• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Asterionella

    Przeczytaj także...
    Skoczkowce (Chytridiomycota) – typ (gromada), jedna z głównych linii rozwojowych grzybów. Jest to prawdopodobnie takson parafiletyczny. Ciała jednokomórkowe lub małe komórczakowe grzybnie. Wytwarzają wici, co jest nietypowe dla grzybów. Zaliczani też czasem do królestwa Protista. Skoczki zachowały wiele cech pierwotnych grzybów m.in. gamety opatrzone wicią. Występują zarówno kinetosomy, jak i niefunkcjonalne centriole. Plecha monocentryczna, policentryczna lub nitkowata. Funkcję spichrzową pełni kulka tłuszczu. Rozmnażanie bezpłciowe przez zoospory z jedną wicią skierowaną ku tyłowi lub autospory. Rozmnażanie płciowe na drodze izogamii lub oogamii.. Żyją w glebie lub pasożytniczo. Należy do nich ok. 600 gatunków. Takson wyróżniany jako typ od połowy XX w., opisany zgodnie z wymaganiami nomenklatury botanicznej w systemie Hibbetta i in. W systemie tym podzielone są na następujące taksony:Karol Starmach (ur. 22 września 1900 w Mszanie Dolnej, zm. 2 marca 1988 w Krakowie) – polski hydrobiolog, pracownik Uniwersytetu Jagiellońskiego i Polskiej Akademii Nauk (PAN).
    Cenobium – skupienia komórek glonów powstające w wyniku wielokrotnych podziałów i przy zachowaniu łączności za sprawą wspólnej otoczki galaretowatej lub z powodu utrzymywania się komórek siostrzanych w obrębie ścian komórki macierzystej. Cenobia mają zwykle stały dla poszczególnych gatunków kształt i liczbę komórek. Mimo to, możliwe jest także funkcjonowanie cenobiów niepełnych. W niektórych przypadkach tworzenie cenobiów przez organizmy jednokomórkowe, fakultatywnie cenobialne (np. Scenedesmus sp.) ma charakter cyklomorfozy indukowanej obecnością kairomonów.

    Asterionella (Asterionella Hassall) – rodzaj okrzemek z rodziny fragilariowatych. Gatunkiem typowym jest A. formosa. Jeden z częstszych przedstawicieli słodkowodnego fitoplanktonu, czasem tworzący zakwity. Nie będąc typowym składnikiem fitobentosu, uwzględniana w niewielu wskaźnikach okrzemkowych. Komórki promieniście połączone w cenobia (dając wygląd gwiazdy), które pod wpływem warunków środowiskowych mogą zmieniać liczbę modułów lub się rozpadać. Wydłużone, zwykle rozszerzające się główkowato na końcach, jednakobiegunowe lub różnobiegunowe. Skorupki cienkie, brak wstawek i przegródek. Poprzeczne prążki delikatne, bez żeber. Przedstawiciele występują w wodach różnych części świata, z przewagą stref umiarkowanych. Wśród nich są zarówno umiarkowane acydofile (Asterionella ralfsii), jak i umiarkowane alkalifile (Asterionella gracillima). W polskiej florze powszechna A. gracillima, dość częsta również A. formosa.

    Fitobentos – zespół organizmów tradycyjnie zaliczanych do roślin związanych z dnem zbiornika wodnego lub cieku i strefą przydenną (bentalem). Część bentosu. Czasem zakres ten jest ograniczany ze względu na rozmiar organizmów, tj. większe rośliny (rośliny naczyniowe, ramienice, gałęzatka itp.) nie są określane jako fitobentos, lecz jako makrofity. Według innych klasyfikacji makrofity związane z dnem również należą do bentosu. Drobne glony przyczepione do podłoża określane są z kolei jako mikrofitobentos (peryfiton), przy czym niektórzy autorzy rozgraniczają zespoły bentosu i peryfitonu, do pierwszej kategorii zaliczając wyłącznie organizmy zasiedlające dno, a do drugiej organizmy osiadłe na przedmiotach ponad dnem, gdyż warunki (zwłaszcza natlenienie i inne warunki fizyczno-chemiczne) w tych dwóch strefach różnią się. Do fitobentosu należą organizmy zaliczane według współczesnej taksonomii do różnych królestw biologicznych – oprócz glonów zaliczanych obecnie do roślin, takich jak drobne zielenice czy krasnorosty, również glony zaliczane do protistów (tzw. protisty roślinopodobne), jak okrzemki, a także do bakterii, czyli sinice. Inni przedstawiciele tych grup mogą wchodzić w skład fitoplanktonu, a nawet te same organizmy mogą w zależności od warunków trafiać do planktonu (tychoplankton).Zakwit – w środowisku lądowym powierzchniowa, natomiast w środowisku wodnym objętościowa zmiana zabarwienia spowodowana masowym rozwojem mikroskopijnych, nierozpoznawalnych gołym okiem organizmów żywych.

