• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Awadhuta

    Przeczytaj także...
    Sampradaja ( ang. Sampradaya ) (inaczej parampara) - w hinduizmie linia religijnego przekazu oraz sukcesja ("łańcuch") nauczycieli i uczniów ustanowiona w celu przekazywania tradycji sanatanadharmy. Uczeń staje się członkiem samprai poprzez przyjęcie od guru święceń inicjacyjnych diksza.Joga (sanskryt योग) – jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozofii indyjskiej, zajmujący się związkami pomiędzy ciałem a umysłem (świadomością i duchem). Oznacza to, że poprzez odpowiedni trening ciała (w tym ascezę), dyscyplinę duchową (medytację) i przestrzeganie zasad etycznych, deklaruje ona możliwość przezwyciężenia prawa karmana i wyzwolenia praktykującego z kręgu wcieleń (sansara).
    Tantryzm – prąd religijno-filozoficzny w Indiach . Tantryzm przeniknął, w czasie swojej największej popularności , do wszystkich obecnych w Indiach ruchów religijnych, w tym i do buddyzmu.
    Asceci tradycji Naga sadhu podczas procesji na święcie kumbhamela

    Awadhuta (dewanagari अवधूत, trl. avadhūta, ang. avadhuta) – termin pochodzący z dharmicznych religii Indii, odnosi się do ekscentrycznego typu mistyków lub świętych, którzy wznieśli się ponad cielesną świadomość, dualność oraz światowe troski i postępują bez uwzględniania standardowej społecznej etykiety.

    Medytacja (łac. meditatio - zagłębianie się w myślach, rozważanie, namysł) – praktyki mające na celu samodoskonalenie, stosowane zwłaszcza w jodze oraz w religiach i duchowości Wschodu (buddyzm, taoizm, konfucjanizm, hinduizm, dżinizm), a ostatnio także przez niektóre szkoły psychoterapeutyczne. Elementy medytacji dają się również zauważyć w chrześcijaństwie (hezychazm) i islamie (sufizm).Ego (łac. ja, niem. das Ich, franc. moi) – jedna ze struktur osobowości. Często rozumiane w znaczeniu ja jednostki ludzkiej.

    Takie osobowości są uznawane za wolne od świadomości ego i „wędrują wolni jak dzieci” poprzez oblicze ziemi. Awadhuta nie identyfikuje się ze swoim ciałem i umysłem. Mówi się, że taka osoba jest czystą świadomością w ludzkiej formie. Awadhuci odegrali znaczącą rolę w historii wielu tradycji jogi, wedanty i bhakti. Jest to również imię w marathi.

    Dźi (dewanagari जी, ang. ji) – rzeczownik z języka hindi o znaczeniach duch, serce, używany współcześnie w roli partykuły honoryfikatywnej o znaczeniu pan, pani.Bhakti (sanskr. bhakti – przywiązanie, miłość; termin zwykle oddawany jako pobożność) – forma religijności w hinduizmie przejawiająca się głębokim emocjonalnym i intelektualnym oddaniem Bogu, której metaforą może być miłosny związek z bóstwem, a zarazem niezwykle silny, żywiołowy ruch religijno-społeczny. Osoba praktykująca bhakti nazywana jest bhaktą.

    Rodzaje awadhutów[ | edytuj kod]

    Brahmanirwantantra to tekst opisujący jak rozróżnić awadhutów różnego rodzaju:

  • Bramhawadhuta: awadhuta z urodzenia, pojawiający się w jakiejkolwiek klasie społecznej. Kompletnie obojętny na świat i światowe troski.
  • Śaiwawadhuta: awadhuta który przyjął wyrzeczony sposób życia (sannjasa), często z zaniedbanymi długimi włosami (jata), lub ubierający się na sposób śiwaitów, spędzający prawie cały swój czas w transie (samadhi) lub medytacji.
  • Wirawadhuta: osoba taka wygląda jak sadhu znaczący swoje ciało czerwoną pastą sandałową i noszący szafronowe szaty. O długich włosach „uczesanych wiatrem”. Na szyi nosi malę z rudrakszy lub wisiorek z kości. W ręce trzyma drewnianą laskę (danda). Dodatkowo zawsze ma ze sobą małą siekierę (paraśu) lub mały bębenek (damaru).
  • Kulawadhuta: osoby takie powinny przyjąć inicjacje do Kaula Sampradaja. Jest bardzo trudno rozpoznać takie osoby. One nie noszą żadnych zewnętrznych znaków, które mogłyby pomoc ich odróżnić od innych. Specjalnością tych osób jest bycie i życie tak jak zwykli ludzie. Mogą przejawić siebie w formie królów lub ojców rodziny.
  • Związek z Nath sampradaya[ | edytuj kod]

    Nath Sampradaja jest rodzajem tradycji awadhutów. W tej linii (sampradaja) do roli Guru i jogi przywiązywane jest szczególnie duże znaczenie. Dlatego też najważniejszy tekst w tej linii to Awadhutagita. Stan Śri Gorakszanath, prekursora tradycji nathów, jest uważany za najwyższą formę awadhuta.

    Radżastan (hindi राजस्थान, trb. Radźasthan, trl.: Rājasthān; ang. Rajasthan) – stan w północno-zachodnich Indiach, położony w ich zachodniej części. Stolicą stanu, a zarazem największym miastem jest Jaipur. Stan został utworzony 1 listopada 1956 roku. Jest to obecnie największy pod względem powierzchni stan Indii. Radżastan graniczy z Pakistanem, oraz z następującymi stanami Indii: Gujarat, Madhya Pradesh, Uttar Pradesh, Hariana, Pendżab.Upaniszady (dewanagari उपनिषद्, trl. Upaniṣad, ang. Upanishads) – najpóźniejsze, bo pochodzące z VIII-III w. p.n.e., teksty, należące do wedyjskiego objawienia (śruti) o treści religijno-filozoficznej. Stanowią kontynuację filozofii spekulatywnej brahman, rozwinęły m.in. doktrynę brahmana, atmana, transmigracji (samsara), karmana. Znanych jest ponad 200 upaniszad. Nadal powstają nowe w czasach współczesnych.

    Upaniszada Awadhuta[ | edytuj kod]

    Awadhutopaniszad ma numer 79 według kanonu Muktika. Jest to upaniszada z grupy sannjasa kojarzona z Czarną Jadźurwedą (Krysznajadźurweda).

    Awadhutagita[ | edytuj kod]

    Avadhutagita jest mistycznym tekstem adwajty. Tematem Awadhutagity jest natura awadhuty. Jej autorstwo tradycyjnie przypisuje się Dattatreji.

    Postacie awadhutów[ | edytuj kod]

  • Avadhuta Radha-charan das Babaji
  • Śri Śri 1008 Kaula Awadhut Trikalanand Saraswati Dźi Guru Mahardźi
  • Śri Śri 1008 Kaula Awadhut Satjendranand Saraswati Dźi Guru Mahardźi
  • Awadhut Mahaprabhu Aghoreshwar Baba Bhagwan Ram
  • Awadhut Ćintan Śri Gurudew Datta Sadgurnath Maharadż
  • Pudźja Śri Rang Awadhut Maharadż = Pudźja Bapudźi = Panduranga Vitthala Valame
  • Baba Śri Amritnath Dźi – z Fatehpuru w stanie Radżastan
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Nitjananda
  • Natha
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • International Nath Order (ang.)
  • Awadhuta Gita po polsku
  • Avadhut Gita by Dattatreya (ang.)
  • The Avadhuta Upanishad (ang.)
  • etext (ang.)
  • Usage of ‘avadhuta’ in Puranic and Vaishnava texts (ang.)
  • Natha, Nathowie – wiznuicka sekta religijna, założona w XII w. przez Dźńaneśwara, działająca zwłaszcza na terenie Maharasztry i Bengalu. Głównym obiektem kultu jest lokalne bóstwo Witthala (Withoba), zasadniczo traktowany jako manifestacja Kryszny/Wisznu, ale z pewnymi śiwaickimi atrybutami.Muktikopaniszad ( trl.Muktikopaniṣad ) – upaniszada datowana na koniec XIV w. Podzielona została na dwie części. Część druga omawia procesy zachodzące podczas duchowego rozwoju metodami jogi.




