• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • As-Salih Ajjub



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Królestwo Jerozolimskie – państwo założone przez krzyżowców podczas I wyprawy krzyżowej (1096-1099) na terenie Syrii i Palestyny. Było ono lennem Stolicy Apostolskiej.Nisibis, dziś (tur.) Nusaybin (w okresie hellenistycznym i rzymskim Antiochia Mygdonia) – miasto w dzisiejszej południowo-wschodniej Turcji, w prowincji Mardin, przy granicy z Syrią. W starożytności było stolicą jednej z pięciu wielkich archidiecezji nestoriańskiego Kościoła Wschodu oraz siedzibą słynnej syryjskiej chrześcijańskiej szkoły teologicznej. Zachowały się ruiny starożytnego miasta. W XIX w. Nusaybin stało się miejscem bitwy, w której wojska Egiptu pokonały wojska Turcji (1839 r.).

    As-Salih Ajjub, arab. الصالح ايوب‎‎ (pełne imię: al-Malik as-Salih Nadżm ad-Din Ajjub ibn Muhammad), ur. w Kairze w roku 1206/1207, zm. 21 listopada 1249 w Al-Mansurzesułtan z dynastii Ajjubidów panujący w latach 1238 - 1249.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Młodość i walka o Egipt[ | edytuj kod]

    Był najstarszym synem Al-Kamila Muhammada (1218 - 1238). Od dziecka przeznaczony na następcę swojego ojca, we wrześniu 1228 roku został proklamowany współsułtanem i pozostawiony jako namiestnik w Egipcie, z Fachr ad-Dinem jako doradcą. Wkrótce potem stracił jednak względy ojca ze względu na zakup tysiąca mameluków, w związku z czym zrodziły się podejrzenia, że planuje rebelię. W roku 1229/1230 został wysłany do Al-Dżaziry bez apanażu ani dowództwa, a następcą tronu został ogłoszony jego brat Al-Adil Abu Bakr (1238 - 1240). Niemniej w ramach pojednania się z synem w roku 1232/1233 Al-Kamil nadał mu Hisn Kajfę (dzis. Hasankeyf) wraz z przyległościami. Po tym jak ziemie stracone w latach 1233 - 1235 na rzecz Sułtanatu Rumu zostały odzyskane w roku 1236, As-Salih został ustanowiony sułtanem panującym m.in. nad Diyarbakırem, Ruhą, Harranem i Nusaybin. Nie później niż w roku 1237 nawiązał kontakt z Chorezmijczykami, grupą najemników stanowiącą pozostałość po armii ostatniego chorezmszaha Dżalal ad-Dina (1220 - 1231). Początkowo wszedł z nimi w konflikt, a kiedy wycofał się do Sindżaru, obległ go tam władca Mosulu Badr ad-Din Lulu (1232 - 1259). Udało mu się jednak przekonać Chorezmijczyków do przejścia na jego stronę, ci zaś pokonali siły Mosulu i przepędzili armię Sułtanatu Rumu spod Diyarbakıru oraz zdobyli Nusaybin. W nagrodę za ich usługi As-Salih oddał im we władanie prowincję Dijar Mudar.

    Mazhab - (ar. مذهب) szkoła prawa islamskiego. Na przestrzeni wieków powstało kilka oddzielnych szkół, które w inny sposób interpretują funkcjonowanie prawa i przepisów. Współcześnie w islamie sunnickim funkcjonują cztery szkoły prawa, które powstawały na przestrzeni VIII i IX wieku n.e. , a są to:Damaszek (arab. دمشق, transk. naukowa Dimašq, transk. polska Dimaszk; dialekt damasceński: š-Šām) – stolica oraz największe miasto Syrii – 1,71 mln mieszkańców (XII 2009), cały zespół miejski – 4,36 mln mieszkańców (2007). Leży w południowo-zachodniej części kraju, w oazie nad rzeką Barada u podnóża gór Antyliban, na skraju Pustyni Syryjskiej. Jest to największy ośrodek przemysłowy i naukowy w Syrii, jedno z czterech świętych miast islamu, a także (od 1268) siedziba prawosławnego Patriarchatu Antiochii, znaczący ośrodek handlowy. Aglomeracja Damaszku stanowi wydzieloną jednostką administracyjną Syrii.

