To jest dobry artykuł

Ava Gardner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ava Lavinia Gardner (ur. 24 grudnia 1922 w Grabtown, zm. 25 stycznia 1990 w Londynie) – amerykańska aktorka filmowa i piosenkarka, symbol seksu lat 40. i 50. American Film Institute umieścił ją na 25. miejscu w rankingu „największych aktorów wszech czasów” (The 50 Greatest American Screen Legends).

Walki o Guadalcanal – walki trwające od 7 sierpnia 1942 do 8 lutego 1943, które były początkiem amerykańskiej kontrofensywy lądowej w trwającej od ośmiu miesięcy wojnie z Japonią. Operacja lądowania na wyspie Guadalcanal w archipelagu Wysp Salomona była też pierwszym amerykańskim desantem w obliczu nieprzyjaciela i to przeprowadzonym od razu z powodzeniem. Jednocześnie trwały walki flot, lotnictwa bombowego i myśliwskiego. Japończycy korzystali z bazy w Rabaulu, Amerykanie - z bazy na Nowej Kaledonii, lotniskowców Floty Pacyfiku i lotniska Hendersona na Guadalcanalu. Liczne bitwy morskie na okolicznych wodach, pozornie zwycięskie, znacznie uszczupliły potencjał wojenny Japonii.Powstanie bokserów – zbrojne wystąpienie ludowe w północno-wschodnich Chinach w latach 1899-1901, skierowane przeciwko cudzoziemcom i dynastii Qing. Inspiratorem powstania było tajne stowarzyszenie Yihequan (tzw. bokserzy, stąd nazwa).

W 1941 podpisała kontrakt z MGM, który obowiązywał do 1958. Zyskała rozgłos rolą femme fatale w Zabójcach. Wystąpiła w około 60 filmach. Największe sukcesy odnosiła w okresie „Złotej Ery Hollywood” i w latach 60. W kolejnych dekadach występowała sporadycznie. Do jej najbardziej znanych filmów należą: Statek komediantów, Mogambo (nominacja do Oscara), Bosonoga Contessa, Ostatni brzeg, Noc iguany, Siedem dni w maju, Trzęsienie ziemi. Aktywna zawodowo do 1986. Była znana z burzliwego życia prywatnego i bezkompromisowości. Od połowy lat 50. mieszkała w Hiszpanii, a od końca lat 60. w Wielkiej Brytanii. Trzykrotnie zamężna, nie miała dzieci. Zmarła na zapalenie płuc w wieku 67 lat.

Grace Grimaldi, księżna Monako, księżna Valentinois, markiza Baux (Grace Patricia Kelly, ur. 12 listopada 1929 w Filadelfii, zm. 14 września 1982 w Monaco-Ville) – amerykańska aktorka, zdobywczyni Oscara za rolę w filmie Dziewczyna z prowincji, od 18 kwietnia 1956 do 14 września 1982 księżna Monako jako żona księcia Rainiera III.Jean-Luc Godard (ur. 3 grudnia 1930 w Paryżu) – francuski reżyser filmowy, scenarzysta i krytyk. Jest często utożsamiany z grupą filmowców określanych jako przedstawicieli francuskiej Nowej Fali (fr. Nouvelle Vague).

Życiorys[ | edytuj kod]

Dzieciństwo[ | edytuj kod]

Urodziła się w Grabtown, w hrabstwie Johnston (Karolina Północna) jako najmłodsze z siedmiorga dzieci Mary „Molly” Elizabeth (1883–1943) i Jonasa (1878–1938) Gardnerów. Imię otrzymała po swojej cioci, pannie Avie Virginii. Ojciec był dzierżawcą ziemi, który z powodów finansowych często opuszczał dom w poszukiwaniu pracy. Kobieta nie znała swoich dziadków, ale najprawdopodobniej rodzice Jonasa rozstali się, co w kulturze Południa było wówczas czymś rzadko spotykanym. Wiadomo ponadto, że James Bailey Gardner, dziadek Avy, zmagał się z problemami psychicznymi. Najprawdopodobniej przodkowie przyszłej aktorki pochodzili z Irlandii i Szkocji. Rodzina Gardnerów mieszkała w domu zbudowanym przez Jonasa, bez bieżącej wody, elektryczności i z wychodkiem na zewnątrz. W roku 1910 w wyniku nieszczęśliwego wypadku zmarł Raymond, pierwszy syn Jonasa i Molly. W 1924 z powodu pożaru i utraty majątku rodzina przeniosła się do tzw. „teacherage”, czyli pensjonatu dla nauczycieli, w którym jako sprzątaczka i kucharka pracowała Molly. Ava zajmowała się tam głównie prasowaniem odzieży. Łączyła ją wówczas bliska relacja z jedną ze służących, czarnoskórą Virginią, z którą często chodziła do kina.

Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Hollywood – dzielnica miasta Los Angeles w Stanach Zjednoczonych i najważniejszy ośrodek amerykańskiej kinematografii. Słowo Hollywood jest używane jako skrótowa, popularna nazwa dla amerykańskiego przemysłu filmowo-telewizyjnego.

W 1935 w konsekwencji wielkiego kryzysu rodzina przeniosła się do Newport News w stanie Wirginia. Molly pracowała w podobnym charakterze, ale tym razem przygotowywała posiłki głównie dla rybaków i dokerów. Ava rozpoczęła naukę w Newport News. Już pierwszego dnia w szkole nauczycielka poprosiła ją, aby przed klasą wyjaśniła pochodzenie swojego oryginalnego imienia, powiedziała skąd pochodzi i czym się zajmują jej rodzice. Było to dla niej krępujące ze względu na odmienny akcent, który sprawiał, że brzmiała jak zbieraczka bawełny z Przeminęło z wiatrem. Problemy finansowe w rodzinie były na tyle spore, że niemal przez cały rok musiała chodzić do szkoły w tej samej spódniczce, podczas gdy inne dziewczęta zmieniały je praktycznie co tydzień.

Roger Joseph Ebert (ur. 18 czerwca 1942 w Urbanie, zm. 4 kwietnia 2013 w Chicago) – amerykański krytyk filmowy oraz dziennikarz, jedna z najbardziej znanych postaci w środowisku krytyki filmowej.John Marcellus Huston (ur. 5 sierpnia 1906 w Nevada, zm. 28 sierpnia 1987 w Middletown) – amerykański reżyser, scenarzysta i aktor. Laureat Oscara. Syn Waltera i ojciec Anjeliki.

Po śmierci Jonasa w 1938 młoda Gardner zamieszkała w Rock Ridge w Karolinie Północnej, gdzie ukończyła miejscową szkołę średnią i rozpoczęła naukę w Atlantic Christian College. Wkrótce Molly zachorowała na raka i mimo pomocy Howarda Hughesa, który zaangażował do opieki najlepszych onkologów, matka Avy zmarła 21 maja 1943, czyli w dzień rozwodu własnej córki.

Katharine Houghton Hepburn (ur. 12 maja 1907 w Hartford, zm. 29 czerwca 2003 w Old Saybrook) – aktorka amerykańska, laureatka czterech Oscarów i dwunastu nominacji w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej.The Hollywood Reporter - amerykańskie czasopismo poświęcone życiu i karierze gwiazd Hollywood. Ukazuje się od 1930 roku.

Droga do kariery[ | edytuj kod]

Gardner w 1947 r.

Na początku lat 40. fotograf Larry Tarr, drugi mąż Beatrice, siostry Avy, spostrzegł fotogeniczność oraz urodę Avy i wystawił jej portret w oknie wystawowym swojego sklepu na Piątej Alei w Nowym Jorku. Na zdjęcia dziewczyny zwrócił uwagę Barney Duhan. Związany ze światem filmu mężczyzna zadzwonił do Tarra z prośbą o numer telefonu Avy, z którą chciał się umówić. Ponadto nadmienił, że ma odpowiednie koneksje z decydentami wytwórni filmowej. Fotograf zareagował błyskawicznie i dostarczył nowe zdjęcia Gardner wprost do biura MGM w Nowym Jorku. Wkrótce kobieta została zaproszona na rozmowę z przedstawicielem studia, Marvinem Schenckiem. Zdjęcia próbne przebiegły standardowo, a głosu Gardner nawet nie próbowano nagrywać ze względu na mało zrozumiały, południowy akcent. Ava wróciła do domu przekonana, że nic z tego nie będzie. Ku jej zaskoczeniu kilka tygodni później MGM zaproponowało jej siedmioletni kontrakt filmowy. „Nie potrafi śpiewać, tańczyć ani mówić. Jest zjawiskowa!” – miał powiedzieć Louis B. Mayer o debiutantce. Przez pierwsze lata Gardner zagrała w 25 filmach, ale zwykle w roli statystki, postaci trzecioplanowej. Pod okiem specjalisty pracowała nad usunięciem jej charakterystycznego akcentu. Pierwszym ważniejszym filmem w karierze aktorki był kryminał noir Whistle Stop z 1945, gdzie zagrała u boku George’a Rafta. Aktorka, jak na debiutantkę przystało, czuła się raczej niepewnie. Jej scena pocałunku naruszyła zasady zapisane w Kodeksie Haysa, co paradoksalnie sprawiło, że Gardner stała się bardziej rozpoznawalna i dzięki temu John Huston zaangażował ją do Zabójców.

Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.Lena Calhoun Horne (ur. 30 czerwca 1917 w Bedford-Stuyvesant, w Brooklynie, zm. 9 maja 2010 na Manhattanie) − amerykańska śpiewaczka, aktorka filmowa.

Zabójcy i przełom w karierze[ | edytuj kod]

Gardner była pierwszym wyborem producenta Marka Hellingera do roli femme fatale Kitty Collins. Według Gardner reżyser Robert Siodmak był wymagający, mówiąc do niej wprost: „Jeżeli nie zagrasz jak trzeba, uderzę Cię”. Gardner przyznawała, że jej histeryczna reakcja w jednej ze scen była tylko częściowo udawana; reszta była autentycznym strachem przed Siodmakiem. Rola Kitty w 1947 przyniosła Gardner nagrodę magazynu „Look” dla najlepiej zapowiadającej się aktorki. Krytycy uznali jej kreację za wiarygodną, a jej postać za „zmysłową i sardoniczną”. Femme fatale w kreacji Gardner uważana jest za jedną z najlepszych, ikonicznych w historii kina. Po roli w Handlarzach otrzymała nowy kontrakt ze stawką początkową 1250 dolarów tygodniowo. Wytwórnia zaczęła traktować ją jak gwiazdę filmową. Przydzielono jej trzypokojowe pomieszczenie, największe z dostępnych dla kobiet, które wcześniej służyło Normie Shearer przez 8 lat. Wytwórnia nazwała ją „Czarującą dziewczyną” Hollywood 1948 roku, ale w oficjalnych komunikatach nie wspominano o jej wówczas najważniejszych filmach, czyli Whistle Stop i Zabójcach, ponieważ grała w nich dla Universal Studios Entertainment. Następne filmy Gardner, takie jak: noir Łapówka czy dramat Wielki grzesznik, były przeciętnie oceniane i do końca lat 40. aktorka nie zagrała w wielkim hicie. W 1951 roku gościła na okładce poczytnego „Time’a”, co było wówczas dużą nobilitacją. Przedstawiono ją jako „córkę rolnika”, która może stać się „najlepsza w Hollywood od czasów Jean Harlow”.

IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.Time – amerykański tygodnik społeczno-polityczny wydawany od 1923 w Nowym Jorku. Ma największy nakład spośród amerykańskich tygodników.

Statek komediantów[ | edytuj kod]

W 1938 MGM nabyła prawa do musicalu od Universal Studios Entertainment. Początkowo do roli Julii rozważano Lenę Horne i Dinę Shore, ale reżyser George Sidney zaproponował Gardner. Aktorka na zdjęciach próbnych wykonywała piosenkę Can’t Help Lovin’ Dat Man of Mine. W przygotowaniach wokalnych do filmu aktorce pomagał muzyk Roger Edens. Gardner starała się imitować głos Leny Horne. Przez wiele tygodni producenci nie mogli się zdecydować czy śpiew aktorki rzeczywiście miał zostać nagrany na potrzeby filmu czy też miała być dubbingowana przez profesjonalną wokalistkę. Zdecydowano, aby w filmie partie wokalne śpiewała Annette Warren, która już wcześniej dubbingowała Gardner. Dział prawny wytwórni stwierdził jednak, że niemożliwe jest, aby na płycie z piosenkami filmu pojawiło się nazwisko i wizerunek aktorki, skoro nie śpiewa żadnej piosenki. W konsekwencji Gardner nagrała własne wersje piosenek, za które pobierała tantiemy. Musical był jednym z bardziej dochodowym filmów 1951. Pod wrażeniem prezencji aktorki był także „The New York Times”.

Burt Lancaster; właściwie Burton Stephen Lancaster (ur. 2 listopada 1913 w Nowym Jorku, zm. 20 października 1994 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy. Laureat Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę w filmie Elmer Gantry (1960; reż. Richard Brooks).Siedem dni w maju (ang. Seven Days in May) – amerykański film fabularny z 1964 roku w reżyserii Johna Frankenheimera.
Gardner i Peck w Śniegach Kilimandżaro

Śniegi Kilimandżaro[ | edytuj kod]

Kilka tygodni po ślubie z Frankiem Sinatrą aktorka zgodnie z umową miała zagrać w filmie, na podstawie opowiadania Ernesta Hemingwaya, dla wytwórni 20th Century Fox. Gardner rozumiała i polubiła postać Cynthii, jaką miała zagrać u boku Gregory’ego Pecka. Widziała w niej w pewnym sensie samą siebie. Film był jednym z nielicznych, przy powstawaniu którego dobrze pracowało się aktorce. Dramat Śniegi Kilimandżaro okazał się jednym z największych hitów 1952 roku i zebrał generalnie pozytywne noty od krytyków. Aczkolwiek Hemingway powiedział Gardner, że „jedynymi dobrymi rzeczami w tym filmie byłaś ty i zdechły kot”. „Variety” napisał, że aktorka „uczyniła Cynthię czarującą i uwodzicielską, coś wyjątkowego”.

