• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Badanie słuchu

    Przeczytaj także...
    Audiometria wysokoczęstotliwościowa - to audiometria wysokich częstotliwości, czyli badanie polegające na ustaleniu progu słyszenia przy podaniu wysokich częstotliwości: od 8000Hz do 20 000Hz, w odróżnieniu od zwykłego wyznaczania progu, wyznaczanego dla: 250Hz-8000Hz; jest to badanie kliniczne wymagające dysponowania audiometrem o poszerzonej skali częstotliwości; badanie to wykorzystuje się do wykrywania wczesnych ubytków spowodowanych ekspozycją na hałas, lub z powodu starzenia się narządu słuchu, gdyż ubytek w wysokich częstotliwościach jest pierwszym objawem tych dolegliwości.Słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu (BERA, ABR – Auditory Brainstem Response) – zjawiska elektryczne powstające w mózgu, będące odpowiedzią na bodziec dźwiękowy.
    Niedosłuch (łac. hypoacusis) – zaburzenie ze strony narządu słuchu polegające na nieprawidłowym przewodzeniu lub odbiorze dźwięków. Częstość występowania niedosłuchu rośnie z wiekiem:

    Badanie słuchu – jest to ocena reakcji organizmu powstałej w wyniku stymulacji dźwiękowej. Badania słuchu dzielą się na badania subiektywne i badania obiektywne. Subiektywne badania słuchu, w przeciwieństwie do badań obiektywnych, wymagają aktywnej współpracy osoby badanej (od osoby badanej wymaga się świadomej informacji zwrotnej np. czy dźwięk jest słyszalny). Badania słuchu można podzielić również na badania progowe oraz nadprogowe. Celem badań progowych jest określenie najcichszego możliwego do usłyszenia dźwięku, w badaniach nadprogowych oceniana jest percepcja dźwięku powyżej progu słyszenia.

    Szumy uszne, (łac. tinnitus auris) – grupa przykrych doznań dźwiękowych pochodzenia endogennego, które zwykle są objawami drobnych defektów w uchu wewnętrznym. Szumy uszne mają charakter subiektywny, słyszane są tylko przez osobę, u której powodują dyskomfort. Nie pochodzą z otoczenia, jednak może je generować zbyt głośny dźwięk. Odczuwane są w uszach lub w głowie.Test Williamsa - (ang. Eustachian Tube Function Test - ETF) - test oceny drożności trąbki słuchowej polegający na wykreślaniu krzywych tympanometrycznych podczas wymuszanej przez badanego zmianie ciśnienia w jamie bębenkowej.

    Wskazania[]

  • niedosłuch lub jego podejrzenie
  • zawroty głowy
  • zaburzenia równowagi
  • szumy uszne
  • Subiektywne badania słuchu[]

    W najprostszym badaniu subiektywnym ocenia się słuch mową potoczną i szeptem. Często stosowane są również stroiki, przy pomocy których przeprowadza się:

  • ocenę symetrii słyszenia – próba Webera
  • porównanie przewodnictwa kostnego u badanego i badającego przy założeniu prawidłowego słuchu u badającego – próba Schwabacha
  • porównanie słyszalności stroika na drodze powietrznej i kostnej – próba Rinnego.
  • Do badań subiektywnych słuchu należą:

    Ton lub ton prosty – dźwięk prosty, mający sinusoidalny przebieg o ściśle określonej częstotliwości, amplitudzie i fazie. Dźwięk taki można wytworzyć przy pomocy kamertonu lub generatora elektroakustycznego.Tympanometria jest rodzajem nieinwazyjnej metody badania słuchu. Polega na mierzeniu odbicia fali dźwiękowej od błony bębenkowej podczas zmiany ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym.
  • audiometria tonalna – często utożsamiana w mowie potocznej z badaniem słuchu
  • audiometria wysokoczęstotliwościowa
  • audiometria mowy – w postaci testów zdaniowych, audiometrii słownej lub testów liczbowych
  • test wyrównania głośności
  • Obiektywne badania słuchu[]

    Do badań obiektywnych należą:

    Próba Schwabacha (ang. Schwabach test) – subiektywna metoda badania słuchu polegająca na przyłożeniu wprawionego w drgania stroika do wyrostka sutkowatego kości skroniowej i określeniu czasu słyszenia dźwięku drogą kostną. Czas ten zwykle wynosi dla normalnie słyszącego ucha w przybliżeniu 20-30 sekund. Może być on też porównywany do czasu słyszenia u osoby zdrowej (np. badającego). Próba została opisana przez niemieckiego otologa Dagoberta Schwabacha (1846-1920) w 1885 roku.Granice słyszalności – skrajne (górna i dolna) częstotliwości fal dźwiękowych oraz dolna i górna wartość poziomu ciśnienia akustycznego dźwięków, które są słyszalne przez ucho ludzkie.
  • audiometria impedancyjna
  • tympanometria
  • odruch z mięśnia strzemiączkowego
  • test zanikania odruchu z mięśnia strzemiączkowego
  • otoemisja akustyczna
  • badanie potencjałów słuchowych wywołanych.

  • Audiometria tonalna progowa[]

    Popularnie termin badanie słuchu odnoszony jest do audiometrii tonalnej. Audiometria tonalna jest badaniem polegającym na określeniu słyszenia progowego tonów czystych w zakresie częstotliwości od 125 Hz do 10000 Hz. Dokonuje się tego w oparciu o informacje uzyskane od badanego podczas podawania sygnałów dźwiękowych o różnym natężeniu w poszczególnych częstotliwościach. Fala dźwiękowa dociera do ucha drogą powietrzną lub kostną poprzez nagłowne słuchawki powietrzne bądź kostne.

