• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Balet w Rosji

    Przeczytaj także...
    Wojna rosyjsko-turecka – konflikt między Rosją a imperium osmańskim w latach 1877–1878. Na frontach działania wojenne toczyły się od 24 kwietnia 1877 do 31 stycznia 1878.Maria Taglioni (ur. 23 kwietnia 1804 w Sztokholmie , zm. 24 kwietnia 1884 w Marsylii. Tancerka włoska, córka Filipa Taglioni, pod którego okiem studiowała taniec w Paryżu.
    Jules Joseph Perrot (ur. 18 sierpnia 1810 w Lyonie, zm. 29 sierpnia 1894 w Paramé (Saint-Malo)) – francuski tancerz i choreograf.

    Balet w Rosji – forma baletu charakterystyczna dla rosyjskiej kultury.

    Historia[ | edytuj kod]

    Według historyka Iwana Zabelina pierwszy spektakl baletowy w Rosji miał miejsce podczas Maslenicy 17 lutego 1672 roku, na dworze cara Aleksieja Michajlowicza, w letniej rezydencji Przemienienia Pańskiego. Jakob Reytenfels datuje to wydarzenie na 8 lutego 1675 roku. Wystawieniem baletu o Orfeuszu, kompozytora H. Schütza, przewodniczył Mikołaj Lima. Przed rozpoczęciem spektaklu, na scenę wyszedł aktor grający Orfeusza i odśpiewał niemieckie pieśni, przetłumaczone carowi przez tłumacza, w których wychwalano duchowe piękno Aleksieja Michajłowicza. W tym momencie po obydwu stronach Orfeusza stały, oświetlone kolorowymi światełkami, banery, które po zakończeniu pieśni Orfeusza, zaczęły tańczyć.

    Piotr I Aleksiejewicz Wielki, ros. Пётр I Алексеевич (ur. 30 maja/9 czerwca 1672 w Moskwie, zm. 28 stycznia/8 lutego 1725 w Sankt Petersburgu). Syn Aleksego (1645-1676), z dynastii Romanowów.Pałac Zimowy w Petersburgu (rus. Зимний дворец) – położony na brzegu Newy barokowy pałac budowany w latach 1754 - 1762 według projektu Bartolomeo Rastrellego dla Elżbiety (wzorowany był na francuskim Wersalu). Budowę ukończono po jej śmierci. Jako pierwsza zamieszkała w nim cesarzowa Katarzyna II.

    XVIII wiek[ | edytuj kod]

    Za panowania Piotra I w Rosji pojawiły się tańce, w dzisiejszym tego słowa znaczeniu: wprowadzono menuety, kontredansy. Wydany został dekret, na mocy którego tańce te zostały uznane za cześć dworskiej etykiety, a młodzież dworska była zobowiązana do nauki tańca.

    Chopiniana – neoromantyczny balet Michaiła Fokina w I akcie do muzyki zbioru utworów fortepianowych Fryderyka Chopina, znany również pod tytułem Sylfidy. Śpiąca królewna (ros. Спящая красавица) – balet-feeria w trzech aktach, pięciu obrazach z prologiem i apoteozą. Libretto autorstwa Iwana Wsiewołożskiego i Mariusa Petipy, według baśni Charlesa Perraulta, muzykę stworzył Piotr Czajkowski, choreografię - Marius Petipa, scenografię - Heinrich Levogt, Ivan Andriejew, Michaił Boczarow (dekoracje) i Iwan Wsiewołożski (kostiumy).

    W 1731 roku w Petersburgu założono Pierwszy Korpus Szlachecki, który miał stać się kolebką rosyjskiego baletu. Ponieważ absolwenci Korpusu w przyszłości mieli zajmować wysokie stanowiska rządowe, wymagano od nich znajomości świeckiej kultury, dlatego też Korpus kładł nacisk na nauczanie w zakresie sztuk plastycznych, w tym także tańca klasycznego. W 1734 roku do Korpusu dołączył mistrz tańca Jean-Baptiste Lande, który uznawany jest za twórcę baletu rosyjskiego. W 1735 roku do Petersburga zaproszono kompozytora Francesco Araya, a także baletmistrza, a od 1736 roku choreografa Antonio Rinaldi (Fossano). Najzdolniejszym tancerzem był Nikołaj Czogłokow.