Robin Hugh Gibb (ur. 22 grudnia 1949 w Douglas, zm. 20 maja 2012 w Londynie) – brytyjski muzyk, jeden z trzech braci tworzących zespół Bee Gees. Bette Davis, właśc. Ruth Elizabeth Davis (ur. 5 kwietnia 1908 w Lowell, Massachusetts, zm. 6 października 1989 w Neuilly-sur-Seine) – amerykańska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, gwiazda filmowa.

Mogambo[ | edytuj kod]

Remake Kaprysu platynowej blondynki powstawał w Afryce. Gardner wcieliła się w rolę temperamentnej Eloisy Kelly, która konkuruje z Lindą (Grace Kelly) o uczucie Victora (Clark Gable). Praca w afrykańskim klimacie była niezwykle trudna nie tylko ze względu na wysokie temperatury. W jednej ze scen do namiotu bohaterki granej przez Gardner wchodzi lampart. Owa scena miała miejsce w rzeczywistości, ale aktorce nic się nie stało. Początkowo współpraca z reżyserem Johnem Fordem nie układała się właściwie, ale ostatecznie Ford i Gardner doszli do porozumienia, a aktorka niektóre kwestie improwizowała. „Najwredniejszy człowiek na świecie. Samo zło. Uwielbiałam go!” – wspominała po latach reżysera. Na planie Gardner miała zwyczaj kąpać się nago w balii, napełnianej przez jednego z tubylców. Nie spodobało się to brytyjskiemu rządowi kolonialnemu. W odpowiedzi Gardner przespacerowała się nago przez cały obóz ekipy filmowej. Rola Eloise Kelly uważana jest za jedną z najlepszych w karierze aktorki. „The New York Times” pisał, że Gardner „jest tak kusząca jak tylko wamp może być”, „kradnie przedstawienie”. Aktorka została nominowana do Oscara w kategorii dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, ale w 1954 statuetka ostatecznie trafiła do Audrey Hepburn.

Ateizm – odrzucenie teizmu lub pogląd bądź doktryna głosząca, że bogowie nie istnieją. W najszerszym znaczeniu jest to brak wiary w istnienie boga, bóstw i sił nadprzyrodzonych, jako sprzecznych z rozumem i nienaukowych, oraz negujący potrzebę religii.Wirginia (ang. Virginia) – stan w Stanach Zjednoczonych na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiego. Prawie dwie trzecie Wirginii jest zalesione, a branże związane z lasami zapewniają 17 mld dolarów rocznego przychodu dla gospodarki Wirginii (2% PKB), oraz ponad 100 tys. miejsc pracy.
Gardner w Mogambo

Bosonoga Contessa[ | edytuj kod]

Na planie Bosonogiej Contessy pracowała z Humphreyem Bogartem. Gardner twierdziła, że Bogart nie był zadowolony z castingu do filmu, gdyż wiele lepszych aktorek starało się o tytułową rolę. „W ogóle mnie nie szanował. I nigdy nie próbował tego ukryć. (…) Wiedział, że zarabiam więcej niż on i to go denerwowało”. Za pracę na planie Josepha Mankiewicza Gardner miała otrzymać 200 tys. dolarów i 10% zysku powyżej miliona. Faktycznie jednak aktorka otrzymała mniej ze względu na konstrukcję kontraktu z macierzystą wytwórnią, czyli MGM. Zdaniem Gardner film równie dobrze mógłby nazywać się Ava i Howard, bo fabuła faktycznie nawiązywała do życia magnata Howarda Hughesa, który notabene ingerował w scenariusz. Filmowa Maria Vargas przypominała Gardner – tak jak ona wychowała się w biedzie, ale została gwiazdą. W związku z budową postaci aktorka oczekiwała konkretnych wskazówek od reżysera, na co nie zawsze mogła liczyć. Pomimo trudności na planie film okazał się sukcesem komercyjnym, a krytycy docenili kreację Gardner Zgodnie przyznano, że Gardner nigdy lepiej się nie prezentowała ze względu m.in. na kostiumy od domu mody Fontanas. Film przypadł go gustu także François Truffautowi i Jeanowi Lucowi-Godardowi. W czasie promocji obrazu na pytanie dziennikarza, co sądzi o swojej kreacji postaci, odpowiedziała: „Kreacja? Niczego nie kreuję. Zostawiam to scenarzyście i reżyserowi. Nie jestem aktorką. Nie mam żadnych teorii na temat aktorstwa. Robię to co mam napisane w scenariuszu. Czytam cały i jest to zwykle katorga, złożona wciąż z tych samych klisz”. W latach 1953–1954 Gardner notowana była na liście najbardziej dochodowych gwiazd Hollywood.

