Asztarot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Asztarot (Aszterot Karnaim, Karnaim, Karnion) – miasto na Wzgórzach Golan, utożsamiane przez badaczy z Tell Asztara nad rzeką Jarmuk.

Jarmuk (arab. نهر اليرموك "Nahr Al-Yarmuk", hebr. נהר הירמוך "Nehar HaYarmukh", grec. Hieromax) - rzeka na Bliskim Wschodzie, dopływ Jordanu, rzeka graniczna między Syrią i Jordanią oraz Izraelem i Jordanią. Na północnym brzegu rzeki Jarmuk znajdują się Wzgórza Golan.Manasses − pierworodny syn biblijnego patriarchy Józefa i Asenat, córki egipskiego kapłana Potifery z On. Jakub, ojciec rodu, ofiarował jednak pierworództwo jego bratu Efraimowi. Manasses był ojcem Makira i Asriela. Potomkowie Manassesa byli członkami jednego z dwunastu izraelskich pokoleń; przyznano mu ziemię po obu stronach rzeki Jordan.

Nazwa miasta została poświadczona przez źródła egipskie: teksty złorzeczące (XX–XVIII wiek p.n.e.), list Totmesa III (XV wiek p.n.e.) oraz przez listy amarneńskie (XIV wiek p.n.e.). Miasto kilkakrotnie pojawia się w Starym Testamencie. Według Księgi Rodzaju (14,5) Asztarot, zapisane w źródle jako Aszterot Karnaim, należało do Refaitów. Według Księgi Jozuego (9,10 i nn.) w Asztarot swoją stolicę urządził król Baszanu – Og. Gdy Og został pokonany w bitwie pod Edrei, miasto zajął Machir z rodu Manassesa (Joz 13,31). W epoce hellenistycznej nazywane było Karnaim (1 Mch 5,26) oraz Karnion (2 Mch 12,26). Zamieszkałe było również w okresie dominacji rzymskiej.

Listy amarneńskie, listy z Amarny – pozostałości archiwum korespondencji dyplomatycznej pomiędzy władcami Egiptu a ich wasalami i władcami niezależnymi z terenów Syropalestyny, Mezopotamii i Anatolii. Większość listów w tym archiwum datowana jest na XIV wiek p.n.e., a dokładnie na okres panowania faraonów egipskich Amenhotepa III (1390–1352 p.n.e.) i jego syna Amenhotepa IV, zwanego też Echnatonem (1352–1336 p.n.e.). Księga Rodzaju [Rdz], Pierwsza Księga Mojżeszowa [1 Mojż] (hebr. בראשית Bereszit (od pierwszych słów Na początku), gr. Γένεσις Genesis) – pierwsza księga Biblii, należąca do Starego Testamentu, zaliczana do Pięcioksięgu (Tory).

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, Warszawa 2002, s. 49. Na książce ​ISBN 82-7157-461-4​; ​ISBN 83-7157-461-4​.
Księga Jozuego [Joz] jest szóstą księgą Starego Testamentu. Zawiera kontynuację wydarzeń opisanych w poprzedniej księdze - Księdze Powtórzonego Prawa. Jest niezależna od Pięcioksięgu. Kanon Żydowski zalicza ją do "Proroków Starszych". Na wyraźny rozdział między Prawem (Tora), a księgami następnymi wskazuje zarówno centralna postać tej księgi, jak i gatunek literacki. Duży wpływ na kompozycje księgi miała tradycja deuteronomiczna. Księga ta zachęca wiernych do wytrwałości w wyznawaniu wiary i niemieszania się z ludnością pogańską (synkretyzm religijny).Epoka hellenistyczna – okres w dziejach regionu Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu (zwłaszcza obszarów znajdujących się pod greckim panowaniem), którego początek wyznacza śmierć Aleksandra Wielkiego w 323 roku p.n.e., a koniec rzymskie podboje zakończone zajęciem ptolemejskiego Egiptu w 30 roku p.n.e. Niekiedy zwany hellenizmem, lub epoką aleksandryjską.




Warto wiedzieć że... beta

Og – król Galadeny i Gaulantis na czele swego wojska zaatakował Mojżesza, rozgramiającego właśnie armię Sychona, który odmówił pozwolenia na przejście Izraelitów przez swoje ziemie. Nie zdążył jednak nadejść z odsieczą i na równi z Sychonem ponniósł klęskę. Izraelici zdobyli jego miasta i wymordowali bogatych mieszkańców. Og zginął w walce, lecz odnaleziono jego łoże, które świadczyło o potężnych rozmiarach swego właściciela (4 łokcie szerokości i 9 łokci długości).
Wzgórza Golan (hebr. רמת הגולן, Ramat HaGolan; arab. هضبة الجولان, Hadbat al-Dżūlān) – górzysty region położony na granicy Izraela, Syrii i Libanu. Biblijny (starotestamentowy) Baszan.
Teksty złorzeczące – określenie na egipski zbiór dokumentów, pochodzących z XX–XVIII wieku p.n.e., tj. z okresu Średniego Państwa. Zbiór składa się z glinianych skorup i figurek, na których widnieją imiona panujących, nazwy miejscowości i ludów oraz klątwy, które rzucono na te podmioty. Według wierzeń, jeśli taki przedmiot z inskrypcją zbić i zakopać, to odpowiednio wróg faraona, wymieniony na nim, doświadczy przypisanego doń nieszczęścia.
Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.
Stary Testament, Biblia Hebrajska – starsza część Biblii, przyjęta przez chrześcijaństwo z judaizmu. Judaistyczna (a za nią protestancka) wersja obejmuje 39 ksiąg (tylko hebrajskich), katolicka zawiera 46, a prawosławna w sumie 50-53 (księgi hebrajskie i greckie z Septuaginty oraz niekiedy apokryfy).
Bitwa pod Edrei – konflikt zbrojny pomiędzy Izraelitami pod wodzą Mojżesza w czasie ich wędrówki do Ziemi Obiecanej a władcą Baszanu – Ogiem. Izraelici pokonali wojska Oga pod Edrei i zajęli jego terytorium. O bitwie wzmiankują Księga Liczb (21,33–35) oraz Księga Powtórzonego Prawa (Pwt 3,1–13).
Cesarstwo rzymskie – starożytne państwo obejmujące obszary basenu Morza Śródziemnego, powstałe z przekształcenia republiki rzymskiej w system monarchiczny. Przyjmuje się, że początkiem cesarstwa był rok 27 p.n.e., kiedy Gajusz Oktawiusz otrzymał od senatu tytuł augusta (wywyższony przez bogów). Potwierdzało to pozycję Oktawiana jako najważniejszej osoby w państwie i przyniosło definitywny koniec republice rzymskiej.

Reklama