    Antonio Rinaldi (ur. 1710, zm. 10 kwietnia 1794) – włoski architekt, przez większość swojej kariery artystycznej pracował w Rosji. Jego nauczycielem był Luigi Vanvitelli.Menuet to francuski taniec ludowy, który stał się z czasem tańcem dworskim, w metrum 3/4 i tempie umiarkowanym. Tańczony był parami i składał się z kilku figur. Największą popularność zdobył na dworze Ludwika XIV.

    4 maja 1738 roku francuski baletmistrz Jean-Baptiste Lande otworzył pierwszą w Rosji szkołę baletową „Szkoła tańca Jej Wysokości” (obecnie „Akademia baletu rosyjskiego imienia A.J. Waganowej”). W specjalnie przygotowanych komnatach Pałacu Zimowego, Lande rozpoczął nauczanie 12 rosyjskich chłopców i dziewczynek. Uczniów wybrano spośród dzieci skromnego pochodzenia. Nauka w szkole była bezpłatna i zapewniała pełną obsługę. Nazwiska najlepszych studentów pierwszego składu tanecznego szkoły: A. Sergiejewa, A. Timofeewa, E. Zorina, A. Toporkowa, A. Nesterow.

    Aleksy I Michajłowicz (ur. 19 lub 29 marca 1629 w Moskwie, zm. 29 stycznia lub 8 lutego 1676 tamże) – car Rosji w latach 1645-1676, syn Michała (1613-1645), z dynastii Romanowów.Aleksander I Pawłowicz (Александр I Павлович), (ur. 12 grudnia/23 grudnia 1777 w Petersburgu, zm. 19 listopada/1 grudnia 1825 w Taganrogu) – cesarz Rosji od 1801, wielki książę Finlandii od 1809, król Polski od 1815 (Królestwo Polskie), syn Pawła I z dynastii Romanowów, starszy brat księcia Konstantego oraz Mikołaja, swojego następcy na tronie Rosji.

    Dalszy rozwój baletu rosyjskiego przypadł na okres panowania Elżbiety Romanowej. Pośród kadetów Korpusu Szlacheckiego, w tańcu zaistnieli: Nikita Beketow, Piotr Melissino, Piotr Swistunow i Timofiej Ostrewald. Beketow został ulubieńcem Elżbiety i korzystał ze specjalnych względów carycy, która osobiście go ubierała, ponieważ doskonale grał role kobiece.

    Mikołaj I Pawłowicz (ros. Николай I Павлович) (ur. 6 lipca 1796 w Carskim Siole, zm. 2 marca 1855 w Sankt Petersburgu) – cesarz Rosji od 1 grudnia 1825 (koronowany na cesarza 3 września 1826 roku), król Polski od 1825 (koronowany na króla Polski 24 maja 1829 roku, zdetronizowany przez polski Sejm 25 stycznia 1831), brat Aleksandra I (1777-1825), trzeci syn Pawła I (1754-1801), z dynastii Romanowów.Feliks Adam Walerian Krzesiński herbu Nieczuja (ros. Фе́ликс Кшеси́нский, ang. Felix Kschessinsky; ur. 17 lutego 1823 w Warszawie, zm. 16 lipca 1905 w Krasnowie koło Sankt Petersburga) – polski tancerz baletowy, choreograf i nauczyciel tańca. W latach 1845–1851 pierwszy tancerz charakterystyczny baletu warszawskiego w Teatrze Wielkim, od 1851 carskiego baletu w Sankt Petersburgu. Był słynnym mazurzystą, niezrównanym wykonawcą mazura zarówno na scenie warszawskiej, jak i petersburskiej. Ojciec sławnej rosyjskiej primabaleriny „assoluta” Matyldy Krzesińskiej.

    W 1742 roku z uczniów Lande utworzył pierwszą grupę baletowa, której aktorzy już od 1743 roku zaczęli otrzymywać honorarium. Roczny budżet grupy, nie licząc orkiestry, wynosił 33 8140 rubli. 1 sierpnia 1759 w dniu imienin cesarzowej, oraz z okazji zwycięstwa nad wojskami pruskimi pod Frankfurtem oficjalnie wystawiono pierwszy dramat baletowy „Sanktuarium mocy”, który okazał się ogromnym sukcesem.