La Moraleja – stacja metra w Madrycie, na linii 10. Znajduje się w Alcobendas i zlokalizowana jest pomiędzy stacjami Marqués de la Valdavia i La Granja. Została otwarta 26 kwietnia 2007.Artie Shaw, właśc. Arthur Jacob Arshawsky (ur. 23 maja 1910 w Nowym Jorku, zm. 30 grudnia 2004 w Thousand Oaks) – amerykański klarnecista jazzowy, kompozytor, bandlider i pisarz.

Po nakręceniu przeciętnej Nagiej Mai, w 1958, aktorka przestała współpracować z macierzystą wytwórnią filmową i rozpoczęła karierę niezależną. Jej gaże wzrosły do 400 tys. dolarów. Od tego czasu często występowała w wielu filmach wyprodukowanych w Europie. Z tego okresu najbardziej jej znane kreacje to: Moira w apokaliptycznym dramacie Ostatni brzeg. Po przybyciu do Australii, gdzie kręciła Ostatni brzeg, wywołała spore kontrowersje wypowiadając się na temat tego kraju: „Przyjechałam tutaj, aby nakręcić film o końcu świata. Z pewnością jest to dobre miejsce na to”. Jeden z krytyków stwierdził, że Gardner „nigdy nie grała lepiej, ale też nigdy gorzej nie wyglądała”. Faktycznie aktorka w owym czasie miała poważne problemy z alkoholizmem.

Budd Schulberg (ur. 27 marca 1914 w Nowym Jorku, zm. 5 sierpnia 2009 w Nowym Jorku) - amerykański scenarzysta, nagrodzony Oscarem za film Na nabrzeżach z 1954 roku.II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.

Lata 60.[ | edytuj kod]

Po kilkuletniej przerwie Gardner w 1962 zgodziła się wystąpić w dramacie historycznym 55 dni w Pekinie, opowiadającym o Amerykanach w czasie powstania bokserów. Lee Server – biograf aktorki – zasugerował, że zgodziła się ona na rolę w filmie, gdyż kręcono go niedaleko jej miejsca zamieszkania, w Hiszpanii. Podczas jednego ze spotkań, które Charlton Heston nazwał „makabrycznym”, aktorka bezpardonowo kwestionowała jakość scenariusza i jej rolę w obecności reżysera Nicholasa Raya. Philip Yordan twierdził, że aktorka „nie chciała pracować (…) miała problemy z koncentracją”. Paul Lukas spytany przez Gardner o to, co można zrobić, żeby lepiej im się pracowało, odpowiedział: „Dobrze by było, jakbyś przestała pić przed południem, każdego ranka”. Zachowanie aktorki utrudniało pracę na planie, a Ray doznał zawału serca, co dodatkowo skomplikowało realizację produkcji. Po premierze filmu, który okazał się komercyjną porażką, krytyk Leonard Mosley napisał tekst pod wymownym tytułem „Czy to zmierzch bogini?”. Zarzucił on kiepski występ aktorce, która jego zdaniem miała sprawiać wrażenie jakby pytała: „Boże, gdyby prosili mnie o dubel, to bym zaczęła krzyczeć”. Aktorka za pracę na planie otrzymała 500 tys. dolarów. Wkrótce Gardner odrzuciła rolę w Różowej Panterze i wystąpiła w bardzo dobrze przyjętym dramacie politycznym Siedem dni w maju, gdzie zagrała z Kirkiem Douglasem i Burtem Lancasterem. Ponadto John Huston, który przyczynił się do rozwoju kariery aktorki, przekonał Gardner do zagrania w ekranizacji sztuki Tennessee Williamsa Noc iguany.

Seksbomba - pojęcie (kalka angielskiego Sex Bomb) określające kobietę o wyjątkowej atrakcyjności seksualnej (tzw. seksapil), przypisywane najczęściej gwiazdom kultury masowej (aktorkom, piosenkarkom, tancerkom, modelkom), rzadziej kobietom nieznanym publicznie.Dubbing (dawniej dublaż) – tworzenie ścieżki dialogowej filmu, serialu lub gry, polegające na podłożeniu ścieżki z lokalną wersją językową. Głosy podkładają często wyspecjalizowani aktorzy głosowi. Mianem dubbingu potocznie określa się również dogrywanie w studiu dialogów do już udźwiękowionego materiału w celu polepszenia jego jakości.

