• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bakelit

    Przeczytaj także...
    Biuro Patentów i Znaków Towarowych Stanów Zjednoczonych (ang. The United States Patent and Trademark Office, PTO lub USPTO) – biuro patentowe podlegające Departamentowi Handlu USA zabezpieczające patenty i znaki towarowe w imieniu wynalazców i podmiotów gospodarczych. PTO posiada siedzibę w Alexandrii, po wcześniejszej przeprowadzce z Crystal City w Hrabstwie Arlington. Od 1991 biuro jest finansowane wyłącznie z opłat za patenty i znaki towarowe. Obecnym szefem USPTO jest Podsekretarz Handlu Własnością Intelektualną Jon W. Dudas, który został wyznaczony na to stanowisko przez prezydenta George’a W. Busha w marcu 2004, a nominowany 30 lipca 2004.Ericsson – przedsiębiorstwo o zasięgu globalnym, założone w 1876 roku w Sztokholmie przez Larsa Magnusa Ericssona. Ericsson jest dostawcą usług i serwisów dla operatorów telekomunikacyjnych. W skład produktów przedsiębiorstwa wchodzą: infrastruktura sieci stałych i mobilnych, internet szerokopasmowy oraz rozwiązania multimedialne. Firma Ericsson działa w 175 krajach. W 2008 roku ponad 75 000 pracowników wygenerowało dochód wysokości 32,2 miliardów USD (209 miliardów SEK). Firma jest obecna na giełdach OMX Nordic Exchange Stockholm i NASDAQ. Ericsson zarządza sieciami, które służą 195 milionom użytkowników.
    Telefon (z gr. tele – daleko oraz phone – głos) – urządzenie końcowe dołączane do zakończenia łącza telefonicznego.
    Struktura bakelitu
    Radioodbiornik z bakelitową obudową

    Bakelit (Bakelite) – tworzywo sztuczne oparte na żywicy fenolowo-formaldehydowej, prawdopodobnie jedno z pierwszych tworzyw sztucznych produkowanych na dużą skalę.

    Technologia produkcji bakelitu została wynaleziona przez Leo Hendrika Baekelanda na początku XX wieku (1907–1909).

    Jego głównymi zaletami jest niepalność, nietopliwość, nierozpuszczalność, niskie przewodnictwo elektryczne, słaba przewodność cieplna oraz względnie duża odporność chemiczna. Stosowane było przede wszystkim w przemyśle elektrotechnicznym jako materiał konstrukcyjny i izolacyjny, oraz w wielu innych zastosowaniach, gdzie potrzebne było tworzywo odporne na szereg czynników, a jednocześnie możliwe do formowania w niemal dowolnych kształtach (poprzez odlewanie lub prasowanie proszku) i podatne obróbce mechanicznej. W zastosowaniach praktycznych do bakelitu dodawano rozmaite wypełniacze, najczęściej włókniste, jak np. azbest, papier, mączka drzewna.

    Ebonit (guma twarda, nazwa z gr. ebonos - heban) – tworzywo sztuczne otrzymywane w wyniku wulkanizacji naturalnego lub sztucznego kauczuku; gęstość 1,1-1,3 g/cm w 20°C. Należy do tworzyw kauczukowych z grupy duromerów.Przewodność cieplna, współczynnik przewodnictwa ciepła oznaczany symbolem λ lub k określa zdolność substancji do przewodzenia ciepła. W tych samych warunkach więcej ciepła przepłynie przez substancję o większym współczynniku przewodności cieplnej.

    Patent na produkcję bakelitu już dawno wygasł. Został on zgłoszony w Biurze Patentów i Znaków Towarowych USA przez Leo H Baekelanda w 1907 r. i przyznany w 1909 pod numerem US 942699 A. Słowny znak towarowy „Bakelite”, został prawdopodobnie po raz pierwszy zarejestrowany w Europie 31 marca 1936 r. przez „The Bakelite Corporation”, następnie jego rejestracja była powtórzona 20 marca 1956 r. przez Hexion Specialty Chemicals GmbH. Obecnie ten znak towarowy (również w formie graficznej) należy do Momentive Specialty Chemicals.

    Suszarka do włosów – urządzenie elektryczne, służące do suszenia włosów. Najczęściej ma rozmiary pozwalające na trzymanie jej w ręce; większe suszarki, stojące, używane są głównie w zakładach fryzjerskich.Tworzywa sztuczne – materiały składające się z polimerów syntetycznych (wytworzonych sztucznie przez człowieka i niewystępujących w naturze) lub zmodyfikowanych polimerów naturalnych oraz dodatków modyfikujących takich jak np. napełniacze proszkowe lub włókniste, stabilizatory termiczne, stabilizatory promieniowania UV, uniepalniacze, środki antystatyczne, środki spieniające, barwniki itp. Termin „tworzywa sztuczne” funkcjonuje obok niepoprawnych często stosowanych żargonowych określeń takich jak np. plastik. Najbardziej poprawnym terminem obejmującym wszystkie materiały zawierające jako główny składnik polimer, bez rozróżniania, czy jest on pochodzenia sztucznego czy naturalnego, jest określenie „tworzywa polimerowe”.

