• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Autonomia prawa podatkowego

    Przeczytaj także...
    Prawo administracyjne – gałąź prawa obejmująca zespół norm generalnie-abstrakcyjnych o charakterze materialnym, mocy powszechnie obowiązującej w znaczeniu podmiotowym, regulujących sytuację prawną podmiotów prawnie niepodporządkowanych organom administracji publicznej. Normy te oddziałują zarówno bezpośrednio poprzez ustanawianie w nich obowiązków i uprawnień, których realizacja podlega kontroli organów administracji publicznej jak i pośrednio przez stosowanie norm w drodze decyzji administracyjnej organu. Jedną z charakterystycznych cech norm prawa administracyjnego jest możliwość zastosowania przymusu państwowego w celu jego wykonania.Prawo karne sensu largo – zespół przepisów prawnych normujących kwestie odpowiedzialności karnej człowieka za czyny zabronione pod groźbą kary kryminalnej.
    Wykładnia prawa (także interpretacja prawa (przyjmuje się, że wyrazy wykładnia i interpretacja są synonimami), wykładnia przepisów prawa, wykładnia tekstu prawnego) to pojęcie języka prawnego i języka prawniczego, które oznacza, zależnie od kontekstu:

    Autonomia prawa podatkowegoniezależność prawa podatkowego od innych gałęzi prawa, tj. prawa cywilnego, karnego, administracyjnego, itd. Szczególnym przejawem autonomii prawa podatkowego jest autonomia pojęć (terminów) tego prawa. Autonomia ta polega na tym, że znaczenie pojęć (terminów) prawa podatkowego jest niezależne i odrębne od jednakowo brzmiących pojęć występujących w innych dziedzinach/gałęziach prawa.

    Prawo cywilne (łac. ius civile) – gałąź prawa obejmująca zespół norm prawnych regulujących stosunki między podmiotami prawa prywatnego, stanowiąca zarazem trzon prawa prywatnego.Autonomia prawa – koncepcja zakładająca, że prawo jest bytem niezależnym od pewnych bytów pozaprawnych. W zależności od tego, jaki rodzaj bytów rozpatrujemy i jak pojmujemy prawo, możemy mówić o różnych rodzajach autonomii prawa. Daleko idąca autonomia prawa ma być cechą charakterystyczną europejskiej kultury prawnej.

    Autonomię pojęć prawa podatkowego można przy tym rozumieć na dwa sposoby:

    Gałąź prawa – ukształtowany w toku historycznym zbiór norm prawnych, regulujący daną dziedzinę życia. Podstawowy podział gałęzi prawa to podział na prawo prywatne, które chroni interesy jednostek, reguluje stosunki osobiste i majątkowe oraz prawo publiczne, które służy ochronie interesów państwa jako dobra wspólnego wszystkich obywateli.Prawo podatkowe – ogół przepisów regulujących zasady powstawania, ustalania oraz wygasania zobowiązań podatkowych oraz obowiązki podatników, płatników i inkasentów poszczególnych podatków. Prawo podatkowe stanowi także o obowiązujących procedurach, które winny być przestrzegane przez organy podatkowe oraz strony w trakcie postępowania podatkowego i wykonywania innych czynności zmierzających do ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego i skutecznego poboru podatku.
  • że w prawie podatkowym poszczególne pojęcia i terminy, choć co do zasady oznaczają to samo co w innych gałęziach prawa, to jednak – na użytek tego prawa – mogą zostać zdefiniowane w sposób odmienny,
  • że terminy i pojęcia obecne w prawie podatkowym z założenia powinny być wykładane (interpretowane), rozumiane) w oderwaniu od znaczenia, jakie posiadają one w innych dziedzinach prawa. W konsekwencji ilekroć prawo podatkowe „samo w sobie” nie nakazuje rozumienia danego wyrażenia w sposób, w jaki jest ono rozumiane w jakiejś innej gałęzi prawa, to wówczas wyrażenie to w prawie podatkowym można, ale nie trzeba, w taki sposób rozumieć.
  • Bibliografia[]

  • Maciej Koszowski, Autonomia prawa podatkowego – argumenty za i przeciw, Przegląd Prawa Publicznego nr 11/2013, s. 42-56.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.037 sek.