Noc iguany[ | edytuj kod]

Gardner i Richard Burton w Nocy Iguany

Gardner grała Maxinę, owdowiałą właścicielkę zapadłego hotelu na wybrzeżu Pacyfiku, która walczy o uczucia zawieszonego w prawach pastora (Richard Burton). „Naprawdę udało mi się powołać tę damulkę do życia – mówiła o swojej roli Gardner”. Po przybyciu na plan w Meksyku aktorce zalecono pobyt w ośrodku odnowy biologicznej, aby wróciła do zdrowia i straciła na wadze. Aktorka wciąż nadużywała alkoholu, podobnie jak partner z planu, Richard Burton. Pomimo tego, że poza obowiązkowymi zdjęciami, nie chciała współpracować z dziennikarzami jeden z nich, Gjon Mili, bez jej zgody wciąż robił niepozowane zdjęcia. Aktorka zaatakowała go, kopiąc w żołądek, co niemal doprowadziło do trwałego uszczerbku na zdrowiu mężczyzny. Za rolę Maxiny Faulk otrzymała 400 tys. dolarów, ale także została doceniona nominacjami do nagrody BAFTA i Złotego Globu. „The Hollywood Reporter” stwierdził, że „Ava Gardner jest absolutnie doskonała”, a „Life” nazwał rolę Gardner „występem życia”.

Anthony Quinn, właśc. Antonio Rudolfo Oaxaca Quinn (ur. 21 kwietnia 1915 w Chihuahua, zm. 3 czerwca 2001 w Bostonie) – aktor amerykański pochodzenia meksykańsko-irlandzkiego, malarz i rzeźbiarz.Robert Siodmak (ur. 8 sierpnia 1900 w Dreznie, zm. 10 marca 1973 w Asconie) – niemiecki filmowiec i reżyser, pochodzenia polsko-żydowskiego. Jest najbardziej pamiętany dzięki thrillerom i filmom noir.

Owocna współpraca z Hustonem zadecydowała o tym, że Gardner w roku 1964, w kolejnym filmie reżysera, zagrała rolę Sary w Biblii – jednym z największych hitów w owym czasie. Przez następne 3 lata nie występowała w żadnym filmie, odrzuciła rolę Pani Robinson w Absolwencie. Przełom nastąpił po roli w Mayerlingu u boku Omara Shariffa, Catherine Denevue i Jamesa Masona. Gardner zagrała tam rolę cesarzowej Austrii. Recenzenci zauważyli, że dzięki „niepewnemu uśmiechowi i szorstkiemu głosowi, ta piękna kobieta jest najbardziej urzekającą postacią w filmie”.

Korrida (hiszp. corrida de toros od hiszpańskiego correr – "biegać") – rytualna walka z bykiem, widowisko popularne w Hiszpanii, według niektórych zwyczaj sprowadzony na Półwysep Iberyjski przez Arabów; inne wersje mówią o Kartagińczykach lub Rzymianach. Kiedyś zwyczaj popularny wśród arystokracji, w walkach brali udział nawet królowie (np. Filip IV). Według źródeł pierwsza korrida odbyła się na cześć Alfonsa VIII w 1133 roku.Piąta Aleja (ang. Fifth Avenue) – główna ulica centrum nowojorskiego Manhattanu, jedna z najpopularniejszych i najbardziej rozpoznawalnych ulic handlowych świata.

Lata 70.[ | edytuj kod]

Roddy McDowall, przyjaciel aktorki, przekonał ją do zagrania w swoim debiucie reżyserskim, horrorze Tam Lin. Mcdowall w rozmowie z krytykiem Rogerem Ebertem przyznał, że film miał być rodzajem hołdu dla aktorki, gestem miłości. Rola Michaeli Cazaret była sporym wyzwaniem aktorski i wymagała elastyczności, dynamiki od Gardner. Producenci Tam Lin borykali się z problemami finansowymi, wskutek czego film trafił do szerszej dystrybucji dopiero w 1972 i przeszedł bez większego echa. W tym samym roku premierę miał kolejny film Johna Hustona, western Sędzia z Teksasu, w którym aktorka grała razem z Paulem Newmanem. W 1974 producent Jennings Lan zaangażował aktorkę do roli w filmie katastroficznym Trzęsienie ziemi. Gardner w trudniejszych scenach występowała bez kaskadera, co spotkało się z uznaniem ekipy filmowej. „Trudno nazwać to aktorstwem – skwitowała swoją rolę Gardner”. W tym samym roku aktorka wzięła udział w obchodach 50. rocznicy wytwórni MGM. W 1976 zagrała w kolejnym filmie katastroficznym Skrzyżowanie Kassandra. Jednakże w przeciwieństwie do poprzedniego film został gorzej oceniony przez krytyków i nie odniósł sukcesu kasowego. Krytycy wytknęli zły casting Sophii Loren czy Burta Lancastera, a o Gardner pisali, że „była okropna w okropnej roli”.