    W międzyczasie w marcu 1238 roku zmarł Al-Kamil - sułtanem Egiptu został Al-Adil Abu Bakr, a niedawno zdobyty przez jego ojca Damaszek został przekazany Al-Dżawwadowi Junusowi, wnukowi Al-Adila (1200 - 1218). Stało się tak mimo że Al-Kamil obiecał oddać Damaszek we władanie swojemu bratankowi An-Nasirowi Dawudowi (1227 - 1249). Al-Dżawwad Junus, zdając sobie sprawę ze słabości swojej pozycji, pod koniec 1238 roku zaproponował As-Salihowi wymianę Damaszku na posiadłości w Al-Dżazirze. Ten w styczniu 1239 roku przybył, by objąć miasto w posiadanie, jednocześnie pozostawiając swojemu synowi Al-Mu’azzam Turan Szahowi (1249 - 1250) rządy w Hisn Kajfie. As-Salih zaczął planować inwazję Egiptu, An-Nasir zaś zaproponował mu wspólne działanie pod warunkiem natychmiastowego oddania mu władzy w Damaszku. Kiedy As-Salih odmówił, An-Nasir dołączył do Al-Adila w Egipcie, którego pozycje osłabiały jednak dezercje i spiski na rzecz jego starszego brata. W maju 1239 roku As-Salih udał się do Nablusu, gdzie czekał na koncentrację swoich syryjskich sojuszników. Dzięki pośrednictwu wysłanników kalifa udało się jednak przygotować pokojowe porozumienie, niemniej gdy miało ono już być podpisane, wuj Ajjuba As-Salih Isma’il (1237 - 1246), rządzący w Baalbeku, sprzymierzony z Al-Mudżahidem Szirkuhem (1186–1240) z Himsu, zdradziecko zaatakował niebroniony Damaszek, zabrany mu niegdyś przez Al-Kamila. Miasto padło 30 września 1238 roku i syn Ajjuba Al-Mughis Umar został wtrącony do więzienia. As-Saliha Ajjuba opuścili wszyscy żołnierze oprócz osiemdziesięciu mameluków i wpadł on w ręce An-Nasira.

    Damietta (arab. دمياط = Dimyāţ) – miasto w Egipcie, ośrodek administracyjny muhafazy Damietta, port nad Damiettą (wschodnie ramię Nilu), w pobliżu jej ujścia do Morza Śródziemnego.Samaria (hebr. שומרון, Somaron; arab. سامريّون, Sāmariyyūn ) – kraina historyczna w środkowym Izraelu i w Autonomii Palestyńskiej, między Galileą a Judeą. Nazwa określa krainę geograficzną, historyczną i polityczną.

    Przez pół roku Ajjub był przetrzymywany w Al-Karaku, twierdzy An-Nasira. Zarówno Al-Adil, jak i As-Salih Isma’il domagali się wydania im więźnia. Z kolei jego uwolnienie negocjował Al-Muzaffar Mahmud (1229 - 1244) z Hamy, któremu zależało na silnym sułtanie Egiptu, zdolnym do obrony jego niewielkiego księstwa przeciwko tradycyjnej koalicji Damaszku, Himsu i Aleppo. W świetle niedojrzałego postępowania młodego Al-Adila „wszystkie jego nadzieje były skoncentrowane na As-Salihu Ajjubie”. Ostatecznie An-Nasir, już wcześniej rozczarowany do sojuszu z Al-Adilem, uległ namowom Al-Muzaffara i 11 kwietnia 1240 roku uwolnił Ajjuba, uzyskując wcześniej przyrzeczenie, że ten po zdobyciu Egiptu odda mu Damaszek i Al-Dżazirę. Do Chorezmijczyków zostały wysłane wiadomości zachęcające ich do ataku na Aleppo i Hims. As-Salih Ajjub zdobył jednak Egipt bez walki, ponieważ 4 maja tureccy emirowie Al-Adila aresztowali go w Bilbajs i wezwali jego starszego brata do przejęcia władzy. Ten przybył do Kairu 18 maja 1240 roku i został przyjęty jak sułtan. Al-Adil znalazł się w kairskim więzieniu, gdzie zmarł 9 lutego 1248 roku.