    Galeria (wyroby z bakelitu)[]

  • Suszarka z 1958

  • Zobacz też[]

  • ebonit
  • fenoplasty
  • Przypisy

    1. Zastrzeżenie słownego znaku towarowego IR-191585, dokonane przez Hexion Specialty Chemicals GmbH dnia 20.03.1956, obecnie należące do Momentive Speciality Chemicals GmbH, http://www.wipo.int/romarin (wpisać w pole „mark” „Bakelite”).
    2. Malcolm P. Stevens: Wprowadzenie do Chemii Polimerów. PWN, 1983, s. 36. ISBN 83-01-03110-7.
    3. Baekeland, L. H. Address of Acceptance: The Chemical Constitution of Resinous Phenolic Condensation Products. „Journal of Industrial & Engineering Chemistry”. 5 (6), s. 506-511, 1913. DOI: 10.1021/ie50054a028. 
    4. Method of making insoluble products of phenol and formaldehyde. (ang.). W: US. PAT. 942699 A [on-line]. USPTO. [dostęp 2013-11-20].

    Linki zewnętrzne[]

  • Muzeum Bakelitu (ang. • niem.)
  • Virtual Bakelite Museum
  • Fenoplasty – tworzywa sztuczne na bazie żywic otrzymywanych w wyniku polimeryzacji fenolu i formaldehydu. Pierwsza metoda utwardzenia żywicy formaldehydowej dająca zastosowanie przemysłowe do wyrobu tworzyw sztucznych została opracowana w latach 1907-1908 przez Leo Hendrika Baekelanda. Wydarzenie to stało się jednocześnie narodzinami przemysłu syntetycznych tworzyw sztucznych, czyli tworzyw, do produkcji których używa się składników otrzymanych również na drodze syntetycznej, a nie pochodzenia naturalnego. Pierwotnie tworzywa te były nazywane od nazwiska wynalazcy bakelitem, choć sam bakelit to tylko jedna z odmian tego typu tworzyw.Leo Hendrik Baekeland (ur. 14 listopada 1863 w Gandawie, zm. 23 lutego 1944 w Beacon) – belgijski przemysłowiec i wynalazca, mieszkający od 1889 w USA.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Radioodbiornik (odbiornik radiowy, odbiornik radiofoniczny, radio) – urządzenie elektroniczne służące do odbioru audycji radiowych. Audycje wysyłane są przez stacje nadawcze jako fale radiowe zmodulowane sygnałem akustycznym (mowa, muzyka, efekty dźwiękowe). Stosowana bywa modulacja amplitudy (starsze rozwiązanie) lub modulacja częstotliwości. Zadaniem odbiornika jest zamiana informacji zawartej w falach radiowych na napięcie elektryczne, a następnie na dźwięk.
    Azbest – określenie pewnych grup mineralnych mających postać włókien o stosunku długości do średnicy włókna co najmniej 100:1.
    Przewodnictwo elektryczne – zjawisko skierowanego przenoszenia ładunków elektrycznych przez dodatnie lub ujemne nośniki (np. elektrony, jony) zachodzące w ośrodku materialnym pod wpływem przyłożonego zewnętrznego pola elektrycznego.
    Papier (z gr. πάπυρος (pápyros), łac. carta papirea) – spilśniona na sicie masa włóknista pochodzenia organicznego o gramaturze od 28 do 200 g/m². Wytwarzany poprzez ułożenie na sicie włókien. Papier jest wytwarzany w formie arkuszy lub wstęgi nawijanej w zwoje. Po uformowaniu masy na sicie jest odwadniany, prasowany, suszony i gładzony w podzielonych etapach ciągłego procesu wytwarzania.
    DOI (ang. digital object identifier – cyfrowy identyfikator dokumentu elektronicznego) – identyfikator dokumentu elektronicznego, który w odróżnieniu od identyfikatorów URL nie zależy od fizycznej lokalizacji dokumentu, lecz jest do niego na stałe przypisany.
    Aparat zapłonowy - urządzenie, którego głównym zadaniem jest podłączanie ("rozdzielanie" stąd zamienna nazwa "rozdzielacz") prądu elektrycznego wysokiego napięcia, który jest wytwarzany w tzw. cewce wysokiego napięcia, do świec poszczególnych cylindrów w silnikach spalinowych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.022 sek.