Gene Tierney, właściwie Gene Eliza Tierney (ur. 19 listopada 1920 w Brooklynie, Nowy Jork, zm. 6 listopada 1991 w Houston, Teksas) – amerykańska aktorka.Film noir (wym. IPA: film nwaːr), czarny film lub czarne kino – nurt, stylistyka lub gatunek w kinie amerykańskim, wywodzący się z kina gangsterskiego, rozwijany głównie w latach 40. XX wieku i pierwszej połowie lat 50. XX wieku. Filmy noir unikają jasnego podziału na dobro i zło, pokazują często niewyjaśnione zbrodnie i perwersję, unikają moralizowania i happy endów. Do charakterystycznych elementów stylu noir należą m.in. silne kontrasty, operowanie cieniami, obrazy nocnego miasta. Typowymi bohaterami tego typu filmów są m.in. femme fatale, przeciętni ludzie wplątani przypadkowo w świat przestępczy oraz prywatni detektywi.

Lata 80. Schyłek kariery[ | edytuj kod]

W 1980 Gardner zagrała wraz Ianem McKellenem w filmie biograficznym Kapłan miłości o D.H. Lawrensie. Chociaż film został słabo przyjęty, to rola Mabel Dodge Luhan, w wykonaniu Gardner, była odebrana pozytywnie. „Gardner jest piękna, tajemnicza i po prostu pasuje do roli” – pisał Ebert w swojej recenzji. Ostatnim sensu stricto filmem kinowym w karierze aktorki był niskobudżetowy dramat Regina Roma z 1982, w którym zagrała u boku Anthony’ego Quinna. Od tego momentu aktorka występowała w serialach telewizyjnych jako m.in.: Agrypina w A.D., Ruth w Knots Landing czy Minnie Littlejohn w filmie telewizyjnym Długie, gorące lato.

Sara (od babil. Szarratu - "księżniczka") – postać biblijna, bohaterka Księgi Rodzaju, żona Abrahama, matka Izaaka.Joseph Leo Mankiewicz (ur. 11 lutego 1909 w Wilkes-Barre, zm. 5 lutego 1993 w Bedford) – amerykański reżyser, scenarzysta i producent filmowy.

Radio[ | edytuj kod]

Gardner brała udział, tak jak wiele ówczesnych gwiazd, w słuchowisku radiowym Suspense, a ponadto występowała razem ze Steve’em Allenem i Bobem Hope’em. W 1952 roku wzięła udział w radiowej adaptacji Statku komediantów.

Śmierć i pogrzeb[ | edytuj kod]

Gardner była nałogowym palaczem i przez lata nadużywała alkoholu. Wskutek przewlekłej obturacyjnej choroby płuc w ostatnich latach życia nie podróżowała bez zapasu tlenu. W 1986 Gardner doznała udaru, wskutek czego przez jakiś czas nie mogła wstawać z łóżka, była częściowo sparaliżowana. W rozmowie z Peckiem i Rooneyem miała przyznać, że próbowała targnąć się na swoje życie ze względu na utratę niezależności, która definiowała ją przez całe życie. Ostatnie miesiące życia spędziła w Londynie wraz z gosposią Carmen Vargas i ulubionym psem rasy Welsh Corgi Cardigan. Na tydzień przed śmiercią w rozmowie z przyjacielem Sydneyem Guilaroffem stwierdziła, że czuje wodę w płucach i nie chce dłużej żyć. Dnia 25 stycznia 1990 roku po zjedzeniu śniadania Gardner zapadła w sen, z którego już się nie obudziła. Cztery dni później w Smithfield (na Sunset Memorial Park) odbył się, zgodnie z życzeniem zmarłej, skromny pogrzeb, na który przybyło około 50 krewnych i przyjaciół. Wśród wieńców znalazł się także ten od Sinatry. Światowe media żegnały aktorkę, nazywając ją: pięknością ekranu, zmysłową gwiazdą kina, legendarną femme fatale, ostatnią boginią.