    Bitwa pod Harbijją – starcie zbrojne, które miało miejsce 17 października 1244 roku pomiędzy siłami krzyżowców i ich sojuszników a wojskami egipskimi, wspieranymi przez Chorezmijczyków. Zakończyło się klęską chrześcijan.Ryszard z Kornwalii (ur. 5 stycznia 1209 w Winchesterze, zm. 2 kwietnia 1272 w Berkhamsted), hrabia Poitou, hrabia Kornwalii, antykról niemiecki w latach 1256-1272.

    Sułtan Egiptu[ | edytuj kod]

    Tzw. Misa Arenberga, wykonana dla As-Saliha Ajjuba, przedstawiająca sceny o charakterze zarówno chrześcijańskim, jak i muzułmańskim. Mosiądz inkrustowany srebrem, obecnie w zbiorach Freer and Sackler Galleries w Waszyngtonie

    Po zdobyciu władzy w Egipcie As-Salih Ajjub skoncentrował się na reorganizacji swojej administracji i armii. Jego doświadczenie z Kurdami, którzy opuścili go w Palestynie w poprzednim roku oraz brak dyscypliny i nielojalność ajjubidzkich oddziałów w Egipcie w stosunku do jego ojca i brata przekonały go do konieczności utworzenia podległego mu osobiście regimentu wyborowych mameluków, na których mógłby polegać. Ajjub przyznał im nadania i urzędy w miejsce emirów z regimentów Kamili i Aszrafi (utworzonych niegdyś przez jego ojca i wuja) oraz zbudował dla nich cytadelę i baraki na wyspie Roda w pobliżu Kairu. Członków tej nowej gwardii sułtana zaczęto nazywać Bahrytami, prawdopodobnie od arabskiej nazwy pobliskiej rzeki Bahr an-Nil.

    Thomas Asbridge - mediewista, wykładowca Uniwersytetu Londyńskiego, autor książki Pierwsza krucjata. Nowe spojrzenie (The first crusade. A new history). Jej oryginał ukazał się w 2004, a polskie tłumaczenie dwa lata później.Baalbek, Balabakk (arab. بعلبك) – miasto w północno-wschodnim Libanie, leżące w dolinie Bekaa między górami Liban i Antyliban (86 km na północny wschód od Bejrutu). Liczba mieszkańców: 81 tys. (czwarte co do wielkości miasto kraju).

