• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Atrybucja - sztuka

    Przeczytaj także...
    Cech (z niem. Zunft), w języku staropolskim Gilda, słowo pochodzące z języka dolnoniemieckiego "die Gilde", ta ze staro skandynawskiego gildi - nazwa oznaczająca zebranie, stowarzyszenie, następnie cech rzemieślniczy – organizacja samorządu rzemieślniczego o charakterze społeczno-zawodowym, częściowo również gospodarczym, zrzeszająca rzemieślników jednego lub kilku pokrewnych zawodów, mająca na celu:Marszand - kupiec, najczęściej francuski, handlujący dziełami sztuki, zwłaszcza obrazami; po fr., po prostu kupiec (nie mylić z marszandką - w skrócie, modniarka, modystka). Handlarz dziełami sztuki będący często mecenasem artystów, organizator wystaw, wpływający na rynek dzieł sztuki i jej komercjalizację, czasami ingerujący w kierunek twórczości artystycznej ze względu na aktualną modę.
    Impregnacja - nasycanie materiałów (drewna, płótna, papieru, betonu, tynku, skóry itp.) roztworami żywic, rozpuszczonego wosku i innymi substancjami chemicznymi. Proces ma wzmocnić i zabezpieczyć podłoże lub materiał przed szkodliwym działaniem wilgoci, pleśni, owadów, ognia itp. Impregnacja stosowana jest w pracach konserwatorskich (obrazy, malowidła ścienne, elementy architektoniczne itp.), przy budowaniu nowych obiektów (zabezpieczanie stosowanego drewna, uszczelnianie posadzek, zmniejszenie lub wyeliminowanie zjawiska pylenia betonu itp.), w przemyśle włókienniczym - impregnacja tkanin w celu zniwelowania gniecenia się ich, nadanie nieprzemakalności; impregnacja papieru (tkaniny) jest wykorzystywana jako jeden z etapów uzyskania laminatu, późniejszej płytki obwodów drukowanych pokrytej miedzią itd.
    Na tym obrazie widoczne jest charakterystyczne dla stylu El Greca ułożenie dłoni.
    Podobieństwo stylu może decydować o atrybucji dzieła – powtarzający się detal można uznać za podpis artysty.

    Atrybucja (łac. attributio „przydzielenie”) – przypisanie (stwierdzenie) autorstwa dzieła sztuki, dokonywane w sytuacji, kiedy dzieło nie jest podpisane lub istnieją wątpliwości co do autentyczności podpisu autora.

    El Greco, właściwie Dominikos Theotokopulos, gr. Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (ur. 1 października 1541 w Fodele lub w Kandii na Krecie, zm. 7 kwietnia 1614 w Toledo) – malarz, rzeźbiarz i architekt hiszpański pochodzenia greckiego, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli manieryzmu.Autor - osoba, która stworzyła dzieło (utwór w rozumieniu prawa autorskiego). W znaczeniu potocznym twórca dzieła pisanego. Oprócz autora wyróżnia się również współautorów w sensie osób, jakie przyczyniły się do stworzenia utworu (współtworzyły utwór), a także twórców wykonawców, jakim przysługują prawa pokrewne.

    Problem atrybucji dotyczy przede wszystkim dzieł średniowiecznych, kiedy to artyści tworzyli anonimowo – głoszono wówczas, że podziwiać należy dzieła, a nie artystów. Dopiero w czasach renesansu status artysty polepszył się na tyle, by – wzorem starożytnych – zaczęli oni sygnować swoje prace. Zwyczaj podpisywania prac upowszechniał się z trudem i jeszcze w następnych wiekach wielu artystów z różnych powodów tego nie robiło. Obecnie znaczenia nabiera atrybucja dzieł współczesnych, co ma związek z procederem tworzenia falsyfikatów. Po śmierci artysty „odnajdują się” nieznane dzieła sygnowane jego nazwiskiem, a tworzone przez naśladowców. Próbuje się przeciwdziałać takim praktykom poprzez rejestrację dzieł wystawianych w galeriach oraz tworzenie dokumentów, gdzie określona jest historia obrazu (lub innego dzieła sztuki). Dokument taki, zaopatrzony w podpisy poprzednich właścicieli (czasem samego artysty, marszandów) i pieczęcie muzealne ułatwia ocenę autentyczności dzieła.