Richard Burton, właśc. Richard Walter Jenkins Jr. (ur. 10 listopada 1925 w Pontrydyfen, zm. 5 sierpnia 1984 w Genewie) – walijski aktor, jeden z największych gwiazdorów światowego kina powojennego. Od 1949 grał w teatrach, głównie w rolach szekspirowskich, które krytycy i publiczność bardzo wysoko oceniali. Jednak prawdziwą popularność przyniosły mu role w filmach amerykańskich, takich jak Moja kuzynka Rachela (My Cousin Rachel), Tunika (The Robe), za którą otrzymał nominację do Oscara. Gwiazdorem światowego formatu uczyniła go rola Marka Antoniusza w megaprodukcji Kleopatra (Cleopatra). Związał się wówczas z Elizabeth Taylor, z którą był później dwukrotnie żonaty (w latach 1964-1974 i 1975-1976). Obydwoje wystąpili później jako para aktorska w 9 filmach, które były olbrzymimi sukcesami kasowymi, np. Kto się boi Virginii Woolf? (Who’s Afraid of Virginia Woolf?) i Poskromienie złośnicy (The Taming of the Shrew) – obydwa z 1966. W latach 70. grywał głównie w filmach sensacyjnych, np. Człowiek klanu (Klansman) z 1974 lub Dzikie Gęsi (The Wild Geese) z 1978. Jego ostatnią wielką rolą była kreacja O’Briena w filmie 1984 (Nineteen Eighty-Four). Widać w niej było walkę aktora z postępującą chorobą. Sześciokrotnie nominowany do Oscara, nigdy nie otrzymał tej nagrody.Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián (hiszp. Festival Internacional de Cine de San Sebastián, bask. Donostia Zinemaldia) – festiwal filmowy odbywający się w San Sebastián w Hiszpanii od 1953.

Krytyk filmowy Charles Champlin tak podsumował Gardner: .mw-parser-output div.cytat{display:table;border:1px solid #aaa;padding:0;margin-top:0.5em;margin-bottom:0.8em;background:#f9f9f9}.mw-parser-output div.cytat>blockquote{margin:0;padding:0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo{text-align:right;padding:0 1em 0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo::before{content:"— "}.mw-parser-output div.cytat.środek{margin-left:auto;margin-right:auto}.mw-parser-output div.cytat.prawy{float:right;clear:right;margin-left:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.lewy{float:left;clear:left;margin-right:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.prawy:not([style]),.mw-parser-output div.cytat.lewy:not([style]){max-width:25em}

Skala jej piękna była bez wątpienia królewska, ale, od początku wrażenie było takie, że ona jest niecierpliwa i niespokojna będąc na piedestale, tak jakby obawiała się tej skali. Jeśli Gardner była symbolem powodujących zawroty głowy pochlebstw, które niesie sława, była także symbolem frustracji i dezorientacji. Nie wszystko jest oczywiste, a linia pomiędzy ekranową fikcją, a prawdziwym życiem jest cienka.

Charlton Heston, właśc. John Carlton Carter (ur. 4 października 1923 w Evanston, zm. 5 kwietnia 2008 w Beverly Hills) − amerykański aktor i aktywista społeczny, laureat Oscara.Sir Ian McKellen (ur. 25 maja 1939 w Burnley) – brytyjski aktor teatralny i filmowy oraz scenarzysta. Obsadzany zarówno w rolach szekspirowskich, jak i w filmach akcji. Nominowany do Oskara, kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego. Będąc orientacji homoseksualnej jest także znany jako aktywista na rzecz praw gejów i lesbijek.
Charles Champlin dla „Los Angeles Times


Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




Warto wiedzieć że... beta

Aviator (ang. The Aviator) – film dramatyczny produkcji amerykańsko-japońskiej w reżyserii Martina Scorsese, zdobywca pięciu Oscarów.
International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.
Nuevos Ministerios – stacja metra w Madrycie, na linii 6, 8 i 10. Znajduje się na granicy dzielnic Tetuán i Chamberí, w Madrycie i zlokalizowana jest pomiędzy stacjami República Argentina, Cuatro Caminos (linia 6), Colombia (linia 8) oraz Santiago Bernabeu i Gregorio Marañón. Została otwarta 11 października 1979.
Catherine Deneuve, właśc. Catherine Dorléac (ur. 22 października 1943 w Paryżu) – francuska aktorka filmowa, określana często mianem pierwszej damy francuskiego kina.
Fredrick Martin MacMurray (ur. 30 sierpnia 1908 w Kankakee, zm. 5 listopada 1991 w Santa Monica) − amerykański aktor, nominowany do Złotego Globu za rolę w filmie Latający profesor.
George Campbell Scott (ur. 18 października 1927 w Wise, zm. 22 września 1999 w Westlake Village) – amerykański aktor filmowy i teatralny.

Reklama