• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Aubert

    Przeczytaj także...
    Avranches – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Manche. W 2013 roku populacja ówczesnej gminy wynosiła 8528 mieszkańców. Autbert z Cambrai, również Aubert (zm. ok. 668 lub 669 w Cambrai) – mnich w Luxeuil-les-Bains, siódmy biskup Cambrai i Arras, święty Kościoła katolickiego.
    Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 80 mln ludzi: ok. 65 mln Francuzów, ok. 4,5 mln Belgów (czyli 42%), ok. 1,5 mln Szwajcarów (czyli 20%), a także ok. 8 mln mieszkańców kanadyjskich prowincji Québec, Ontario i Nowy Brunszwik. Ok. 201 milionów osób na całym świecie używa francuskiego jako języka głównego (oszacowanie z 2009 r. według Organisation mondiale de la Francophonie), a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, w których francuski jest jednym z języków urzędowych, bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego, jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, w których jest jedynym językiem urzędowym.

    Aubert, Obert (?) – męskie imię germańskie, notowane w Polsce po raz pierwszy w 1229 roku w formie Aubertus. Drugi człon imienia, -bert, nie budzi wątpliwości. Wywodzi się on z pnia bercht, pochodzącego od germ. berhta – „jasny”. Pierwszy człon natomiast jest interpretowany różnie. Według Zygmunta Klimka wywodzi się on od germańskiego audha – „posiadanie, własność”, stsas. ōd, stwniem. ōt – „posiadanie, dobrobyt”. W Polsce człon ten występował w wariantach: Od, Ot, Op, Ut, Ub, Of, O, U, Aud (ten ostatni w pisowni romańskiej). Pierwszy człon zapisu Aubertus Klimek kwalifikuje jako zawierający człon audha w wariancie „O-”.

    Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.Cambrai (hist. pisownia: Cambray) – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Nord-Pas-de-Calais, w departamencie Nord.

    Maria Malec tłumaczy Aubertusa jako francuską postać imienia Albert ( < Adalbert). Również Auguste Longnon wskazuje na francuskiego Auberta jako formę imienia Adalbert (Albert); według tego badacza A(da)lbert miesza się jednak w formie Aubert na gruncie fr. z imieniem św. Autberta (dwóch świętych o tym imieniu).

    Język starosaksoński, język starosaski - język, którym posługiwali się Sasi i Anglowie we wczesnym średniowieczu. Bardzo wcześnie rozpadł się na dwie formy, które rozwinęły się w Anglii w język staroangielski, a w północnych Niemczech w język dolnoniemiecki.Arras (niderl. Atrecht) – miejscowość i gmina we Francji, leżąca nad rzeką Scarpe (dopływ Skaldy), w regionie Hauts-de-France, w departamencie Pas-de-Calais.

    Franciszek Sowa jako wariant tego imienia traktuje formy Autbert, Aubert i Audobert, a etymologię pierwszego członu tłumaczy poprzez alde, alt – „stary, dawny”.

    Aubert, Obert imieniny obchodzi:

  • 16 czerwca, jako wspomnienie św. Autberta, biskupa Avranches, fundatora Mont Saint-Michel;
  • 13 grudnia, jako wspomnienie św. Autberta, biskupa Cambrai i Arras.
  • Znane osoby noszące imię Aubert, Obert:

  • Obert Mpofu – polityk zimbabweński, minister przemysłu i handlu międzynarodowego
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Saint-Aubert
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. W. Taszycki (red.), Słownik staropolskich nazw osobowych, T. 1, z. 1, (A-Bierwołt), Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1965
    2. Z. Klimek (opr.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, t. 5 – Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego, Kraków 1997, ​ISBN 83-85579-14-1
    3. M. Malec (red.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych t. 2 – Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego, Kraków 1995, ​ISBN 83-85579-68-0
    4. Longnon A., Les noms de lieu de la France; leur origine, leur signification, leurs transformations, Paryż 1973, ​ISBN 0-8337-2142-9
    5. Henryk Fros, Franciszek Sowa, Księga imion i świętych, t. 1, Kraków: Wydaw. WAM, 1997, ISBN 83-7097-271-3, OCLC 830132402.
    Albert – imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słów oznaczających adal (ród szlachecki) i beraht (jasny, błyszczący), oznaczało "pochodzącego ze szlachetnego rodu". Jest zredukowaną formą staroniemieckiego imienia Athalbraht (pol. Adalbert). Alternatywną wersją Alberta jest Olbracht.Zimbabwe, Republika Zimbabwe (Republic of Zimbabwe), dawniej Rodezja – państwo położone w południowej Afryce. Jego stolicą jest Harare. Prezydentem kraju jest Robert Mugabe. Około 98% ludności stanowią czarnoskórzy, biali zaś 2%.




    Warto wiedzieć że... beta

    Języki germańskie – grupa języków w obrębie języków indoeuropejskich, którymi posługuje się kilkaset milionów mówiących na całym świecie. Wywodzą się ze wspólnego języka pragermańskiego.
    Adalbert, Adelbert – imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słów oznaczających adal (ród szlachecki) i beraht (jasny, błyszczący), oznaczało "pochodzącego ze szlachetnego rodu". Występuje w wielu odmianach, np.: Albert, Olbracht. Jego żeńskim odpowiednikiem jest Adalberta.
    O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) – polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.
    Języki romańskie – podrodzina języków indoeuropejskich, którymi posługuje się jako językami ojczystymi około 750 mln osób, zamieszkujących przede wszystkim południowo-zachodnią Europę, Amerykę Łacińską.
    Mont Saint-Michel (franc. Abbaye du Mont-Saint-Michel, bret. Menez Mikael, pol. Wzgórze Świętego Michała) – skalista wyspa pływowa w Zatoce Wzgórza Świętego Michała (franc. Baie du Mont Saint-Michel), w południowo-zachodniej Normandii, połączona z kontynentalną Francją groblą długości 1800 metrów.
    Witold Taszycki (ur. 20 czerwca 1898 w Zagórzanach pod Bieczem, zm. 9 sierpnia 1979 w Krakowie) - historyk języka polskiego, badacz onomastyki i dialektologii historycznej.
    Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana osobie przez grupę, do której należy. Wraz (z ewentualnym drugim i następnymi imionami oraz) z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество (trans.) otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.