• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Barnim I



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Gryfino, (niem. Greifenhagen) – miasto w zachodniej części województwa zachodniopomorskiego, siedziba władz powiatu gryfińskiego i gminy miejsko-wiejskiej Gryfino. Leży nad Odrą Wschodnią na Równinie Wełtyńskiej. Pomiędzy rzeką a granicą z Niemcami (Odrą Zachodnią) znajduje się Park Krajobrazowy Dolina Dolnej Odry.Wittenburg – miasto Niemczech, w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie, w powiecie Ludwigslust-Parchim, siedziba Związku Gmin Wittenburg. Miasto liczy ok. 4,9 tys. mieszkańców, powierzchnia wynosi 46.25 km².
    Uwagi
    1. Dla porównania – nowo lokowane miasta otrzymywały zwykle 100 łanów ziemi.
    2. Polityka księcia wobec lubeczan była zmienna. W 1234 uwolnieni zostali od wszelkich ceł i danin, następnie od prawa brzegowego. W 1251 zostało podpisane z Lubeką tzw. „wieczne przymierze”. Kilka lat później już nie obowiązywało. Barnim I wprowadził zakaz skupywania przez kupców lubeckich zboża w jego kraju oraz zlikwidował wolność celną.

    Przypisy

    1. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 144-145 oraz przyp. 291 i 292, tamże.
    2. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 143, 232-237, 246-248.
    3. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 144.
    4. J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 71.
    5. T. Wróblewski, Etnograficzny zarys Pomorza Zachodniego [w:] K. Ślaski (pod red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, s. 200.
    6. K. Ślaski, Przemiany narodowościowe na Pomorzu Zachodnim [w:] K. Ślaski (pod red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, s. 178.
    7. Z. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, ss. 56-57.
    8. K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 33.
    9. U. Scheil: Barnim I. Herzog von Pommern (niem.). [dostęp 2012-02-14].
    10. Z. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 53.
    11. Z. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 58.
    12. Z. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 60.
    13. Z. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 61.
    14. J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 72.
    15. A. Czacharowski, Dzieje pogranicza Pomorza Zachodniego z Polską w XIII-XVIII wieku [w:] K. Ślaski (pod red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, s. 221.
    16. B. Dopierała, Polskie losy Pomorza Zachodniego, s. 58.
    17. M. Szczaniecki, Ramy terytorialne rozwoju historycznego Pomorza Zachodniego [w:] K. Ślaski (pod red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, s. 85.
    18. Z. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 63.
    19. J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 73.
    20. M. Anklewicz: Barnim I i templariusze (pol.). [dostęp 2012-02-14].
    21. B. Skaziński, M. Sałański: Komandorie i posiadłości templariuszy w Polsce (pol.). [dostęp 2012-02-14].
    22. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 143-151, 155-158.
    23. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 164-172.
    24. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 143-151, 163-172.
    25. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 143.

    Bibliografia[]

    Opracowania[]

  • Boras Z., Książęta Pomorza Zachodniego, Poznań 1996, ISBN 83-232-0732-1.
  • Czacharowski A., Dzieje pogranicza Pomorza Zachodniego z Polską w XIII-XVIII wieku [w:] Ślaski K. (pod red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, Poznań 1960.
  • Dopierała B., Polskie losy Pomorza Zachodniego, Poznań 1970.
  • Kozłowski K., Podralski J., Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, Szczecin 1985, ISBN 83-03-00530-8.
  • Rymar E., Rodowód książąt pomorskich, Szczecin 2005, ISBN 83-87879-50-9.
  • Szczaniecki M., Ramy terytorialne rozwoju historycznego Pomorza Zachodniego [w:] Ślaski K. (pod red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, Poznań 1960.
  • Szymański J. W., Książęcy ród Gryfitów, Goleniów – Kielce 2006, ISBN 83-7273-224-8.
  • Ślaski K., Przemiany narodowościowe na Pomorzu Zachodnim [w:] Ślaski K. (pod red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, Poznań 1960.
  • Wróblewski T., Etnograficzny zarys Pomorza Zachodniego [w:] Ślaski K. (pod red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, Poznań 1960.
  • Opracowania online[]

