• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Aszur-uballit II

    Przeczytaj także...
    Kyaksares (Cyaxares, Hvakhshathra, staropers.: Uwachszatra, akad.: Umakisztar) – władca państwa Medów (625–585 p.n.e.). Jego synem był Astyages – ostatni władca Medów.Aszurbanipal, Asurbanipal, właśc. Aszur-bani-apli (akad. Aššur-bāni-apli, tłum. "bóg Aszur jest twórcą syna pierworodnego"), w tradycji greckiej Sardanapal, w tradycji biblijnej Asnefar bądź Asnappar – król Asyrii z dynastii Sargonidów; syn Asarhaddona; założyciel słynnej biblioteki w Niniwie; panował w latach 669-631 p.n.e.; pomimo rozruchów wewnętrznych utrzymał państwo w granicach od Zatoki Perskiej do Morza Śródziemnego.
    Niniwa (akad. Ninua) – starożytne miasto w północnej Mezopotamii, leżące nad wschodnim, lewym brzegiem Tygrysu; jedna ze stolic Asyrii. Obecnie stanowisko archeologiczne Ninawa w Iraku, na północny wschód od Mosulu.

    Aszur-uballit II (akad. Aššur-uballiṭ, tłum. „bóg Aszur ożywił/obdarzył życiem”) – ostatni znany król Asyrii (611-609 p.n.e.), następca Sin-szarra-iszkuna; kontynuował walkę o ocalenie resztek państwa asyryjskiego.

    Asyria (akad. māt Aššur) – starożytne państwo semickie w północnej Mezopotamii istniejące od drugiej połowy III tysiąclecia p.n.e. do pierwszej połowy I tysiąclecia p.n.e.Diodor Sycylijski, Sycylijczyk (gr. Διόδωρος ὁ Σικελιώτης Diodoros ho Sikeliotes; łac. Diodorus Siculus; ur. ok. 80 p.n.e., zm. ok. 20 p.n.e.) – grecki historyk żyjący w epoce Cezara i Augusta, urodził się w Agyrium (d. Agira) na Sycylii (stąd przydomek). Odbywał podróże po Europie, Afryce północnej i Azji Mniejszej. Przez długi okres przebywał w Rzymie. W latach 60-56 p.n.e. mieszkał w Aleksandrii.

    W 612 r. p.n.e. połączone armie Nabopolassara, króla Babilonii i Kyaksaresa, władcy Medów, wsparte przez Ummanmanda, zaatakowały Niniwę, stolicę Asyrii. Po trwającym trzy miesiące oblężeniu obrona miasta została przełamana, a ono samo zdobyte i złupione. Przebywający wówczas w mieście Sin-szarra-iszkun, król asyryjski, poniósł najprawdopodobniej śmierć. Resztki armii asyryjskiej wycofały się do Harranu, gdzie, jak podaje kronika babilońska, tron asyryjski objął nowy król - Aszur-uballit II. Niewiele wiadomo o jego pochodzeniu, ale niektórzy uczeni przypuszczają, iż mógł on być synem Sin-szarra-iszkuna, wyznaczonym przez niego na następcę tronu. Przez dwa kolejne lata Aszur-uballit II wsparty oddziałami wojskowymi z Egiptu ,próbował zorganizować obronę, ale nie był w stanie powstrzymać pochodu Nabopolassara, który parł coraz dalej na zachód Asyrii, zdobywając kolejne asyryjskie miasta (m.in. Nasibinę i Rasappę). W końcu, w 610 r. p.n.e., połączone armie Nabopolassara i Ummanmanda uderzyły na Harran. Zgodnie z kroniką babilońską Aszur-uballit II i jego egipscy sojusznicy na widok wroga wpaść mieli w popłoch i uciec na drugi brzeg Eufratu. Nabopolassar zdobył i splądrował Harran, zabierając z miasta wielkie łupy. Rok później, w 609 r. p.n.e., na pomoc Aszur-uballitowi II przybyła główna armia egipska, z której pomocą udało mu się odzyskać Harran i pokonać stacjonujący tam babiloński garnizon. Późniejszy los Aszur-uballita II nie jest znany, gdyż ani kronika babilońska, ani żadne inne źródła już o nim więcej nie wspominają.

