Auksencjusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Auksencjuszimię męskie pochodzenia grecko-łacińskiego, oznaczające "kwitnący". Pochodzi od nazwy rodowej utworzonej od gr. Auxēnōn, Auksanon, związanego z czasownikiem auksanō — "kwitnę". Istnieje przynajmniej sześciu świętych o tym imieniu, w tym św. Auksencjusz z Bitynii.

Imię literackie – imię, które z reguły po raz pierwszy pojawia się w dziele literackim i zostało wymyślone przez autora tego dzieła. Nazwa imię literackie może odnosić się także do imion występujących tylko w baśniach, bajkach, podaniach i legendach.Auksencjusz z Durostorum (IV/V wiek) – arianin, uczeń Wulfili. W 380 roku, po ukazaniu się edyktu cesarza Teodozjusza opuścił Durostorum (dziś Silistra) w Mezji, gdzie pełnił posługę biskupa. Dzięki protekcji cesarzowej Justyny około 382 roku został przywódcą arian w Mediolanie. Toczył spór z Ambrożym o zwrot mediolańskich świątyń arianom.

Wariant oboczny: Auksenty

Auksencjusz imieniny obchodzi 14 lutego, 27 lutego, 13 grudnia i 18 grudnia.

Auksenty w innych językach:

  • rosyjski – Авксентий (Awksentij), Аксентий, Оксентий, Оксентей, Оксен.
  • Żeński odpowiednik: Auksencja

    Zapoznaj się również z: Auksencjusz z Durostorum

    Auksencja – imię żeńskie pochodzenia grecko-łacińskiego, oznaczające "kwitnąca". Pochodzi od nazwy rodowej utworzonej od gr. Auxēnōn, Auksanon, związanego z czasownikiem auksanō — "kwitnę". Istnieje przynajmniej sześciu świętych patronów tego imienia, w tym święty Auksencjusz z Bitynii.Bitynia − historyczna górzysta, a zarazem urodzajna kraina znajdująca się w Azji Mniejszej, nad Morzem Czarnym, na terenie dzisiejszej Turcji. Stolicą Bitynii była pierwotnie Nikomedia a następnie Nicea (Nikaia, obecnie Iznik w Turcji).

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Hrynkiewicz-Adamskich B., Антропонимиа севера России конца XV–XVI века. Мужские христанские личные имена (основные формы), [w:] Onomastica, rocznik L, Kraków 2005
    Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana osobie przez grupę, do której należy. Wraz (z ewentualnym drugim i następnymi imionami oraz) z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество (trans.) otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.




    Warto wiedzieć że... beta

    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama