• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Badanie polisomnograficzne

    Przeczytaj także...
    Polisomnografia (PSG) – technika rejestrowania i badania czynności organizmu ludzkiego w czasie snu. Jest podstawowym badaniem w diagnostyce OBS (obturacyjnego bezdechu sennego), które umożliwia jego potwierdzenie. Polega na zapisie podczas snu EEG, EKG, EOG, EMG, pomiarze SaO2, ruchów oddechowych klatki piersiowej i brzucha, rejestracji przepływu powietrza przez drogi oddechowe, chrapania, pozycji ciała i ruchów kończyn. Elektrookulogram (EOG) - metoda diagnostyczna polegająca na zapisie potencjału spoczynkowego w pobliżu gałek ocznych. Badanie to stosuje się w diagnostyce okulistycznej i detekcji ruchu oczu
    Elektrokardiografia (EKG) – zabieg diagnostyczny wykorzystywany w medycynie przede wszystkim w celu rozpoznawania chorób serca.
    Pacjent przygotowany do badania polisomnograficznego.

    Badanie polisomnograficzne stosuje się w celu zapisu zmieniających się parametrów organizmu ludzkiego w czasie snu. Opracowaniem i analizą takich badań zajmuje się polisomnografia.

    W zależności od spodziewanych zaburzeń snu stosuje się różne czujniki i rejestruje konieczne parametry (kanały).

  • EEG - w przypadku badań wykonywanych w kierunku zaburzeń oddychania w czasie snu, zapis EEG elektroencefalograficzny ograniczony jest do dwóch lub czterech kanałów (C3 i C4 oraz O1 i O2). Ostatnie zalecenia AASM z 2007 roku wymagają użycia również elektrod F3 i F4. Po analizie zapisu z ww. kanałów można stworzyć hipnogram, będący wykresem stadiów snu w ciągu danej nocy.
  • EOG - elektrookulogram - rejestracja ruchów gałek ocznych (czujniki umieszczone w okolicy lewego i prawego oka)
  • EMG - elektromiogram - rejestracja napięcia mięśni (czujniki umieszczone pod brodą)
  • EKG - elektrokardiogram - rejestracja czynności serca (elektrody klejone na klatce piersiowej)
  • Termistor - reaguje na zmiany temperatury spowodowane przepływem powietrza (umieszczony w okolicy nosa i ust)
  • Mikrofon - odbierający np. chrapanie (umieszczony na krtani)
  • Pasy oddechowe - reagujące na ruchy klatki piersiowej i brzucha
  • Czujnik położenia ciała - pozwala na zapis pozycji ciała w czasie snu
  • Aktimetr - czujnik ruchu kończyn (najczęściej na kostce)
  • Czujnik wysycenia krwi tętniczej tlenem - Spo2
  • W przypadku rejestracji ruchu kończyn można również umieścić elektrody - takie same jak na brodzie.

    Elektroencefalografia (EEG) − nieinwazyjna metoda diagnostyczna służąca do badania bioelektrycznej czynności mózgu za pomocą elektroencefalografu. Badanie polega na odpowiednim rozmieszczeniu na powierzchni skóry czaszki elektrod, które rejestrują zmiany potencjału elektrycznego na powierzchni skóry, pochodzące od aktywności neuronów kory mózgowej i po odpowiednim ich wzmocnieniu tworzą z nich zapis – elektroencefalogram. Jeśli elektrody umieści się bezpośrednio na korze mózgu (np. podczas operacji) badanie nosi nazwę elektrokortykografii (ECoG). Pierwszy polski zapis EEG został zarejestrowany przez Adolfa Becka na Uniwersytecie Jagiellońskim, który swoją pracę opublikował w 1890 r. Pierwsze badanie EEG na człowieku przeprowadził Hans Berger, psychiatra z Jeny.Elektromiografia (EMG) – diagnostyka czynności elektrycznej mięśni i nerwów obwodowych (elektroneurografia) za pomocą urządzenia wzmacniającego potencjały bioelektryczne mięśni i nerwów – elektromiografu. Elektromiografia jest podstawowym badaniem dodatkowym służącym do rozpoznawania chorób obwodowego układu nerwowego oraz mięśni (pozwala ocenić m.in. ich zdolność do pracy). Aparat EMG czyli elektromiograf służy także często również do badania potencjałów wywołanych.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Janusz Rybakowski, Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka: Psychiatria. Podstawy psychiatrii. T. 1. Wrocław: Elsevier, Urban & Parner, 2010, s. 525,210,211. ISBN 978-83-7609-102-0.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.009 sek.