Bas-baryton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bas-baryton – rodzaj głosu łączący w sobie cechy basu i barytonu. Często są to śpiewacy o niezwykle rozległej skali głosu umożliwiającej im śpiewanie zarówno partii barytonowych jak i basowych. Skala bas-barytonu obejmuje ponad dwie oktawy i sięga od F (czasem E) wielkiego do g razkreślnego.

Cyrulik sewilski (wł. Il Barbiere di Siviglia) – opera buffa Gioacchina Rossiniego w dwóch aktach z 1816 roku. Prapremiera: Rzym, Teatro Argentina, 20 lutego 1816. Libretto, napisane przez Cesarego Sterbiniego, oparte zostało na sztuce teatralnej Pierre’a Beaumarchais’go z 1775 roku pod tym samym tytułem. Oryginalny tytuł na premierze: Almaviva o sia L’inutile precauzione – Almaviva, czyli daremna przezorność. Tytuł Cyrulik Sewilski (Il Barbiere di Siviglia) pojawił się po raz pierwszy 10 sierpnia 1816 r. w Teatro Contavalli w Bolonii. Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini (ur. 22 grudnia 1858 w Lukce, zm. 29 listopada 1924 w Brukseli) – włoski kompozytor muzyki operowej, wolnomularz.

Bas-baryton powinna cechować siła i głębia basu oraz blask barytonu (zwłaszcza w górnym rejestrze). Partii na bas-baryton jest wiele, jednak rzadko są to partie pierwszoplanowe. Bas-barytony często wykonują muzykę dawną, gdyż posiadając skalę basową posiadają również ruchliwość i blask, a także miękkość barytonu (głosu, którego nie wyróżniano w muzyce dawnej). Bas-barytony wykonują też partie przeznaczone dla basów buffo. W obrębie tego rodzaju głosu można wyróżnić kilka kategorii:

Faust – pięcioaktowa opera Charles’a Gounoda do libretta Jules’a Barbiera i Michela Carrégo, luźno oparta na pierwszej części dramatu Johanna Wolfganga Goethego o tym samym tytule. Prapremiera utworu odbyła się 19 marca 1859 w Paryżu. Oryginalnym językiem libretta jest francuski. Gioachino Antonio Rossini albo Gioacchino Antonio Rossini, (ur. 29 lutego 1792 w Pesaro, zm. 13 listopada 1868 w Passy, obecnie. XVI dzielnica Paryża) – włoski kompozytor, twórca 39 oper.

Bas-baryton liryczny[ | edytuj kod]

  • Don Pizarro w Fideliu Ludwiga van Beethovena
  • Escamillo w Carmen Georges’a Bizeta
  • Golaud w Peleasie i Melizandzie Claude’a Debussy’ego
  • Mefistofeles w Fauście Charles’a Gounoda
  • Don Alfonso w Così fan tutte Wolfganga Amadeusa Mozarta
  • Figaro w Weselu Figara Mozarta
  • Sinobrody w Zamku księcia Sinobrodego Béli Bartóka
  • Hrabia Rudolf w Lunatyczce Vincenzo Belliniego
  • Leporello i Don Giovanni w Don Giovannim W.A. Mozarta
  • Don Basilio w Cyruliku sewilskim Gioacchino Rossiniego
  • Silva w Ernanim Giuseppe Verdiego
  • Filip II w Don Carlosie Giuseppe Verdiego
  • Bas-baryton dramatyczny[ | edytuj kod]

  • Igor w Kniaziu Igorze Aleksandra Borodina
  • Scarpia w Tosce Giacomo Pucciniego
  • Hans Sachs w Śpiewakach norymberskich Ryszarda Wagnera
  • Wotan w Pierścieniu Nibelungów Ryszarda Wagnera
  • Amfortas w Parsifalu Ryszarda Wagnera
  • Borys i Warłam w Borysie Godunowie Modesta Musorgskiego
  • Najsłynniejszymi bas-barytonami w XX wieku byli: George London, José van Dam, Bryn Terfel, Simon Estes, Ian Curtis, Ferruccio Furlanetto, a ze śpiewaków wykonujących muzykę dawną Peter Kooy i David Thomas. Wśród Polaków należy wymienić przede wszystkim Adama Didura, Edwarda Reszke oraz Bernarda Ładysza. Ten ostatni to powojenny król basów nie tylko w Polsce, ale i na świecie.