    Aleksander II Nikołajewicz, ros. Александр II Николаевич (ur. 29 kwietnia 1818 w Moskwie, zm. 13 marca 1881 w Petersburgu) – cesarz Wszechrusi, król Polski i wielki książę Finlandii oraz wielki książę Litwy w latach 1855-1881, syn Mikołaja I (1825-1855) z dynastii Romanowów i Charlotty Hohenzollern (1798-1860), księżniczki pruskiej, która po przejściu na prawosławie przyjęła imię Aleksandra Fiodorowna.Agrippina Jakowlewna Waganowa (ros. Агриппи́на Я́ковлевна Вага́нова; ur. 6 lipca 1879 w Petersburgu, zm. 5 listopada 1951 w Leningradzie) – rosyjska tancerka, choreograf i pedagog tańca. Ludowa Artystka RFSRR (1934).

    W okresie panowania Katarzyny II, balet rosyjski zdobył jeszcze większą popularność. Z okazji jej koronacji w Pałacu Moskiewskim, wystawiony został luksusowy balet „Le Retour de la deesse du printemps”, w którym brali udział szlachcice. Wiadomo także, że w przedstawieniach baletowych w przypałacowym teatrze często tańczył następca tronu – Paweł Pietrowicz.

    Francesco Araja (ur. 25 czerwca 1709 w Neapolu, zm. ok. 1770 tamże bądź w Bolonii) – włoski kompozytor tworzący w Rosji. Królowa śniegu (org. Snedronningen) – baśń napisana w 1844 roku przez Hansa Christiana Andersena i opublikowana rok później.

    Za czasów Katarzyny II pojawiła się tradycja baletów złożonych z chłopów pańszczyźnianych, zatrudnianych przez szlachtę. Największą sławą takiego typu baletów cieszył się balet Naszczokina.

    W tym czasie balet, jak i całą sztukę rosyjską, dominował pastoralno-sentymentalny kierunek, co widać chociażby w tytułach przedstawień baletowych tamtych lat. Pod koniec XVIII wieku balet był ściśle związany z opera, jednakże nie wchodził skład przedstawienia, lecz był pokazywany w czasie antraktu. W 1766 roku wiedeński baletmistrz i kompozytor Gasparo Angiolini dodał przedstawieniom baletowym rosyjskiego charakteru poprzez wykorzystanie rosyjskich melodii, dzięki czemu zdobył popularność. W 1787 roku roczny budżet grupy baletowej wynosił 40 170 rubli. Największymi artystami tego okresu byli Iwan Walberch, Wasilij Bałaszow, Zorina i Sofia Walbrechowa.

    Paweł I Piotrowicz, ros. Павел I Петрович (ur. 1 października 1754 w Sankt Petersburgu, zm. 23 marca 1801 tamże) – cesarz Rosji w latach 1796–1801, wielki mistrz Zakonu Maltańskiego 1799-1801, wolnomularzTermin balet (z franc. ballet, a to z wł. balletto zdrobnienie od ballo "taniec") ma kilka powiązanych z sobą znaczeń:

    W początkowym okresie panowania cara Pawła I balet znów był w modzie. Ważną częścią przedstawienia baletowego była sceneria Pietro Gonzaga. Od 1794 roku zaczęto wystawiać pierwsze przedstawienia autorstwa rosyjskiego choreografa Iwana Walbercha. Za panowania Pawła I został wydany dekret określający zasady dotyczące baletu – na scenie podczas występu nie mógł pojawić się mężczyzna, a role męskie tańczyły Nastasja Beriłowa oraz Jewgienija Kołosowa. Zasady te obowiązywały aż do momentu przybycia do Petersburga Auguste Poireau.

    Katarzyna II Wielka (ur. 2 maja 1729 w Szczecinie – zm. 17 listopada 1796 w Petersburgu) – księżniczka anhalcka Zofia Fryderyka Augusta, , żona wielkiego księcia, później cesarza rosyjskiego Piotra III, a po dokonaniu zamachu stanu samodzielna cesarzowa Rosji w latach 1762-1796. Podziwiana przez zachodnich filozofów za mądrość, umiłowanie wiedzy i sprzyjanie oświeceniu, nazywana przez nich „Semiramidą Północy”, w rzeczywistości rządziła niezwykle twardą ręką. Zezwoliła szlachcie na handel chłopami i zsyłanie buntowników na Syberię, krwawo stłumiła bunty kozackie i chłopskie. Uczestniczyła w rozbiorach Polski.Modest Pietrowicz Musorgski (ros. Моде́ст Петро́вич Му́соргский, ur. 9 marca/21 marca 1839 w Karewie, Obwód pskowski, zm. 16 marca/28 marca 1881 w Sankt Petersburgu) – rosyjski kompozytor.