    Warto wiedzieć że... beta

    Nath (dewanagari नाथ, trl.: nāth, trk.: nath) – rzeczownik z języka hindi rodzaju męskiego o znaczeniu Pan . Oprócz takiego tłumaczenia, w tytułach osób duchownych religii dharmicznych stosowany jest w znaczeniach mistrz i obrońca. Używany jest również wobec hinduistycznych bóstw , wtedy można się spotkać z tłumaczeniem bóg. Podobnie spotkać się można z hinduistycznymi miejscami kultu i miejscowościami pielgrzymkowymi tytułowanymi jego z użyciem. W odniesieniu do osoby z tradycji śiwaizmu, może oznaczać przynależność do którejś z sampradai wywodzącej się od mahasiddhów.
    Guru (dewanagari गुरु) – w religiach dharmicznych przywódca wspólnoty, przewodnik duchowy i nauczyciel, szanowany, a czasem nawet czczony jako wcielenie bóstwa.
    Mala (skt. जप माला japa mālā, माला mālā) – tybetański lub indyjski sznur modlitewny. Licznik służący do odliczania liczby wykonanych mantr i innych powtarzalnych praktyk religijnych obecnych w szkołach skupionych wokół buddyzmu i hinduizmu. Sama nazwa mala jest terminem, który w sanskrycie oznacza "wieniec" lub "naszyjnik", natomiast japa można przetłumaczyć jako "mamrocząca modlitwa" lub "jednostajne powtarzanie tonalnych wersetów świętych pism, zaklęć lub imion bóstw".
    Saraswati (skt. सरस्वती) – jest jedną z trzech najważniejszych bogiń w świecie hinduizmu; imiona pozostałych to Lakszmi i Parwati – tworzą one "trójpostaciowość" bogiń (Tridewi), stanowiąc niejako odpowiedź na męską Trimurti, złożoną z Brahmy, Wisznu i Sziwy. Według mitologii indyjskiej małżonka Boga-demiurga Brahmy. Uważana za wcielenie wiedzy; bogini prawdy, mądrości i przebaczenia, patronka nauk, sztuk pięknych, muzyki oraz (pierwotnie) rzek. Miała przemieszczać się po wodzie na grzbiecie łabędzia. Innym zwierzęciem utożsamianym z Saraswati jest jeden z symboli Indii – paw. Jej imieniem nazwano wyschniętą obecnie rzekę w stanie Gujarat.
    Gita – Pieśń – gatunek literacki w hinduizmie. Charakteryzuje się formą dialogu, którego przedmiotem rozważań jest wyzwolenie.
    Samādhi (nie mylić z mahasamadhi) (skt समाधि, chiń. sanmade 三摩提 lub sanmei 三昧, kor. samadi 사마디 lub sammae 삼매, jap. さんまい, wiet. tam-ma-địa) — w religiach dharmicznych oznacza medytacyjne pochłonięcie, stan osiągany dzięki wytrwałej praktyce medytacji (np. zazen lub innej), polegający na głębokiej koncentracji niezakłóconej zewnętrznymi bodźcami. Samadhi nie polega na izolacji od świata, tylko na takim zjednoczeniu z nim, które wolne jest od lgnięcia do zjawisk.
    Śiwaizm, siwaizm (sanskrycka litera श transliterowana i wymawiana jest jako "ś") – monoteistyczny odłam hinduistyczny uznający Śiwę za jedynego Boga. Śiwaici uważają, że Bóg jednocześnie znajduje się w całym wszechświecie i wszystkich jego stworzeniach (immanencja), a także poza nim (transcendencja). Podobnie jak w przypadku innych religii hinduistycznych, śiwaici uznają istnienie wielu innych pomniejszych bogów, ale są oni zwykle widziani jako manifestacje Śiwy, taka odmiana monoteizmu nazywana jest monizmem.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.67 sek.