    W nagrodę za swoje usługi An-Nasir Dawud otrzymał od As-Saliha Ajjuba stanowisko wojskowego namiestnika Palestyny, nowy władca Egiptu nie zrobił jednak nic by zdobyć Damaszek i przekazać go An-Nasirowi. Wkrótce obaj ponownie się poróżnili. Tymczasem As-Salih Isma’il, przerażony perspektywą ataku połączonych sił Ajjuba i An-Nasira zawarł sojusz z krzyżowcami. Wielu jego żołnierzy nie chciało jednak walczyć wspólnie z chrześcijanami przeciwko muzułmanom, a część przeszła nawet na stronę Ajjuba. W tej sytuacji szpitalnicy rozpoczęli samodzielne negocjacje z Ajjubem, a wynegocjowany przez nich traktat potwierdził następnie przybyły w październiku 1240 roku do Palestyny Ryszard z Kornwalii. Na jego mocy As-Salih Ajjub zgodził się na wymianę jeńców oraz uznawał zdobycie przez krzyżowców Askalonu oraz potwierdzał przejście na ich rzecz ziem oddanych im w zamian za sojusz przez As-Saliha Isma'ila, tj. twierdz Beaufort i Safed wraz z wyżyną pomiędzy nimi. Ponadto sułtan odstąpił także resztę Galilei, wraz z górą Tabor i Tyberiadą. W rezultacie „Królestwo [Jerozolimskie] odzyskało wszystkie swoje dawne posiadłości na zachód od Jordanu, a na południu cały obszar po peryferie Gazy, z fatalnym wyjątkiem Nabulusu i Samarii”. W ten sposób, odstępując ziemie nad którymi i tak nie sprawował kontroli, As-Salih Ajjub rozbił sojusz As-Saliha Isma'ila i krzyżowców. Egipska ekspedycja z Gazy została pokonana w maju 1242 roku w pobliżu Jerozolimy przez An-Nasira i templariuszy, którzy nie uznawali traktatu z As-Salihem Ajjubem. Po tym jednak jak templariusze 30 października 1242 roku splądrowali Nablus An-Nasir dołączył do oddziałów z Gazy w odwetowych atakach na posiadłości krzyżowców. As-Salih Ajjub nie uznał jednak tych starć za powód do wszczynania wojny z Królestwem Jerozolimskim.

    Al-Adil (1145-1218) (arabski العادل) - sułtan z dynastii Ajjubidów, panujący w Egipcie w latach 1200 - 1218, przez europejskich krzyżowców zwany też Safadinem.Cypr (Republika Cypryjska) – państwo położone na wyspie Cypr leżącej we wschodniej części Morza Śródziemnego u wybrzeży Turcji, Syrii i Libanu. Od 1 maja 2004 roku jest członkiem Unii Europejskiej.

    Intensywne walki toczyły się na północy pomiędzy przynajmniej formalnie sprzymierzonymi z As-Salihem Ajjubem Chorezmijczykami oraz syryjskimi Ajjubidami walczącymi pod dowództwem Al-Mansura Ibrahima (1240 - 1246) z Himsu. Al-Mansur Ibrahim, w późniejszym czasie wsparty także przez siły Sułtanatu Rumu, dwukrotnie pokonał Chorezmijczyków w roku 1241 i 1242, zwycięstwa te jednak nie okazały się decydujące, ponieważ zagrożony mongolską inwazją sułtan Rumu Kaj Chusrau (1237 - 1246) doprowadził na wiosnę 1243 roku do zawarcia porozumienia, zgodnie z którym Chorezmijczycy otrzymywali Charput (dzis. Elazığ), zaś Al-Muzaffar Ghazi (1220 - 1247) z Majjafarikinu (dzis. Silvan) Ahlat. Druzgocąca klęska jaką Kaj Chusrau poniósł w czerwcu tego roku pod Köse Dağ sprawiła jednak, że sytuacja na północy uległa całkowitej zmianie zaś Mongołowie zaczęli okupować zarówno Diyarbakır jak i Ahlat. Zszokowani mongolskim zwycięstwem Ajjubidzi próbowali teraz porozumieć się pomiędzy sobą, w rezultacie czego jeszcze we wrześniu As-Salih Isma’il uznał zwierzchnictwo As-Saliha Ajjuba nad Damaszkiem i zgodził się uwolnić jego syna Al-Mughisa Umara. Generalny brak zaufania, podsycony przez treść listów kierowanych przez Ajjuba do Chorezmijczyków, które wpadły w ręce Isma'ila, doprowadził jednak do upadku porozumienia. Przeciwko Ajjubowi powstał sojusz Isma'ila, Al-Mansura, An-Nasira i krzyżowców. Tymczasem poproszeni przez Ajjuba o wsparcie Chorezmijczycy 23 sierpnia 1244 roku zdobyli Jerozolimę, którą następnie doszczętnie splądrowali, po czym dołączyli do jego armii. 17 października połączone siły Chorezmijczyków i armii egipskiej zadały druzgocącą klęskę koalicji syryjskich Ajjubidów i krzyżowców w bitwie pod Harbijją. Niedługo po tym zwycięstwie do Ajjuba dotarły wieści o śmierci jego syna Al-Mughisa w damasceńskim więzieniu i w gniewie nakazał on marsz na Damaszek, do którego jego nadal współdziałające z Chorezmijczykami siły dotarły w kwietniu 1245 roku. As-Salih Isma’il poddał się dopiero w październiku, zrzekając się Damaszku, ale w ramach porozumienia zapewniając sobie, ku wściekłości Ajjuba, Baalbek i Bosrę.

    Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Św. Jana, z Jerozolimy, z Rodos i z Malty (pot. szpitalnicy, joannici, kawalerowie maltańscy) – katolicki zakon rycerski.Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie. Od północy rozpościera się Morze Śródziemne, a na wschodzie Morze Czerwone.

    Damaszek został zdobyty przez brata Fachr ad-Dina, Mu'in ad-Dina, a jego pierwszym czynem po zajęciu miasta było zamknięcie bram przed Chorezmijczykami, aby uchronić je przed splądrowaniem. Pozbawieni spodziewanego łupu Chorezmijczycy opuścili wojska As-Saliha Ajjuba i sprzymierzyli się z An-Nasirem (który w związku z tym odzyskał Jerozolimę, Nablus i Hebron) oraz As-Salihem Isma'ilem. Ten ostatni na ich czele natychmiast zaatakował Damaszek. Wbrew jego oczekiwaniom syryjscy Ajjubidzi nie przyłączyli się jednak do niego, a wręcz przeciwnie, Al-Mansur Ibrahim sprzymierzył się z Aleppo i w porozumieniu z As-Salihem Ajjubem wystąpił przeciwko znienawidzonym Chorezmijczykom. Ci odstąpili od oblężenia Damaszku by zaatakować Al-Mansura zostali jednak przez niego całkowicie rozbici w maju 1246 roku w pobliżu Himsu. Był to koniec ich istnienia jako samodzielnej siły, ich resztki rozproszyły się by poszukiwać służby gdzie tylko się dało. As-Salih Isma’il uciekł do Aleppo, zaś siły egipskie zajęły teraz także Baalbek i resztę jego posiadłości. 11 września pod As-Salt został również pokonany An-Nasir Dawud, wkrótce potem oblężony w Al-Karaku. Udało mu się jednak zatrzymać tę twierdzę w swoim posiadaniu w zamian za resztę swoich posiadłości i wydanie służących mu Chorezmijczyków. As-Salih Ajjub domagał się wydania As-Saliha Isma'ila od An-Nasira Jusufa (1236 - 1260), sułtana Aleppo, ten jednak odmówił spełnienia tej prośby. As-Salih Ajjub znajdował się teraz u szczytu swojej potęgi. W marcu 1247 roku rozpoczął objazd swoich syryjskich posiadłości, rozdzielając różne dobra pomiędzy szkoły, instytucje religijne i miejscowych notabli. Jednocześnie w czerwcu jego wojska pod dowództwem Fachr ad-Dina zdobyły Tyberiadę, a w październiku Askalon.