  • Anklewicz M., Barnim I i templariusze (pol.) [w:] Stowarzyszenie „Szlak Templariuszy” (strona oficjalna) (pol.), [dostęp 2012-02-14].
  • Scheil U., Barnim I. Herzog von Pommern (niem.) [w:] NDB, ADB Deutsche Bioraphie (niem.), [dostęp 2012-02-14].
  • Skaziński B., Sałański M., Komandorie i posiadłości templariuszy w Polsce (pol.) [w:] Stowarzyszenie „Szlak Templariuszy (strona oficjalna” (pol.), [dostęp 2012-02-14].
  • Literatura dodatkowa[]

  • Bobowski K., Dawne pieczęcie na Pomorzu Zachodnim, Szczecin 1989, ISBN 83-7007-170-8.
  • Cieślikowa A. (red.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, T. 1, Kraków 2000, ISBN 83-87623-23-7.
  • Literatura dodatkowa (online)[]

  • Madsen U., Barnim I. (niem.), [dostęp 2012-02-18].
  • Wasal (łac. vassus, z celt. gwas, sługa) – we wczesnym średniowieczu osoba wolna oddająca się pod opiekę seniora w akcie komendacji. W zamian za lenno wasal zobowiązywał się służyć wiernie seniorowi radą i pomocą orężną. Uroczystą ceremonią przekazania lenna była inwestytura. Później wasal to osoba, która złożyła hołd lenny i przysięgę na wierność. Wasal sam mógł mieć wasala, dla którego był seniorem. Czyli oddawał mu w opiece fragment ziemi, którą sam otrzymał od własnego seniora. Z uwagi na popularność zasady w feudalizmie europejskim wasal mojego wasala nie jest moim wasalem stosunki lenne tworzyły skomplikowaną strukturę społeczną.Mściwój I gdański (Mszczuj, Mściwoj, Mściwuj, pom. Mestwin). Syn Sobiesława I z dynastii Sobiesławiców. Data urodzenia nieznana. Według nekrologów pomorskich miał umrzeć w 1220 r. Część historyków uważa, że tak było w rzeczywistości (Błażej Śliwiński). Inni jednak (np. Gerard Labuda, Edward Rymar) zwracają uwagę, że w 1248 r. jego syn Świętopełk oświadczył, iż przez 12 lat opiekował się bratem Samborem, po czym wydzielił mu dzielnicę. Wiele wskazuje, że stało się to w latach 1225-1227. Z tego wynika, że Mściwoj I zmarł w 1213-1215 r.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Suchań, (niem. Zachan) – miasto w woj. zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Suchań. Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 1436 mieszkańców.
    Dąbie (niem. Vadam, Altdamm) – część Szczecina, do 1948 r. stanowiąca osobne miasto. Obecnie stanowi osiedle administracyjne, będące jednostką pomocniczą miasta.
    Beata (Beatrix) Barnimówna (ur. w okr. 1270–1274, zm. w okr. 1315–grudzień 1316 w Szczecinie?) – żona Henryka II z Orli (Werle), pana na Penzlinie, córka Barnima I Dobrego, księcia szczecińskiego i pomorskiego oraz Matyldy askańskiej.
    Penzlin (pol. hist. Pęczelin) – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie, w powiecie Mecklenburgische Seenplatte, siedziba Związku Gmin Penzliner Land. Według danych z 31 grudnia 2008 r. miasto liczyło ok. 2,8 tys. mieszkańców.
    Sprewianie - średniowieczne plemię zachodniosłowiańskie zamieszkujęce dorzecze rzeki Sprewy, dopływu Haweli (na wschód od Stodoran). Sąsiadowali z plemionami: Słupian, Morzyczan, Płonów i Lubuszan. Ich główny gród to Kopanica nad Sprewą obecnie dzielnica Berlina - Berlin-Köpenick.
    Prawo magdeburskie (prawo niemieckie; łac. Ius municipale magdeburgense, niem. Magdeburger Recht) – średniowieczne prawo miejskie wzorowane na prawie miasta Magdeburga. W 1035 Magdeburg otrzymał patent nadający miastu prawo do handlu i zjazdów. Prawo to spisane zostało w 1188 stając się wzorcem dla podobnych regulacji wielu miast środkowoeuropejskich.
    Bogusław II (ur. w okr. 1178–1184, zm. 23 lub 24 stycznia 1220 lub 1221) – książę pomorski i szczeciński z dynastii Gryfitów. Syn Bogusława I i Anastazji, córki księcia wielkopolskiego Mieszka III Starego i Eudoksji.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.031 sek.