyjscy wspominają o "Bułgarii wewnętrznej" na terenach zamieszkanych przez potomków ludu Batbajana. Jeszcze w X wieku bizantyjskie i ruskie kroniki mówią w tamtym rejonie o czarnych Bułagarach.

    Chazarowie, Kozarowie (turecki: Hazarlar) – lud koczowniczy pochodzenia tureckiego, o którym pierwsze wzmianki pochodzą z VI wieku n.e. Tereny zajmowane przez Chazarów rozciągały się na Stepie Pontyjsko-Kaspijskim między północnym Kaukazem, Krymem, Morzem Kaspijskim a rzeką Jaik i Samarą. Trudnili się głównie pasterstwem i handlem, a bogacili na łupieskich wyprawach. Przez ich ziemie prowadziły największe szlaki handlowe z Chin do Europy (jedwabny szlak) oraz szlak północ-południe (od Waregów do Greków).Imiennik chanów protobułgarskich — najstarsze znane źródło do historii pierwszych dwóch stuleci historii Bułgarii Naddunajskiej. Imiennik chanów protobułgarskich został odnaleziony przez rosyjskiego uczonego A. N. Popowa w 1861 roku i opublikowany w piśmie «Обзор хронографов русской редакции», w Moskwie, w 1866 roku. Obecnie znane są 3 odpisy dokumentu, najstarszy, tzw. Uwarowski, datowany jest na XV wiek, pozostałe, tj. Pogodinowski i Moskiewski są z XVI wieku.

    Teofanes napisał o Batbajanie w swojej Chronografii:

    "Najstarszy syn o imieniu Batbajan, spełniając prośbę ojca, po dziś dzień pozostał w ziemi swoich przodków,"

    "Kiedy oni (tj. jego bracia) rozdzielili się na 5 części i stali się nieliczni, to Chazarowie, wielki naród, wyszedłszy z Bersilii, najdalszej krainy Pierwszej Sarmacji, owładnęli całą zapontyjską Bułgarią do samego Pontu i uczynili najstarszego brata, Batbaja, przywódcę Pierwszej Bułgarii, poddanym, do dzisiaj też otrzymują od niego daninę."

    Tadeusz Ludwik Wasilewski (ur. 8 kwietnia 1933 w Wilnie - zm. 9 listopada 2005 w Warszawie) - polski historyk i dyplomata.David Marshall Lang (ur. 6 maja 1924, zm. 20 marca 1991) – angielski kaukazolog, studiował w Cambridge, w czasie wojny pracował w konsulacie, a potem w ambasadzie brytyjskiej w Iranie. Od 1949 roku wykładał na uniwersytetach w Londynie, Nowym Jorku i Los Angeles. W latach 1962 - 1964 pełnił funkcję honorowego sekretarza Royal Asiatic Society.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • D. Lang, Bułgarzy, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1983, ss. 38–40. ​ISBN 83-06-00831-6
  • T. Wasilewski, Dzieje Bułgarii, Ossolineum, Wrocław 1970, s. 35.




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.