    XIX wiek[ | edytuj kod]

    Za panowania Aleksandra I balet rosyjski przechodził okres rozkwitu, osiągając szczytową formę. Sukces grupy baletowej w tym czasie zawdzięcza się przede wszystkim francuskiemu choreografowi Charles’owi Didelot, który przybył do Rosji w 1801 roku. Pod jego kierownictwem wśród rosyjskich tancerzy baletowych zaczęły błyszczeć takie gwiazdy jak Maria Daniłowa, Awdotja Istomina, Anastasija Lichutina, Peter Didier, Nikołaj Goltz, Jekaterina Teleszowa i Wiera Zubowa. W tym czasie balet rosyjski osiągnął niebywałą popularność, także dzięki Derżawinowi, Puszkinowi i Gribojedowi, którzy rekomendowali balety Didelot i jego uczniów – Istominę i Teleszową.

    Taniec klasyczny (akademicki) to specyficzna forma tańca, zwana też baletem. Różnica polega na tym, że termin balet odnosi się do spektaklu odbywającego się na scenie, natomiast termin taniec klasyczny odnosi się do techniki, jakiej używają tancerze.Heinrich Schütz, sam podpisujący się jako Henrich, łac. Henricus Sagittarius, (ur. 18 października 1585, Bad Köstritz, zm. 6 listopada 1672, Drezno) – niemiecki kompozytor i organista; najwybitniejszy niemiecki kompozytor tworzący przed J.S. Bachem i jeden z najwybitniejszych kompozytorów XVII wieku, stawiany na równi z Claudio Monteverdim. We współpracy z poetą Martinem Opitzem von Boberfeld zaadaptował operę Ottavio Rinucciniego Dafne, pierwszą z librettem w języku niemieckim (zaginęła).

    Za rządów Mikołaja I balet nadal święcił triumfy dzięki choreografowi Charles’owi Didelot i utrzymywał dominującą pozycję w stosunku do innych rodzajów sztuk performatywnych. Balet wchłaniał wszystkie uwagi administracji teatru. Car Mikołaj kochał balet i praktycznie nigdy nie opuścił ani jednego przedstawienia. W 1831 Didelot, z powodu konfliktu z dyrektorem teatru, księciem Gagarinem, opuścił scenę Petersburga. Jego odejście silne odbiło się na balecie rosyjskim. Wkrótce na deskach petersburskiego teatru zaczęła błyszczeć gwiazda europejskiego baletu, primabalerina Maria Taglioni. Zadebiutowała 6 września 1837 w balecie „Sylfida” i wzbudziła zachwyt publiczności. Takiej lekkości, takiej dziewczęcej gracji i takiej niezwyklej techniki i mimiki twarzy nie widziano wcześniej u żadnej z tancerek. W 1841 roku Taglioni pożegnała scenę Petersburga, na której zatańczyła ponad 200 razy. W 1848 roku do Sankt Petersburga przybyła konkurentka Taglioni – Fanny Elssler, która słynęła z gracji i mimiki. W ślad za nią, przyjechała do Petersburga Carlotta Grisi, która zadebiutowała w 1851 roku w przedstawieniu „Giselle”, który okazał się jej wielkim sukcesem, a Grisi dała się poznać jako najwyższej klasy tancerka i aktorka mimiczna. Carlotta Grisi tańczyła w Petersburgu aż do 1853 roku, w którym na jej miejsce przyjęto trzy nowe prima baleriny: Louise Fleury, Rose Guiraud i Gabriel Kjellén. W tym czasie choreografowie Auguste Poireau, Alexis Blache, Antoine Titus, Filippo Taglioni, Jules Perrot i Mariusa Petipy, Joseph Mazilier kontynuowali tworzenie luksusowych baletów i angażując nowych utalentowanych artystów próbowali otrzymać wysoką pozycję przedstawień baletowych, która zaczęła słabnąć ze względu na rosnącą popularność włoskiej opery. Wśród wybitnych tancerek tego okresu należy wymienić: Annę Prichunową, Zinaida Riszar, siostry Amosow, Jekaterina Sankowskaja, Liubow Radina, Olgę Szlefocht, Marię Surowszczikową, a wśród tancerzy triumf święcili: Frederick Malavern, Bernard Fleury, Nikołaj Goltz, Theodore Guerin, Christian Johansson, Timofiej Stukołkin, Marius Petipa, Jules Perrot, Feliks Krzesiński. Znamienitym krytykiem baletu tych lat był Wissarion Bielinski, który zdobył popularność artykułami o Taglionim, Guerin i Sankowskiej.

    Giselle (Giselle ou Les Willis) – balet fantastyczny w 2 aktach, sztandarowe dzieło francuskiego baletu romantycznego. Arthur Saint-Léon (ur. 1821 w Paryżu, zm. 1870 w Paryżu) – tancerz i choreograf francuski. Studiował taniec pod okiem ojca, który był maître de ballet w Stuttgarcie. Zadebiutował w Monachium, jako skrzypek i tancerz. Ożenił się ze słynną tancerką Fanny Cerrito w 1845 r. Po 6 latach jednak się rozstali. Tworzył balety w całej Europie i sam w nich także tańczył. W latach 1847 – 1852 tańczył w Paryżu, w 1859 r. zadebiutował w Petersburgu. Jego najważniejsze balety to:

    Za rządów Aleksandra II w rosyjskim balecie zaczęły kiełkować rodzime talenty. Cały szereg utalentowanych tancerzy i tancerek stanowił ozdobę scen baletowych. Chociaż w baletowych przedstawieniach stawiano na ekonomię, doświadczenie Mariusa Petipa pozwoliła na powstawanie znakomitych spektakli, nawet przy niedużym nakładzie finansowym. Na sukces przedstawień baletowych miał wpływ fakt, że dekoracje do nich tworzyli wybitni artyści: Michaił Boczarow, Matwiej Sziszkow, Antoniji Wagner. W tym okresie rozwoju baletu, na scenie w czasie przedstawienia taniec przewyższał inne sztuki – plastykę i mimikę. Choreografami w tym czasie byli: Jules Perrot (1849–1859), Arthur Saint-Léon (1859–1869), Marius Petipa (1869–1903). Arthur Saint-Léon stworzył szereg baletów opartych o fabuły rosyjskich bajek: „Konik Garbusek” (1864), „Złota rybka” (1867), a Marius Petipa balet oparty na wydarzeniach wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1877–1878, pod tytułem „Roksana”. Pośród znamienitych baletnic tego okresu, należy wymienić: Nadiezdę Bogdanową, Marfę Mrurawjową, Marię Surowszikowa-Petipa, Annę Prichunową, Aleksandrę Kemmerer, Matyldę Madajewą, Klawdię Kancyrewą, Jekaterinę Wazem, Aleksandrę Werginę, Jewgienię Sokołową Marie Gorszenkową, Warwarę Nikitiną, Annę Johansson, Mariję Petipę. Najbardziej utalentowanymi baletmistrzami tych czasów byli: Frederik Malaweren, Christian Johansson, Feliks Kszesinskij, Marius Petipa, Timofiej Stukolkin, Nikolaj Golc, Pawel Gerdt, Aleksiej Bogdanow. Na scenie Petersburga występowali także zagraniczni tancerze, m.in. Fanni Cherrito, Amalia Ferraris, Adel Grantzow, Gulelmina Salvioni, Kamila Stefańska.

    Fanny Elssler, właśc. Franziska Elssler (ur. 23 czerwca 1810 w Gumpendorfie, zm. 27 listopada 1884 w Wiedniu) – austriacka tancerka i choreografka, primabalerina liryczna. Wprowadziła do baletu tańce ludowe takie jak kaczucza, krakowiak i tarantela. Występowała w latach 1818–1851, m.in. w Wiedniu, Neapolu, Berlinie, Londynie i Paryżu. Obok Włoszki Marii Taglioni, z którą rywalizowała, jest najbardziej znaną tancerką europejskiego romantyzmu. Filippo Taglioni (ur. 5 listopada 1778 w Mediolanie, zm. 11 lutego 1871 w Como) – włoski tancerz i choreograf, ojciec Marii i Paula Taglionich.