    Aleppo (arab. حلب Halab, tur. Haleb) – miasto w północno-zachodniej Syrii, około 50 km na południe od granicy z Turcją, w połowie drogi między Eufratem a wybrzeżem Morza Śródziemnego, na krańcach Pustyni Syryjskiej, w okolicy półpustynnej, o ostrym klimacie. Siedziba władz prowincji Halab. Największe miasto Syrii - 1,4 mln mieszkańców (1990), 1,7 mln mieszkańców (1999), 2,0 mln mieszkańców (dane szacunkowe z 2003). Jedno z najstarszych nieprzerwanie zamieszkanych miast Bliskiego Wschodu - od co najmniej 1800 p.n.e. Zamieszkane głównie przez Arabów, dość liczni są Turcy i Ormianie, oprócz nich mieszkają w Aleppo Grecy, Kurdowie i Żydzi. Ośrodek przemysłu włókienniczego i spożywczego, ośrodek tkactwa dywanów. Jedno z większych centrów handlowych Bliskiego Wschodu. Węzeł komunikacyjny - skrzyżowanie szlaków kolejowych i drogowych, międzynarodowy port lotniczy, przez miasto przebiega rurociąg z Homsu do Latakii. Ośrodek nauki i kultury - uniwersytet, muzułmańska szkoła teologiczna, szkoła muzyczna.Medresa albo madrasa (z arab. مدرسة, madrasa = szkoła) – teologiczna szkoła muzułmańska, początkowo mieszcząca się przy meczecie, później samodzielna, w której nauczano Koranu, prawa oraz języka arabskiego. Od około X wieku medresy uzyskały pewną samodzielność, zaczęto wykładać w nich także nauki ścisłe.

    VI wyprawa krzyżowa i śmierć[ | edytuj kod]

    Miesiąc po swoim zwycięstwie nad Chorezmijczykami Al-Mansur zmarł i władcą Himsu został jego syn Al-Aszraf Musa (1246 - 1263), który został kompletnie zdominowany przez Ajjuba. Jednocześnie nowy władca Hamy, Al-Mansur Muhammad (1244 - 1284), zawarł małżeństwo z kuzynką An-Nasira Jusufa A'iszą i tym samym znalazł się w orbicie wpływów Aleppo. W roku 1248 As-Salih Ajjub, wówczas już śmiertelnie chory, powrócił do Egiptu, zaś An-Nasir Jusuf zawarł sojusz z Badr ad-Din Lulu i zdobył Hims. Pomimo swojej choroby Ajjub przybył do Damaszku i rozpoczął oblężenie Himsu, jednak jego ciągle pogarszający się stan zdrowia i wieści o gromadzeniu się nowej krucjaty na Cyprze sprawiły iż zaakceptował ofertę rozejmu zaproponowanego przez wysłanników kalifa i niesiony w lektyce w kwietniu 1249 roku powrócił do Egiptu.

    Egipt mameluków – średniowieczne państwo egipskie w latach 1250-1517, rządzone przez tzw. „dynastię” mameluków, czyli niewolników. Państwo to było wysoce zmilitaryzowaną oligarchią, w której kastą rządzącą była grupa możnych mameluckich, rekrutująca się z byłych niewolników sułtańskich. Rządy oligarchii mameluckiej nie cieszą się w historiografii (zwłaszcza egipskiej) dobrą opinią. Wynika to z dwóch faktów. Po pierwsze mamelucy byli obcego, głównie kaukaskiego pochodzenia. Po drugie po podboju tureckim zachowali swą uprzywilejowaną pozycję i w czasach nowożytnych stali się zarówno rzecznikami tureckiego panowania, jak i przeciwnikami nowoczesnych reform. Dopiero zniszczenie mameluków przez Muhammada Alego na początku XIX wieku usunęło ich z życia politycznego Egiptu, gdzie przez wieki uznawani byli za siłę obcą i destrukcyjną. Jednak mimo swej niestabilności państwo mameluków w Egipcie okazało się trwalsze niż jakakolwiek dynastia muzułmańska średniowieczna rządząca tym krajem. Mamelucy nie tylko utrzymali niezależność Egiptu, pokonując niezwyciężonych dotychczas Mongołów, ale także dali w Kairze schronienie ostatnim kalifom abbasydzkim, którzy musieli uciekać po zniszczeniu przez Mongołów Bagdadu (1258). Tradycyjnie okres rządów mameluckich w Egipcie rozbija się na rządy dwóch linii „dynastycznych” mameluków różnego pochodzenia: kipczackich Bahrytów (1250-1382) i czerkieskich Burdżytów (1382-1517).Al-Adil Abu Bakr, arab. العادل أبو بكر (pełne imię: al-Malik al-Adil Sajf ad-Din Abu Bakr ibn Muhammad; ur. 1221, zm. 9 lutego 1248 w Kairze) – sułtan z dynastii Ajjubidów, panujący w Egipcie w latach 1238–1240.