    Nasibina (asyryjska Naṣībīna, klasyczne Nisibis, współczesne Nusaybin) - w 1 połowie I tys. p.n.e. miasto w północnej Mezopotamii, w rejonie górnego biegu Chaburu, u południowych podnóży gór Kasziari (wsp. Tur Abdin), na obszarze zajmowanym wcześniej przez królestwo Hanigalbat. Zajmowało strategiczną pozycję na ważnej drodze łączącej północną Mezopotamię z wybrzeżem Morza Śródziemnego.Sin-szar-iszkun – król Asyrii, syn Aszurbanipala, rządził wraz z bratem Aszur-etil-ilanim nad częścią imperium, a od ok. roku 626 p.n.e. samodzielnie, ale chronologia jest niepewna (626-612 p.n.e.) i zasięg terytorialny trudny do ustalenia. Ostatni dwaj królowie z dynastii Sargonidów, którzy byli świadkami nieuchronnego upadku Asyrii. Sin-szar-iszkun swoimi nieudolnymi rządami przyczynił się do końca państwa asyryjskiego.

    Uwagi[ | edytuj kod]

    1. Akadyjski termin ummān-manda, znaczący "wroga horda", używany był przez Asyryjczyków i Babilończyków na określenie dużych grup koczowników; Oates J. The Fall of Assyria..., s. 180.; hasło ummān-manda, The Assyrian Dictionary, tom 20 (U/W), The Oriental Institute, Chicago 2010, s. 102.
    2. Kronika babilońska, opisująca upadek Niniwy, jest niestety uszkodzona w miejscu opisującym los Sin-szarra-iszkuna, ale w późniejszej tradycji, przekazanej przez Diodora Sycylijskiego, przetrwała informacja o Sardanapalu, ostatnim królu asyryjskim, który zginąć miał w płomieniach swego płonącego pałacu w Niniwie; Oates J. The Fall of Assyria..., s. 180

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Grayson A.K., Königslisten und Chroniken. B. Akkadisch, w: Reallexikon der Assyriologie, tom VI (Klagesang-Libanon), Walter de Gruyter, Berlin - New York 1980-83, s. 127.
    2. Laessøe J., Ludy Asyrii,Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1972, str. 133.
    3. Oates J. The Fall of Assyria..., s. 180.
    4. Glassner J.-J., Mesopotamian..., s. 223.
    5. Oates J. The Fall of Assyria..., s. 182.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Glassner J.-J., Mesopotamian Chronicles, Society of Biblical Literature, Atlanta 2004.
  • Oates J. The Fall of Assyria (635-609 B.C.), w: The Cambridge Ancient History III/2 („The Assyrian and Babylonian Empires and other States of the Near East, from the Eighth to the Sixth Centuries B.C.”), Cambridge University Press 1991, s. 162-193.
  • Harran, Charan albo Carrhae – stanowisko archeologiczne na terenie starożytnego miasta w południowo-wschodniej Turcji, około 40 kilometrów na południowy wschód od Şanlıurfa.Medowie – lud indoeuropejski zamieszkujący w starożytności północno-wschodni Iran. Według Herodota dzielili się na następujące plemiona: Busowie, Paretakenowie, Struchaci, Arizantowie, Budiowie, Magowie .



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Rasappa , Rusapu – starożytne miasto i kraina leżące na wschód od rzeki Chabur i południe od gór Dżebel Sindżar, znane ze źródeł asyryjskich (jako Raṣappa) i babilońskich (jako Ruṣāpu) z I tys. p.n.e. Dokładna lokalizacja miasta wciąż pozostaje nieznana, jako że jego identyfikacja z rzymskim/bizantyńskim miastem Resafa, leżącym na zachód od Eufratu, jest obecnie przez uczonych odrzucana.
    Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.
    Język akadyjski, dawniej też: chaldejski (akad. lišānum akkadītum, Kod ISO 639: akk) – język z grupy semickiej, używany w Mezopotamii od połowy III tysiąclecia p.n.e. do początków I tysiąclecia n.e. Nazwa języka pochodzi od miasta Akad w środkowej Mezopotamii, stolicy imperium akadyjskiego, założonego około 2350 roku p.n.e. przez Sargona.
    Nabopolassar, Nabopalasar (akad. Nabu-apla-uṣur, tłum. "boże Nabu syna pierworodnego strzeż") (? - ok. 605 p.n.e.); od ok. 625 p.n.e. król imperium nowobabilońskiego i założyciel XI (chaldejskiej) dynastii babilońskiej. Ojciec Nabuchodonozora II.
    Eufrat (stgr. Εὐφράτης Eufrates; także Firat, arab. الفرات, Nahr al-Furat, kurd. Ferat) to obok Tygrysu jedna z dwu największych rzek Mezopotamii. Nazwa "Eufrat" ma korzenie w języku akadyjskim, w którym określano ją mianem Purattu, w perskiej wersji Ufrattu, co oznaczało "dobro", a z kolei z perskiej formy pochodzi nazwa grecka Euphrates.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.