Bariera geograficzna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bariera geograficzna – jedna z przyczyn izolacji rozumianej jako ograniczenie lub całkowity brak kontaktów między populacjami tego samego gatunku.

Izolacja - ograniczenie lub całkowity brak kontaktów między populacjami tego samego gatunku. Przyczyną izolacji są tzw. bariery ekologiczne lub geograficzne. Wyróżnia się:Wędrówki zwierząt, migracje zwierząt – zazwyczaj sezonowe i regularne przemieszczanie się zwierząt (osobników, stad lub całych populacji) na różne odległości. Migracje występują u wszystkich kręgowców i u niektórych bezkręgowców. Zwierzęce wędrówki klasyfikowane są według kilku kryteriów.

Bariera geograficzna jest związana z występowania różnych przeszkód natury przestrzennej, np. masywów górskich, mórz i oceanów. Bariery te utrudniają wędrówki zwierząt i są również nazywane barierami wędrówkowymi. Bariery wędrówkowe mogą być różne w zależności od gatunku. Dla ptaków lądowych taką barierą może być ocean, dla innych pustynia czy góry.

Ocean (łac. Oceanus, stgr. Ὠκεανός Okeanos – u starożytnych Greków i Rzymian mityczna rzeka oblewająca cały świat, także nazwa jej boga) – wielka część hydrosfery ziemskiej, stanowiąca rozległy obszar słonej wody. Wody słone pokrywają w sumie blisko 3/4 (70,8%) Ziemi. Powierzchnia oceanów wynosi ok. 361 mln km², a ich łączna objętość ok. 1,3•10 m³.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. [1] Piotr Świętochowski, Tomasz Tumiel, Marcin Sidelnik, Sprawozdanie z prac obozu ornitologicznego „Akcja Siemianówka” 2002 – 2005, Koło Naukowe Biologów, Instytut Biologii, Uniwersytet w Białymstoku, s.4




Reklama