    5 czerwca 1249 roku krzyżowcy pod wodzą króla Francji Ludwika IX (1226 - 1270) wylądowali w pobliżu Damietty i po krótkiej walce na plaży dowodzący armią Ajjubidów Fachr ad-Din opuścił miasto, oddając je przeciwnikowi bez stawiania oporu. Ten skądinąd niewytłumaczalny odwrót prawdopodobnie był spowodowany tym, że Fachr ad-Din chciał być blisko As-Saliha Ajjuba w momencie jego śmierci, tak by móc wziąć udział w nieuchronnej walce o schedę po zmarłym władcy. Ajjub nie miał dość siły by ukarać potężnego emira i nie pozostało mu nic innego niż skoncentrowanie swojej armii w obozie w Al-Mansurze. Z powodu wylewu Nilu Ludwik postanowił przeczekać lato w Damietcie, zaś w tym czasie siły Ajjuba z Damaszku zdobyły Sydon, a An-Nasir Dawud dołączył do An-Nasira Jusufa, pozostawiając w Al-Karaku jedynie swoich synów. Zdobycie tej twierdzy we wrześniu 1249 roku było ostatnim sukcesem As-Saliha Ajjuba. Zmarł w Al-Mansurze 21 listopada 1249 roku.

    Kalif (arab. chalifa, „następca”) – tytuł następców Mahometa, czyli przywódców muzułmańskich społeczności państwowo-religijnych zwanych kalifatami. Pierwszym kalifem po śmierci Mahometa w 632 roku został Abu Bakr. Po zamordowaniu kalifa Alego w 661 roku, w wyniku sporu o sukcesję, doszło do rozłamu wewnątrz wyznawców islamu na szyitów i sunnitów. Kalifowie szybko zaczęli tracić władzę polityczną nad rozrastającym się imperium muzułmańskim. W 909 r. powstał szyicki kalifat w Kairze, zniszczony przez Saladyna w 1171 r. W 929 roku emir Kordoby, Abd ar-Rahman III, ogłosił się kalifem, jednak jego kalifat rozpadł się już w 1031 r.Apanaże (fr. apanage - od późnołacińskiego słowa apanare - dawać chleb) – funkcjonujący we Francji sposób zapewnienia dochodów członkom rodziny królewskiej, początkowo poprzez wydzielenie części domeny królewskiej, później również w formie renty pieniężnej. Obecnie apanaże występują jako tzw. listy cywilne m.in. w Wielkiej Brytanii, Danii i Szwecji. Apanaże w formie specjalnej renty mogą otrzymywać prezydenci republik, którzy ustąpili z urzędu przed upływem kadencji (w Polsce Wojciech Jaruzelski i Ryszard Kaczorowski).