    Za panowania Aleksandra III przedstawienia baletowe wystawiano w teatrze Maryjskim dwa razy w tygodniu: w środy i w niedziele. Głównym choreografem był Marius Petipa. Orkiestra dyrygowali kolejno: Aleksiej Papkow i Riccardo Drigo. Główny skład tworzyły takie baletnice jak: Warwara Nikitina, Jekaterina Wazem, Jewgienija Sokołowa, Marija Petipa, Aleksandra Nedremska. Awgusta Ogolejt, Anna Johansson, Maria Anderson. W tym czasie petersburski balet tworzyły zagraniczne baletnice takie jak Emma Bessone, Elena Cornalba, Virginia Zucchi, Carlotta Brianza, która jako pierwsza wykonała rolę Aurory w balecie pod tytułem „Śpiąca królewnaPiotra Czajkowskiego, Emilia Laus, która odgrywała charakterystyczne mimiczne role, oraz tancerze: Enrico Cecchetti, Alfred Bekeffi. W Moskwie w tym okresie choreografem był Jose Mendez, a spośród baletnic najwybitniejszymi były Lidia Geiten, Ewdokia Kalmykowa i Elena Barmina. Wiodącymi tancerzami byli Wasilij Gelcer i Nikolaj Domaszew.

    Kontredans – zbiorowy, figurowy taniec towarzyski pochodzenia angielskiego, popularny zwłaszcza we Francji od końca XVIII (w XIX w. przekształcił się w kadryla)Elżbieta Piotrowna Romanowa, Елизавета Петровна (ur. 29 grudnia 1709 w Kołomienskim, zm. 5 stycznia 1762 w Sankt Petersburgu) – cesarzowa Rosji w latach 1741-1762, córka Piotra I Wielkiego (1689-1725) i cesarzowej Katarzyny I.

    XX wiek[ | edytuj kod]

    Na początku XX wieku akademickich tradycji bronili tacy artyści jak: Olga Preobrazenska, Matylda Krzesińska, Wiera Trefilowa, Julia Sedowa, Agrippina Waganowa, Liubow Egorowa, Nikolaj Legat, Samuil Andrianow, Maria Kozuchowa, Olga Spesiwcewa. W poszukiwaniu nowych form Michail Fokin opierał się na nowoczesnej sztuce. Ulubioną formą sceniczną tego choreografa był balet jednoaktowy z lakoniczną, nieprzerwaną akcją, o jasno określonym stylistycznym zabarwieniu. Michaił Fokin stworzył takie balety jak „Pawilon Armidy” (1907), „Chopiniana” (1908), „Egipskie noce” (1908), „Karnawał” (1910), „Pietruszka” (1911), „Tańce polowieskie” (1909) z opery „Ksiaze Igor”. Występując w baletach autorstwa Fokina, sławę zdobyli Tamara Karsawina, Waclaw Niżyński i Anna Pawłowa. Pierwszy akt baletu „Don Kichot”, do muzyki Ludwika Minkusa (na motywach baletu M. Petipa), dotarł do współczesnych odbiorców w zmienionej przez Aleksandra Gorskiego w 1900 r. formie. Później w 1963 r. został wystawiony „Konik Garbusek” (Aleksandra Gorskiego, wznowiony przez Michajlowa, Balteczejewa i Bruskinego). Od 1924 roku w teatrze Maryjskim wystawiano spektakle Fiodora Lopuchowa, pierwszym z nich był spektakl „Noc na Łysej górze” (muzyka – Modest Musorgskij), później wystawiono także „Królową Śniegu” (1927), „Czerwony mak” (1929), „Bolt” (1931) – z muzyka Dmitrija Szostakowicza, „Daremna ostrożność” (1944), „Wiosenna opowieść” (1947) – na podstawie materiału muzycznego Czajkowskiego.

