Bark (fortyfikacja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bark (2) bastionu

Bark – w dawnej fortyfikacji bok dzieła obronnego. W przypadku fortów łączy czoło z szyją, przeważnie zaopatrzony w stanowiska do prowadzenia ognia flankującego międzypole, np. bark bastionu czy bark lunety.

Międzypole - pas terenu rozdzielający stałe dzieła fortyfikacyjne (forty). W celu zapewnienia ciągłości obrony teren ten jest zabezpieczany przez fortyfikacje polowe: rowy strzeleckie, zapory drutowe, pola minowe, oraz ostrzeliwany przez sąsiednie dzieła obronne.Ryszard Henryk Bochenek (ur. 1931, zm. 2004) - pułkownik doktor habilitowany inżynier Wojska Polskiego, profesor Wojskowej Akademii Technicznej, inżynier wojskowy, badacz fortyfikacji.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Ryszard Henryk Bochenek 1000 słów o inżynierii i fortyfikacjach, wyd. 1989, s. 17

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Bark. W: Encyklopedia techniki wojskowej. Wydawnictwo MON, 1978, s. 51.
  • Luneta – polowe dzieło fortyfikacyjne posiadające jedno lub dwa czoła i dwa barki. Tył pozostawał odkryty (w przypadku i jego zasłonięcia luneta stawała się redutą). Budowane z wałów ziemnych osłoniętych fosą. Stosowane przy budowie fortyfikacji od połowy XVII wieku do początku XX wieku.Fort (wł.) – fortyfikacja (budowla obronna) polowa lub stała, budowana od XVII do początków XX w., przystosowana do obrony okrężnej.




    Warto wiedzieć że... beta

    Czoło – część obiektu fortyfikacyjnego skierowana w stronę przewidywanego ataku przeciwnika (w stronę przedpola).

    Reklama