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Encyclopædia Iranica – kompleksowa anglojęzyczna encyklopedia skupiająca się na irańskiej historii, kulturze i cywilizacji, obejmująca okres od czasów prehistorycznych do współczesności. Wydawana jest przez Centrum Studiów Irańskich na Columbia University, a stworzona przez międzynarodowy komitet redakcyjny składający się z 38 osób, prowadzony przez Ehsana Yarshatera i Ahmada Ashrafa. Encyklopedia traktowana jako standardowa praca w dziedzinie badań Iranu.
    Waszyngton, D.C., formalnie Dystrykt Kolumbii (ang. Washington, D.C. /ˈwɒʃɪŋtən ˌdiːˈsiː/, District of Columbia), potocznie nazywany Waszyngtonem lub D.C. – założona 16 lipca 1790 stolica Stanów Zjednoczonych.
    Kair (arab. القاهرة; - trl. Al-Qāhirah, trb. Al-Kahira) – stolica i największe miasto Egiptu (214 km², liczba ludności 6 787 000 stałych mieszkańców, zespół miejski 17,285 mln mieszkańców (tzw. Wielki Kair) – największe miasto Afryki i Bliskiego Wschodu). Nie ma dokładnych statystyk na temat liczby ludności Kairu. Powodują to ciągłe wędrówki mieszkańców. Szacuje się, że codziennie przybywa tu tysiąc nowych mieszkańców. Ponad 2 mln osób mieszka w tzw. „Mieście umarłych”. Kair nazywane jest „Miastem tysiąca minaretów” lub „Matką Świata”. To największy ośrodek świata islamskiego. Położone jest nad Nilem.
    Sułtan (tur. "władca", arab. as-sulṭān – "ten, który ma władzę") – tytuł władcy islamskiego, używany w wielu krajach muzułmańskich, m.in. w Turcji osmańskiej do 1922. Państwo rządzone przez sułtana to sułtanat.
    Kurdowie – lud pochodzenia indoeuropejskiego, zamieszkujący przede wszystkim krainę zwaną Kurdystanem podzieloną pomiędzy Turcję, Irak, Iran i Syrię. Odosobnione enklawy Kurdów żyją także w tureckiej Anatolii, wschodnim Iranie (tzw. enklawa chorezmijska), w korytarzu oddzielającym Armenię od okręgu Górskiego Karabachu (tzw. Czerwony Kurdystan) oraz Afganistanie. Spora diaspora kurdyjska rozsiana jest po świecie, większe skupiska znajdują się w Niemczech, Francji, Szwecji i Izraelu. Błędnie uważani są za największy naród bez własnej państwowości. Są inne większe narody bez własnych państw, jak choćby Tamilowie w Indiach i na Sri Lance. Kurdowie są jednak największym tak aktywnie działającym na rzecz separacji narodem.
    Nil (łac. Nilus, gr. Νεῖλος, arab. النيل) – najdłuższa rzeka na Ziemi (według niektórych źródeł, najdłuższa jest Amazonka i ta wersja pojawia się coraz częściej w nowych opracowaniach) w środkowej i północno-wschodniej Afryce, przecinająca wszystkie strefy klimatyczne kontynentu. Płynie na obydwu półkulach; źródło znajduje się na 2°16′55.92″S, 29°19′52.32″E, a ujście na 31°N. Licząca prawie 3 mln km² powierzchnia dorzecza, na kontynencie afrykańskim ustępuje jedynie dorzeczu rzeki Kongo.
    Steven Runciman, właściwie Sir James Cochran Stevenson Runciman (ur. 7 lipca 1903 w Northumberland, zm. 1 listopada 2000 w Radway, Warwickshire) - brytyjski historyk i dyplomata. W latach 1940-1947 pracował w brytyjskiej słuzbie dyplomatycznej min. w Grecji, Turcji i Bułgarii. Steven Runciman jest autorem wielu prac poświęconych głównie dziejom średniowiecza. Szczególnie cenne jest jego trzytomowe, przekrojowe dzieło Dzieje wypraw krzyżowych, opublikowane w latach 1951-1954. Wiele uwagi w swych pracach Runciman poświęcał historii Cesarstwa Bizantyjskiego oraz sąsiednich państw, od Sycylii po Syrię.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.929 sek.