    Bas – najniższy solowy i chóralny głos męski, sięgający od E wielkiego do f razkreślnego (różne źródła podają różne skale). Basem określa się też osobę śpiewającą basem (w przypadku głosu w chórze używamy liczby mnogiej basy).George London, właśc. George Burnstein (ur. 30 maja 1920 w Montrealu, zm. 25 marca 1985 w Nowym Jorku) – kanadyjski śpiewak klasyczny pochodzenia rosyjskiego, bas-baryton.
    Zamek Sinobrodego lub Zamek Księcia Sinobrodego (węg. A kékszakállú herceg vára) – jednoaktowa opera ekspresjonistyczna z muzyką napisaną przez Bélę Bartóka do libretta Béli Balázsa w 1911 roku.Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini (ur. 3 listopada 1801 w Katanii na Sycylii, zm. 23 września 1835 w Puteaux koło Paryża) – włoski kompozytor operowy szkoły neapolitańskiej.




    Warto wiedzieć że... beta

    Béla Bartók (ur. 25 marca 1881 w Nagyszentmiklós, zm. 26 września 1945 w Nowym Jorku) – węgierski kompozytor i pianista, uważany za jednego z największych kompozytorów XX wieku. Jako badacz muzyki ludowej i autor analiz z tego zakresu jeden z prekursorów etnografii muzycznej.
    Ernani – opera w czterech aktach Giuseppe Verdiego, wystawiona po raz pierwszy w Teatro La Fenice (Wenecja) 9 marca 1844 roku. Premiera polska: Warszawa 1851.
    Ian Kevin Curtis (ur. 15 lipca 1956 w Manchesterze, zm. 18 maja 1980 w Macclesfield) – angielski muzyk, wokalista i autor tekstów postpunkowego zespołu Joy Division.
    Ludwig van Beethoven (wymowa niemiecka: luːtvɪç fan ˈbeːthoːfn, ur. 15-17 grudnia 1770 w Bonn, zm. 26 marca 1827 w Wiedniu) – kompozytor i pianista niemiecki, ostatni z tzw. klasyków wiedeńskich, a zarazem prekursor romantyzmu w muzyce, uznawany za jednego z największych twórców muzycznych wszech czasów.
    Borys Godunow (ros. Борис Годунов, oryg. wersja ros. do 1917 Борисъ Годуновъ) – opera w 4 aktach z prologiem. Autorem muzyki i libretta (opartego na tekście Aleksandra Puszkina) jest Modest Musorgski. Powstała w latach 1868-1872 i jest jedyną dokończoną operą Musorgskiego, który napisał dwie jej wersje (pierwsza, z 1869, nie została dopuszczona do wystawienia). Swoją prapremierę dzieło miało w 1874. Borys Godunow całkowicie opiera się na rosyjskiej tradycji muzycznej, odrzucając wpływy opery niemieckiej i włoskiej.
    Kniaź Igor (Князь Игорь, w Polsce znana też pod tytułem Książę Igor) – czteroaktowa opera z muzyką i librettem napisanymi przez Aleksandra Borodina.
    Modest Pietrowicz Musorgski (ros. Моде́ст Петро́вич Му́соргский, ur. 9 marca/21 marca 1839 w Karewie, Obwód pskowski, zm. 16 marca/28 marca 1881 w Sankt Petersburgu) – rosyjski kompozytor.

    Reklama