    Średniowiecze – epoka w historii europejskiej, obejmująca okres między starożytnością a renesansem. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone. Za początek epoki przyjmuje się okres, w którym cesarstwo zachodniorzymskie chyliło się ku upadkowi. Zwolennicy ścisłej datacji – w zależności od szkoły – za dokładne daty początku średniowiecza podają lata 378, 395 bądź 476. Za koniec epoki uważa się upowszechnienie idei humanistycznych i rozpoczęcie epoki renesansu. Najczęściej w tym przypadku wymieniane są daty ok. 1450 roku oraz lata 1453, 1492, a nawet 1517.Kolos (znany też jako Olbrzym lub Panika) – obraz olejny powstały około 1808–1812 lub 1818–1825 roku, tradycyjnie przypisywany hiszpańskiemu malarzowi Francisco Goi (1746–1828). Interpretacja tego enigmatycznego dzieła stała się wyzwaniem dla krytyków sztuki. Analizowano je biorąc pod uwagę tło historyczne, źródła literackie epoki oraz zainteresowanie Goi postacią olbrzyma. Zupełnie odmienne, a często nawet przeciwstawne, interpretacje tego dzieła wydają się równie trafne. Krytycy są zgodni, że Kolos jest alegorią okropności wojny; wizją terroru i chaosu, które ze sobą niesie. Obraz stał się emblematycznym dziełem hiszpańskiej wojny niepodległościowej.

    Ustalenie autorstwa dzieła sztuki dokonywane jest w oparciu o:

  • analizę przekazów historycznych, gdzie poszukuje się wzmianek o atrybuowanym dziele – nieocenionym źródłem wiedzy są tutaj zapisy kronik dworskich i klasztornych, pamiętniki, dokumenty cechowe, katalogi muzeów i prywatnych kolekcji (spisy inwentarza) itp.;
  • analizę zapisków i szkiców pozostawionych przez domniemanego twórcę – wykonanie obrazu lub rzeźby poprzedzone było często rysunkami i szkicami, artyści często także opisywali swoje dzieła w pamiętnikach.
  • porównanie fizycznej struktury atrybuowanego dzieła z dziełami o ustalonym autorstwie – poszukuje się tutaj podobieństw w zakresie rodzaju używanych materiałów i sposobu ich wykorzystania (np. składu chemicznego farb wyrabianych w pracowniach malarzy czy składu chemicznego substancji używanych do impregnacji drewna). Przez długi czas w dziejach wszystkie materiały potrzebne artyście wytwarzane były w jego warsztacie i różniły się od materiałów wykorzystywanych w innych pracowniach;
  • porównanie sposobu (techniki) wykonania atrybuowanego dzieła z dziełami o ustalonym autorstwie – bierze się tutaj pod uwagę charakterystyczne cechy stylu (np. portretowane przez El Greca osoby mają w szczególny sposób ułożone dłonie, jest to znak rozpoznawczy tego malarza).
  • Atrybucja dzieł sztuki często budzi kontrowersje. Zdarzają się przypadki, że jedno dzieło sztuki przypisywane jest kilku osobom. Badacze spierają się wskazując na różne argumenty przemawiające za autorstwem poszczególnych artystów. Bierze się to stąd, że w wielu wypadkach brak jest jakichkolwiek wzmianek o pochodzeniu dzieła i nie jest jednocześnie możliwe odnalezienie charakterystycznych cech warsztatu i stylu. Oprócz tego identyfikację autora utrudniać mogą liczne i niefachowo wykonane renowacje. W takich przypadkach autora określa się jako „nieznanego” lub przy podaniu nazwiska zaznacza się, że autorstwo nie jest pewne. Spotyka się również określenia „nieznany” z oznaczeniem grupy artystów, z której prawdopodobnie się wywodzi (np. „autor nieznany ze szkoły sieneńskiej”).

    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Kolos (obraz Goi)




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.011 sek.