    Audiometria impedancyjna – metoda audiometrii obiektywnej, opierająca się na pomiarze odruchów mięśnia strzemiączkowego i naprężeniu błony bębenkowej. Jest jedną z najczęściej stosowanych i najbardziej dokładnych metod badania słuchu.Próba Webera (ang. Weber test) – subiektywna metoda badania słuchu polegająca na przyłożeniu wprawionego w drgania stroika do czoła lub szczytu czaszki pacjenta. Zadaniem chorego jest określenie w którym uchu dźwięk słyszany jest głośniej. W przypadku zdrowych badanych dźwięk słyszany jest jednakowo w obu uszach. Badanemu z przewodzeniowym uszkodzeniem słuchu dźwięk wyda się głośniejszy w chorym uchu. Dzieje się tak ponieważ ucho to nie słyszy dźwięków otoczenia i może skupić się wyłącznie na odbiorze dźwięków przewodzonych drogą kostną. Taka sytuacja może być nawet uzyskana eksperymentalnie poprzez zatkanie jednego ucha palcem. Natomiast chory z odbiorczym uszkodzeniem słuchu będzie lepiej słyszał stroik w uchu zdrowym.

    Przebieg[]

    Osoba badana siedzi w wyciszonej kabinie, na głowie ma założone słuchawki, przez które podawany jest sygnał dźwiękowy z audiometru do przewodu słuchowego- przy badaniu przewodnictwa powietrznego. Przewodnictwo kostne bada się używając jednej słuchawki kostnej, którą ustawia się na wyrostku sutkowatym badanego ucha. Audiometr wyposażony jest w urządzenie umożliwiające regulację dźwięku i może być sterowane ręcznie lub automatycznie z możliwością zmian częstotliwości tonów. Badany informuje wykonującego badanie o każdym usłyszanym dźwięku. Oznaczenie progu słyszalności powtarza się kilkakrotnie dla każdej częstotliwości. Tempo pomiaru jest dostosowywane indywidualnie do czasu rekcji badanego. Wynik badania przekazywany jest w postaci prostego wykresu.

    Próba Rinnego - określa czas słyszenia drgań widełek ustawionych kolejno na wyrostku sutkowatym (przewodnictwo kostne) i przy małżowinie (przewodnictwo powietrzne).Zawroty głowy – subiektywne odczucie wirowania lub braku równowagi. Osoba skarżąca się na zawroty głowy doznaje uczucia wirowania, kołysania lub niestabilności. Niekiedy dolegliwościom tym towarzyszą nudności, wymioty, zaburzenia słuchu (szumy uszne, pełność ucha, niedosłuch), dezorientacja a także uderzenia gorąca. Zawroty głowy są odczuciem subiektywnym. Pojawia się rzeczywiste lub pozorne zafałszowanie bodźców docierających z narządów równowagi co prowadzi do jej utraty.

    Zobacz też[]

  • Audiometria tonalna
  • Audiometria impedancyjna
  • Test Williamsa
  • Bibliografia[]

  • Audiologia kliniczna. Zarys. red. A. Pruszewicz. wyd. Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2003. ISBN 83-88732-02-1
  • Audiologia kliniczna. red. M. Śliwińska-Kowalska. wyd. Mediton, Łódź 2005. ISBN 83-913433-8-3
  • Linki zewnętrzne[]

  • Demonstracja, na czym polega wykreślenie audiogramu tonalnego, test wyrównania głośności, audiometria mowy oraz audiometria mowy w szumie na przykładzie badania słuchu online
  • Audiometria tonalna (ang. Pure Tone Audiometry, PTA) – jedna z najczęściej stosowanych metod subiektywnego badania słuchu. Jej głównym celem jest ocena progu słyszenia, pozwalająca określić rodzaj oraz stopień upośledzenia tego zmysłu.Otoemisja akustyczna (ang. otoacoustic emission - OAE) - nazywana przez niektórych emisją otoakustyczną jest to jedna z obiektywnych metod diagnostycznych stosowanych w audiologii. Metoda ta pozwala na wykrycie niedosłuchu odbiorczego pochodzenia ślimakowego. Działanie OAE opiera się na zjawisku fizjologicznym o tej samej nazwie odkrytym w 1978 roku przez Davida Kempa. Polega ono na emisji przez ucho wewnętrzne dźwięków w odpowiedzi na bodziec akustyczny (trzask) lub spontanicznie. Słaby sygnał emitowany jest przez ucho wewnętrzne do otoczenia (przewód słuchowy zewnętrzny), skąd może być rejestrowany za pomocą aparatu do pomiaru OAE.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Fala akustyczna – rozchodzące się w ośrodku zaburzenie gęstości (i ciśnienia) w postaci fali podłużnej, któremu towarzyszą drgania cząsteczek ośrodka. Ośrodki, w których mogą się poruszać, to ośrodki sprężyste (ciało stałe, ciecz, gaz). Zaburzenia te polegają na przenoszeniu energii mechanicznej przez drgające cząstki ośrodka (zgęszczenia i rozrzedzenia) bez zmiany ich średniego położenia.
    Audiometr – (łac. audio → słyszę, gr. metréō → mierzę) urządzenie akustyczne służące do diagnostyki zaburzeń organicznych narządu słuchu.
    Wyrostek sutkowaty (łac. processus mastoideus) – wyrostek tworzony przez część sutkową kości skroniowej. Położony jest w tylnej dolnej części kości i daje się wymacać przez skórę. Zachowuje dużą zmienność zarówno pod względem kształtu, jak i rozmiarów.

    Reklama