• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • B-37

    Przeczytaj także...
    Nazwy kodowe NATO (ang. NATO reporting names) – system oznaczeń wprowadzony w sojuszu NATO dla uzbrojenia i sprzętu wojskowego produkcji ZSRR, krajów bloku wschodniego oraz innych państw. Okręty podwodne projektu 633 -(w kodzie NATO Romeo) typ radzieckich średnich okrętów podwodnych o napędzie diesel-elektrycznym. Okręty zaczęły wchodzić do służby w latach 50..
    Wodór (H, łac. hydrogenium) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 1, niemetal z bloku s układu okresowego. Jego izotop, prot, jest najprostszym możliwym atomem, zbudowanym z jednego protonu i jednego elektronu.

    B-37radziecki okręt podwodny dalekiego zasięgu z napędem diesel-elektrycznym, projektu 641 (NATO: Foxtrot). 11 stycznia 1962 roku na skutek pożaru w przedziale torpedowym, spowodowanego prawdopodobnie przez zapłon wodoru przez urządzenia elektryczne, doszło do eksplozji 11 zgromadzonych w nim torped. Okręt został całkowicie zniszczony wraz z większością załogi - ocalało 11 osób (dodatkowo dowódca kapitan II rangi A.S. Begieba, i dowódca BCZ-5, inż-kapitan lejtnant G.S Jakubenko, którzy nie znajdowali się wówczas na okręcie). Eksplozja ciężko uszkodziła także zakotwiczony przy nabrzeżu w Polarnym obok B-37 S-350 projektu 633 (NATO: Romeo). W wyniku wypadku, śmierć poniosło najprawdopodobniej 59 osób (a nie jak podaje się nieraz 112 osób) 40 członków załogi B-37, 11 członków załogi S-350 i 7 innych osób na nabrzeżu . Wydarzenia te były powodem zdymisjonowania adm. A.T Czabanienko ze stanowiska dowódcy Floty Północnej.

    Okręt podwodny – wojskowa jednostka pływająca, konstrukcyjnie przystosowana do prowadzenia działań i operacji zarówno na powierzchni, jak i pod wodą; współcześnie jedna z głównych klas okrętów. Okręty podwodne zdolne są do samodzielnego zanurzenia i wynurzenia oraz kontrolowanego pływania pod wodą, a także do prowadzenia w tym środowisku walki oraz wykonywania zadań transportowych i rozpoznawczych.Okręt podwodny projektu 641 – (NATO: Foxtrot) typ radzieckich okrętów podwodnych dalekiego zasięgu z napędem diesel-elektrycznym, budowanych w latach 1957-1983. Okręty podwodne typu Foxtrot były następcami okrętów typu Zulu, które miały problemy konstrukcyjne, były głośne i nie rozwijały wymaganych w końcu lat 50. prędkości pod wodą.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8.
  • Torpeda – rodzaj broni podwodnej, poruszający się pod wodą za pomocą własnego napędu pocisk, służący do niszczenia za pomocą wbudowanego ładunku wybuchowego jednostek nawodnych lub podwodnych przeciwnika. Nazwa wywodzi się od łacińskiej nazwy drętwokształtnych – Torpediniformes, rzędu ryb chrzęstnoszkieletowychNorman Polmar – amerykański analityk, konsultant, publicysta i historyk marynarki wojennej o międzynarodowej reputacji, autor artykułów prasowych publikowanych m.in. w The New York Times, The Times, The Washington Post, Naval Institute Proceedings, Sea Power i Marine Rundschau oraz ponad 30 książek z zakresu marynarki wojennej, okrętownictwa, uzbrojenia oraz taktyki morskiej. Redaktor sekcji takich wydawnictw jak „Jane’s Fighting Ships”, „Ships and Aircraft of the U.S. Fleet”, „World Combat Aircraft Directory”, a także autor bądź współautor „Guide to the Soviet Navy”, „Soviet Naval Development”, „Cold War Submarines”, „The American Submarine” i wielu innych.




    Warto wiedzieć że... beta

    Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, Związek Radziecki, ZSRR (ros. Советский Союз, Союз Советских Социалистических Республик [СССР], trb. Sowietskij Sojuz, Sojuz Sowietskich Socyalisticzeskich Riespublik, [SSSR]) – historyczne państwo socjalistyczne w Europie północnej i wschodniej oraz Azji północnej i środkowej.
    Silnik o zapłonie samoczynnym (znany powszechnie jako silnik wysokoprężny lub silnik Diesla, ZS) – silnik cieplny spalinowy tłokowy o spalaniu wewnętrznym, w którym ciśnienie maksymalne czynnika jest znacznie większe, niż w silnikach niskoprężnych (z zapłonem iskrowym), a do zapłonu paliwa nie jest wymagane żadne zewnętrzne źródło energii, ma miejsce zapłon samoczynny. Do cylindra dostarczane jest powietrze, kiedy tłok zbliża się do swojego GMP następuje wtrysk paliwa, które następnie spala się po przekroczeniu w komorze spalania temperatury jego zapłonu. Do zainicjowania zapłonu nie są potrzebne tak jak w przypadku silnika o zapłonie iskrowym zewnętrzne źródła ciepła. Stopień sprężania w silnikach wysokoprężnych mieści się w przedziale 12-25.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.