    Opera (wł. "dzieło") – sceniczne dzieło muzyczne wokalno-instrumentalne, w którym muzyka współdziała z akcją dramatyczną (libretto). Istotą tego gatunku muzycznego jest synteza sztuk, czyli połączenie słowa, muzyki, plastyki, ruchu, gestu oraz gry aktorskiej. Podobnie jak i balet, wywodzi się z włoskich, renesansowych maskarad karnawałowych, które przerodziły się w widowiska dramatyczne. Opera składa się z aktów, które podzielone są na sceny.Ludwig Minkus, właśc. Aloysius Bernhard Philipp Minkus, znany również jako Léon Fyodorovich Minkus (ur. 23 marca 1826 w Innere Stadt (Wiedeń), zm. 7 grudnia 1917 w Wiedniu) – austriacki kompozytor. Najpłodniejszy kompozytor baletowy drugiej połowy XIX wieku, dyrygent i autor oryginalnej muzyki lub opracowań muzycznych blisko 30 baletów, w znacznej części Mariusa Petipy. Pedagog. Komponował również koncerty i etiudy skrzypcowe. Przez wiele lat żył i pracował w Rosji.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Балет // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: в 86 т. (82 т. и 4 доп.). – СПб., 1890–1907.
    2. БАЛЕТ ОБ ОРФЕЕ в балетной энциклопедии.
    3. Ю. А. Бахрушин. История русского Балета.
    4. История русского балета.
    5. БЕРИЛОВА Анастасия Парфентьевна (ros.). istoriya-teatra.ru. [dostęp 2016-09-06].
    6. ГРАНЦОВА Гранцов [Grantzow Адель] (ros.). dancelib.ru. [dostęp 2016-09-08].
    7. ГРА'НЦОВ Гранцова (Grantzow) Адель (ros.). istoriya-teatra.ru. [dostęp 2016-09-08].
    Cerkiew Przemienienia Pańskiego - prawosławna cerkiew w Moskwie, w rejonie Arbat, w strukturach dekanatu centralnego eparchii moskiewskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.Kamila Stefańska (zm. 8 listopada 1902) – polska tancerka, od listopada 1868 morganatyczna małżonka księcia Emila zu Sayn-Wittgenstein-Berleburg, z tytułem baronowej von Kleydorff).




    Warto wiedzieć że... beta

    Carlotta Grisi (wym. Karlotta Grịzi, ur. 28 czerwca 1819 w Vižinadzie na Istrii, zm. 20 maja 1899 w Saint-Juan koło Genewy) – włoska tancerka baletowa.
    Paweł Pawłowicz Gagarin (ros. Павел Павлович Гагарин; ur. 15 marca 1789 w Moskwie, zm. 4 marca 1872 w Petersburgu) – książę, rosyjski działacz państwowy, magnat ziemski.
    Wissarion Grigorjewicz Bielinski (ur. 30 maja 1811 w Sweaborgu - Finlandia, zm. 2 maja 1848 w Petersburgu - Rosja) – rosyjski pisarz, filozof, krytyk literacki. Teoretyk kierunku rewolucyjnego demokratyzmu, okcydentalista.
    Tamara Płatonowna Karsawina, ros. Тамара Платоновна Карсавина (ur. 9 marca 1885 w Sankt-Petersburgu, zm. 26 maja 1978 w Amersham k. Beaconsfield) – tancerka rosyjska.
    Matylda Krzesińska (ur. 31 sierpnia 1872 w Ligowie, obecnie dzielnicy Petersburga, zm. 6 grudnia 1971 w Paryżu) – rosyjska tancerka polskiego pochodzenia. Od 1890 występowała w Teatrze Maryjskim w Petersburgu. Od 1909 tańczyła w Les Ballets Russes w Paryżu. Jako druga w historii baletu otrzymała tytuł Primaballerina assoluta Teatru Maryjskiego w Petersburgu (1895–1917). Córka polskiego tancerza Feliksa Adama Krzesińskiego.
    Bitwa pod Bergen – starcie zbrojne, które miało miejsce niedaleko Frankfurtu nad Menem 13 kwietnia 1759 roku, w czasie wojny siedmioletniej.
    Aleksander III Aleksandrowicz, ros. Александр III Александрович (ur. 26 lutego/10 marca 1845 w Petersburgu, zm. 20 października/1 listopada 1894 w Liwadii) – cesarz Rosji i król Polski w latach 1881-1894, syn Aleksandra II (1855-1881), z dynastii Romanowów (linia Holstein-Gottorp-Romanow) i jego pierwszej żony, carycy Marii Heskiej, znanej jako Maria Aleksandrowna.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.781 sek.