• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Baizhang Niepan

    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Vô Ngôn Thông (chiń.: 無言通; pinyin: Wúyán Tōng; ur. 759?, zm. 826) – chiński, a następnie wietnamski mistrz chan (thiền), założyciel linii przekazu (szkoły) "vô ngôn thông."
    Guishan Da’an (溈山大安; ur. 793, zm. 883) – chiński mistrz chan, uczeń mistrza Baizhanga. Znany także jako Changqing Da’an (長慶大安) lub "Leniwy An".

    Baizhang Niepan (chiń. upr. 百丈涅槃; pinyin Băizhāng Nièpán, kor. Paekchang Nalpan; jap. Hyakujo Nehan; wiet. Bách Trượng Nết Bàn; ur. 749, zm. 819) – chiński mistrz chan ze szkoły hongzhou. Znany także jako Weizheng i Fazheng, co było jego właściwym imieniem Dharmy.

    Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.Shishuang Qingzhu (石霜慶諸; ur. 807, zm. 888; kor. Sŏksang Kyŏngjŏ, jap. Sekisō Keisho, wiet. Thạch Sương Khánh Chư) – chiński mistrz chan, uczeń mistrza chan Daowu Yuanzhi.

    Początkowo studiował Sutrę Nirvany (大涅槃經) tak pilnie, że ludzie zamiast jego mnisim imieniem Fazheng, nazywali go "mistrzem chan Nirvany" (chanshi Niepan).

    Był uczniem Baizhanga Huaihaia i to raczej niepoślednim skoro objął stanowisko opata w jego klasztorze. Był ogólnie szanowany przez takich mistrzów jak Huangbo Xiyun i Guling Shencan. Nieco informacji o nim zawiera Wudeng Huiyuan. Pewnego dnia mistrz chan Baizhang Niepan przemówił do kongregacji słowami: "Jeśli wszyscy pójdziecie popracować na polu, to następnie ja wygłoszę wykład o wielkim znaczeniu." Kiedy mnisi skończyli orać pole, powrócili i poprosili mistrza, aby wyjawił wielkie znaczenie. Niepan wyciągnął rękę przed mnichami. Mnisi zaniemówili.

    Po jego śmierci napis na stupie wykonał Yang Gongquan.

    Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.

    Mistrz występuje w gong’anie 28 w Biyan lu.

    | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

    Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

  • 33/6. Huineng (638-713)
  • 34/7. Nanyue Huairang (677-744) szkoła hongzhou
  • 35/8. Mazu Daoyi (707-788)
  • 36/9. Baizhang Huaihai (749-814)
  • 37/10. Baizhang Niepan (bd) (także Fazheng)
  • 37/10. Guannan Daochang (bd)
  • 37/10. Guishan Da’an (793-883 (także Changqing)
  • 38/11. Lingyun Zhiqin (bd)
  • 38/11. Taisui Fazhen (878-963)
  • 39/12. Lingshu Rumin (bd)
  • 37/10. Dazi Guanzhong (780-860)
  • 37/10. Wufeng Changguan (bd)
  • 37/10. Shishuang Xingkong (bd)
  • 37/10. Guling Shencan (bd)
  • 37/10. Guishan Lingyou (771-853) szkoła guiyang
  • 37/10. Huangbo Xiyun (zm. 850)
  • 38/11. Linji Yixuan (zm. 867) szkoła linji
  • 37/10/1. Vô Ngôn Thông (759-826) Wietnam
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. The Masters and Their Teachings. Wisdom Publications. Boston, 2000. Str. 518. ​ISBN 0-86171-163-7
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. The Masters and Their Teachings, str. 126
    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Guannan Daochang (chiń.: 關南道常; pinyin: Guānnán Dăocháng; bd) (kor.; jap. Kannan Dōjō; wiet.) – chiński mistrz chan z południowej szkoły chan.




    Warto wiedzieć że... beta

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    Wufeng Changguan (chiń.: 五峰常觀; bd) (kor.; jap. Gohō Jōkan; wiet.) – chiński mistrz chan ze szkoły hongzhou.
    Gong’an ( 公案); (kor. kongan (공안); jap. kōan ( ); wiet. công án) – dosłownie publiczny przypadek. Jedna z metod praktyki chan.
    Linji Yixuan (chiń. 臨濟義玄, pinyin: Línjì Yìxuán, Wade-Giles Lin-chi I-hsüan; ur. ? – zm. 866) (kor. Imje Ŭihyǒn (임제의현 ) | jap. Rinzai Gigen (リンザイギゲン) | wiet. Lâm Tế Nghĩa Huyền) – założyciel szkoły linji buddyzmu chan, z której wywodzi się m.in. jedna z największych szkół japońskich zen – rinzai.
    Lingyun Zhiqin (chiń.: 霊雲志勤; pinyin: Língyún Zhìqín; bd) (kor.; jap. Reiun Shikin; wiet.) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang.
    Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.