    Na asterionellach pasożytują skoczkowce Rhizopydium planktonicum.

    Fitoplankton – mikroskopijne organizmy roślinne (w tym glony niezaliczane do królestwa roślin w niektórych systemach taksonomicznych) oraz sinice (należące do Procaryota) , które biernie unoszą się w wodzie, nie posiadając zdolności ruchu lub tylko w znacznie ograniczonym zakresie.Gatunek typowy – gatunek wyznaczony przez systematyków jako typ nomenklatoryczny rodzaju. Typ nie musi być typowym przedstawicielem reprezentowanego taksonu, nie musi też świadczyć o jego zmienności. Typ umożliwia identyfikację taksonów. Okazy będące typami przechowywane są w specjalnych kolekcjach, a miejsce przechowywania wzorca jest dokładnie znane. W razie wątpliwości można odwołać się do gatunku typowego i wyróżnionych dla niego cech diagnostycznych.

    Przypisy

    1. Barbara Kawecka, Pertti Vesa Eloranta: Zarys ekologii glonów wód słodkich i środowisk lądowych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 121. ISBN 83-01-11320-0.
    2. Barbara Kawecka, Pertti Vesa Eloranta: Zarys ekologii glonów wód słodkich i środowisk lądowych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 109. ISBN 83-01-11320-0.

    Bibliografia[]

  • Asterionella Hassall (ang.). algaebase. [dostęp 2010-01-27].
  • Joanna Zofia Kadłubowska: Zarys algologii. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 220.
  • Karol Starmach: Plankton roślinny wód słodkich : metody badania i klucze do oznaczania gatunków występujących w wodach Europy Środkowej. Warszawa–Kraków: PWN, 1989, s. 429. ISBN 8301091908.
  • Rodzaj (łac. genus, l.mn. genera) – podstawowa, obowiązkowa kategoria systematyczna obejmująca gatunek lub monofiletyczną grupę gatunków wyróżnionych na podstawie jednej lub więcej cech taksonomicznych. Nazwą rodzaj określany jest też każdy takson w randze rodzaju.Wskaźniki okrzemkowe – wskaźniki stanu ekologicznego środowiska oparte na występowaniu w nim taksonów okrzemek o znanej tolerancji ekologicznej. Wskaźniki okrzemkowe są wykorzystywane do określenia jednego parametru fizyczno-chemicznego siedliska (np. odczynu) lub do bardziej złożonego stanu ekologicznego (np. klasy jakości wód).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Acydofil – organizm tolerujący bądź preferujący życie w środowisku kwaśnym (tj. o niskim pH, nawet poniżej 2, choć za acydofilne uważa się też organizmy żyjące w środowisku o odczynie zbliżonym do 5,5 – typowym dla jezior humotroficznych). Do acydofili należą głównie wybrane gatunki bakterii, grzybów (np.Maślak sitarz), rośliny wysokich torfowisk (np. torfowce), wrzosowisk (np. wrzos), ubogich borów (borówka, żurawina) oraz szczaw polny, glony jezior humotroficznych (desmidie). Spotyka się je w starych kopalniach, hałdach, glebach wulkanicznych, gorących źródłach. Ze zwierząt do acydofilów należą np. węgorek octowy, żyjący w fermentujących owocach, niektóre wioślarki żyjące w zakwaszonych wodach.
    Fragilariowate (Fragilariaceae Grev. 1833) – rodzina okrzemek z grupy Pennales. Skorupki nie mają szczeliny, a na osi okrywy znajduje się gładkie pole podłużne (pseudorafa). Ornamentowane poprzecznymi prążkami, rzadziej również żeberkami. Wstawki i przegródki występują tylko u niektórych przedstawicieli. Komórki symetryczne w dwóch lub trzech osiach.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.